U-9 (1910)
| SM U-9 | |
 |
|
| Historia |  |
|---|---|
| Położenie stępki | 15 lipca 1908 |
| Wodowanie | 22 lutego 1910 |
| Oddanie do służby | 18 kwietnia 1910 |
| Status okrętu | złomowany w 1919 |
| Stocznia | Kaiserliche Werft, Gdańsk |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność na powierzchni | 493 t |
| Wyporność w zanurzeniu | 611 t |
| Długość | 57,4 m |
| Szerokość | 6 m |
| Zanurzenie | 3,1 m |
| Zanurzenie maksymalne | 50 m |
| Napęd | na powierzchni: 4 silniki gaźnikowe o łącznej mocy 1200 KM pod wodą: 2 silniki elektryczne o łącznej mocy 1160 KM |
| Prędkość na powierzchni | 14,2 węzła |
| Prędkość w zanurzeniu | 8,1 węzła |
| Zasięg | na powierzchni: 3250 Mm (przy prędkości 9 węzłów) pod wodą: 80 Mm (przy prędkości 5 węzłów) |
| Załoga | 4 oficerów, 25 podoficerów i marynarzy |
| Uzbrojenie | 4 wyrzutnie torpedowe kal. 450 mm |
SM U-9 − niemiecki okręt podwodny (U-Boot) z okresu I wojny światowej.
Okręt podwodny U-9 został zamówiony przez Kaiserliche Marine w stoczni Stoczni Cesarskiej w Gdańsku w 1908 roku, jako jedna z czterech jednostek typu U-9. Wodowanie odbyło się 22 lutego 1910 roku, zaś podniesienie bandery wojennej 18 kwietnia tegoż roku. Okręty typu U-9, wraz z czterema podobnymi, należącymi do typu U-5, tworzyły pierwszy trzon powstających sił podwodnych Cesarskiej Marynarki Wojennej.
W sierpniu 1914 roku dowódcą okrętu został Kapitänleutnant Otto Weddigen. Pod jego komendą załoga U-9 wsławiła się zatopieniem trzech brytyjskich krążowników pancernych 22 września 1914 roku. Za ten wyczyn okręt i jego dowódca zostali odznaczeni Krzyżami Żelaznymi przez cesarza Wilhelma II. 15 października 1914 roku, podczas kolejnego patrolu, U-9 zatopił krążownik pancernopokładowy HMS "Hawke", co przyniosło Ottonowi Weddigenowi odznaczenie orderem Pour le Mérite.
Pod komendą następnego dowódcy, Kapitänleutnanta Johannesa Spießa, U-9 odnosił sukcesy w ciągu kolejnych patroli na Morzu Północnym i Bałtyku w 1915 roku, by od kwietnia 1916 roku zostać, jako przestarzały, przesunięty do zadań treningowych. Po rozejmie w Compiègne został poddany aliantom. Przeznaczony do złomowania, został rozebrany w Morecambe w 1919 roku.
[edytuj] Opis techniczny
SM U-9 miał kadłub o długości całkowitej 57,4 m, szerokości 6 m i zanurzeniu w położeniu nawodnym 3,1 m. Napęd podczas pływania na powierzchni zapewniały cztery silniki gaźnikowe Körtinga, napędzane naftą, dwa o mocy 350 i dwa 250 KM (łącznie 1200 KM), zaś w zanurzeniu dwa silniki elektryczne o mocy po 580 KM. Prędkość maksymalna w położeniu nawodnym wynosiła 14,2 węzła, w zanurzeniu 8,1 węzła. Zapas 52 ton paliwa pozwalał przepłynąć 3250 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 9 węzłów lub 1800 mil morskich przy prędkości maksymalnej. W zanurzeniu okręt miał zasięg 80 mil morskich przy prędkości 5 węzłów.
Uzbrojenie U-9 stanowiły cztery wyrzutnie torpedowe kalibru 450 mm, umieszczone po dwie w części dziobowej i na rufie. Okręt przenosił również dwie torpedy zapasowe dla wyrzutni dziobowych.
[edytuj] Bibliografia
- Robert Gardiner (red.): Conway's All the World's Fighting Ships 1906-1921. London: Conway Maritime Press, 1986. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
- Andrzej Perepeczko: Wojenne szczęście U-9. "Nowa Technika Wojskowa" 5/2000. ISSN 1230-1655
- Gordon Williamson: U-boats of the Kaiser's Navy. Botley, Oxford: Osprey Publishing, 2002. ISBN 1-84176-362-4. (ang.)
