U-57 (1938)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
U-57
Klasa okręt podwodny
Historia
Stocznia Deutsche Werke AG, Kilonia
Położenie stępki 14 września 1937
Wodowanie 3 września 1938
 Kriegsmarine
Wejście do służby 29 grudnia 1938
Los okrętu samozatopienie 3 maja 1945
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

291 t
341 t
Długość 43,9 m
Szerokość 4,08 m
Zanurzenie 3,82
Zanurzenie testowe 100 m
Obliczona głębokość krytyczna:
150 m
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

12 w.
7 w.
Zasięg 6100 km (3800 Mm) przy 8 w. (15 km/h) na powierzchni
67 km (32 Mm) przy 4 w. (7 km/h ) w zanurzeniu
Załoga 25
Napęd
2 silniki wysokoprężne MWM RS127S, 6-cylindrowe, 700 KM (512 kW)
2 silniki elektryczne, 410 KM (306 kW)
Uzbrojenie
3 wyrzutnie torpedowe (dziobowe), 5 torped (lub 18 min), 1 działko przeciwlotnicze 20 mm

U-57 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu II C z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w 1938. Pierwszymi dowódcami byli kolejno: Kptlt. Claus Korth i Oblt. Erich Topp.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początkowo służył w 5. Flotylli jako jednostka treningowa (od 29 grudnia 1938 do 31 grudnia 1939). 1 stycznia 1940 włączony jako jednostka bojowa do 1. Flotylli, w ramach której odbył 11 patroli bojowych. Zatopił 11 statków o łącznej pojemności 48.053 BRT, jeden uznany za nieodwracalnie uszkodzony (10.191 BRT), jeden okręt pomocniczy[1], uszkodził dwa statki (łącznie 10.403 BRT)[2].

U-57 zatonął 3 września 1940 w ujściu Łaby po zderzeniu z norweskim parowcem "Rona", w wypadku zginęło 6 członków załogi U-Boota. Podniesiony w tym samym miesiącu i wyremontowany – powrócił do służby 11 stycznia 1941 w charakterze jednostki szkolnej w 22. i 19. Flotylli. Samozatopiony przez załogę 3 maja 1945 w Kilonii (operacja Regenbogen). Wydobyty po wojnie i złomowany.

Przypisy

  1. HMS "Durham Castle" – dawny statek pasażerski, zatonął na minie postawionej przez U-57 podczas holowania do Scapa Flow, gdzie miał być wykorzystany w charakterze pływających koszar.
  2. Jeden z nich – storpedowany 21 lutego 1940 brytyjski parowiec "Loch Maddy" – dryfujący po opuszczeniu przez załogę, został później dobity przez U-23.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. www.uboat.net: U-57 (ang.). [dostęp 6 marca 2009].
  2. www.ubootwaffe.net: U-57 (ang.). [dostęp 6 marca 2009].
  3. www.ubootwaffe.pl: U 57 Typ IIC (pol.). [dostęp 6 marca 2009].