U-233

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
U-233
Historia
Stocznia Germania
Położenie stępki 15 sierpnia 1941
Wodowanie 8 maja 1943
 Kriegsmarine
Wejście do służby 22 sierpnia 1943
Los okrętu zatopiony 5 lipca 1944
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1763 t (nawodna)
2177 t (podwodna)
Długość 89,80 m
Szerokość 9,20 m
Zanurzenie 4,71 m
Prędkość 17 węzłów (nawodna)
7 węzłów (podwodna)
Napęd
2 silniki wysokoprężne o mocy maksymalnej po 2400 KM
2 silniki elektryczne o mocy po 550 KM
Zasięg 18 450 Mm przy 10 w. (nawodny)
93 Mm przy 4 w. (podwodny)
Uzbrojenie
1 działo kal. 105 mm
1 działko plot. kal. 37 mm
1 działko plot. kal. 20 mm
2 wyrzutnie torped kal. 533 mm (13 torped zapasowych)
66 min morskich
Załoga 52-60 oficerów i marynarzy

U-233niemiecki okręt podwodny (U-Boot) z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

U-233 był dużym podwodnym stawiaczem min typu X B. Jak wszystkie osiem jednostek tego typu został zbudowany w stoczni Krupp Germaniawerft w Kilonii. Zamówienie na okręt złożono 7 grudnia 1940 roku. U-233 został zwodowany 8 maja a do służby w Kriegsmarine wszedł 22 sierpnia 1943 roku.

Na czas szkolenia U-233 został przydzielony do 4. U-Flotille bazującej w Stettin. 1 czerwca 1944 roku okręt wszedł w skład 12 U-Flotille z Bordeaux. Przez cały okres służby w Kriegsmarine dowódcą okrętu był Oblt. Hans Steen (1 marca 1944 roku awansowany do stopnia Kapitänleutnanta[1]).

U-233 odbył jeden patrol bojowy na Atlantyku. Wypłynął z Kilonii 27 maja 1944 roku z zadaniem postawienia min na podejściach do portu w Halifaksie (Kanada). Wieczorem 5 lipca został wykryty przez sonar niszczyciela eskortowego USS "Baker" (DE-190) wchodzącego w skład grupy poszukiwawczej TG 22.10, operującej w okolicach Nowej Fundlandii. Niszczyciel zaatakował zanurzony okręt podwodny przy pomocy bomb głębinowych, zmuszając dowódcę U-233 do wynurzenia. Następnie USS "Baker" ostrzelał U-233 z dział głównego kalibru i działek automatycznych. Wystrzelił również dwie torpedy, które jednak nie eksplodowały z powodu zbyt małej odległości[2]. Uszkodzony U-Boot, opuszczany przez pozostałych przy życiu członków załogi został następnie ostrzelany i staranowany przez drugi niszczyciel eskortowy USS "Thomas" (DE-102), co spowodowało jego natychmiastowe zatonięcie (USS "Thomas" odniósł podczas taranowania uszkodzenia i został następnie odesłany na remont do stoczni marynarki w Bostonie)[3].

W wyniku ataku zginęło 32 członków załogi U-233, w tym dowódca, który zmarł w wyniku odniesionych ran po wyratowaniu przez amerykańskie okręty[2].

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • 22.09.1943. – 5.07.1944. Oblt. Hans Steen

Przydział do flotylli[edytuj | edytuj kod]

  • 22.09.1943. – 31.05.1944: 4 U-Flottille Stettin
  • 1.06.1944 – 5.07.1944: 12 U-Flottille Bordeaux

Odbyte patrole bojowe[edytuj | edytuj kod]

  • Liczba patroli bojowych – 1

Przypisy

  1. uboat.net [dostęp 22 grudnia2009]
  2. 2,0 2,1 Dictionary of American Naval Fighting Ships [dostęp 22 grudnia 2009]
  3. Dictionary of American Naval Fighting Ships [dostęp 22 grudnia 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Waldemar Trojca, U-Bootwaffe 1939-1945. Cz. 3, Warszawa 1999, ISBN 83-86208-88-0
  2. uboat.net [dostęp 22 grudnia 2009]