USS Bogue (CVE-9)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Bogue (CVE-9)
USS Bogue (CVE-9)
USS Bogue (CVE-9)
Klasa lotniskowiec eskortowy
Typ Bogue
Historia
Położenie stępki 1 października 1941
Wodowanie 15 stycznia 1942
 US Navy
Wejście do służby 26 września 1942
Wycofanie ze służby 30 listopada 1946
Los okrętu złomowany w Japonii w 1960
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 9 800 ton
Długość 151,1 m
Szerokość 34 m
Zanurzenie 7,9 m
Prędkość 18 węzłów
Uzbrojenie
2 x 127 mm
Wyposażenie lotnicze
24 samoloty
Załoga 890

USS Bogue (CVE-9) – lotniskowiec eskortowy, okręt prototypowy typu Bogue, pełniący służbę w United States Navy w czasie II wojny światowej. Początkowo nosił oznaczenie AVG-9, które zostało zmienione na ACV-9, 20 sierpnia 1942; CVE-9 15 lipca 1943 oraz CVHP-9 12 czerwca 1955.

Stępkę okrętu położono 1 października 1941 jako statek "Steel Advocate" (hull 170) na podstawie kontraktu zawartego pomiędzy Maritime Commission i stocznią Seattle-Tacoma Shipbuilding z Tacoma. "Bogue" został zwodowany 15 stycznia 1942, matką chrzestną była żona komandora podporucznika Millera. Jednostka została przekazana US Navy 1 maja 1942 i wcielona do służby 26 stycznia 1942, pierwszym dowódcą został komandor G. E. Short.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Po przedłużonym okresie wstępnych prób, dziewiczego rejsu i pierwszego remontu "Bogue" dołączył do Floty Atlantyku w lutym 1943 jako jądro pionierskiej amerykańskiej myśliwskiej grupy przeciwpodwodnej (ZOP). Pomiędzy marcem i kwietniem 1943 odbył trzy rejsy na północnym Atlantyku bez zatopienia wroga.

W czwarty rejs wypłynął 22 kwietnia i 22 maja uzyskał pierwsze zatopienie gdy jego samoloty zatopiły U-569 na pozycji 50°40′N 35°21′W/50,666667 -35,350000.

W czasie swojego piątego rejsu po północnym Atlantyku samoloty z lotniskowca zatopiły dwa U-booty: U-217 5 czerwca na pozycji 30°18′N 42°50′W/30,300000 -42,833333 oraz U-118 12 czerwca na pozycji 30°49′N 33°49′W/30,816667 -33,816667.

W czasie siódmego rejsu, 23 lipca 1943, samoloty pokładowe zatopiły U-527 na pozycji 35°25′N 27°56′W/35,416667 -27,933333. W czasie tego samego patrolu jeden z niszczycieli eskortujących lotniskowiec USS "George E. Badger" (DD-196) zatopił U-613.

Podczas ósmego patrolu "Bogue" odniósł swój kolejny sukces – zatopił dwa wrogie okręty podwodne. 30 listopada 1943 samoloty TBF Avenger z "Bogue" uszkodził U-238 na wschód od Azorów[1]. 13 grudnia U-172 został zatopiony na pozycji 26°19′N 29°58′W/26,316667 -29,966667 przez samoloty współpracujące z niszczycielami "George E. Badger", "Du Pont" (DD-152), "Clemson" (DD-186) i "Osmond Ingram" (DD-255). 20 grudnia U-850 został zatopiony przez samoloty pokładowe na pozycji 32°54′N 37°01′W/32,900000 -37,016667[2].

W styczniu i lutym "Bogue" miał przerwę od operacji ZOP pełniąc rolę transportowca myśliwców Armii przewożąc je do Glasgow w Szkocji. Następnie lotniskowiec wrócił do zadań przeciwpodwodnych i 13 marca jego samoloty wraz z samolotami brytyjskimi, USS "Haverfield" (DE-393), USS "Hobson" (DD-464) i "Prince Rupert" wspólnie zatopili U-575 na pozycji 46°18′N 27°34′W/46,300000 -27,566667.

5 maja 1944 "Bogue" wraz ze swoją grupą myśliwską opuścił Hampton Roads w rejs trwający do 2 lipca. W tym rejsie 13 maja niszczyciel USS "Francis M. Robinson" (DE-220) z eskorty zatopił japoński okręt podwodny RO-501 (ex niemiecki U-1224). Samoloty zatopiły natomiast 24 czerwca japoński okręt podwodny I-52 na pozycji 15°16′N 39°55′W/15,266667 -39,916667.

W czasie następnego rejsu (24 lipca – 24 września 1944) samoloty pokładowe zatopiły kolejny niemiecki okręt podwodny U-1229 20 sierpnia na pozycji 42°20′N 51°39′W/42,333333 -51,650000.

Po powrocie z rejsu we wrześniu 1944 "Bogue" rozpoczął operowanie w pobliżu Bermudów i Quonset Point, pełniąc rolę okrętu szkolnego. W lutym 1945 obył rejs do Liverpoolu z samolotami US Army. W kwietniu 1945 ponownie wyszedł w morze, pełniąc rolę okrętu ZOP stanowiąc część Second Barrier Force dowodzonych przez komandora George`a J. Dufeka. 24 kwietnia okręty eskorty "Flaherty" (DE-135), "Neunzer" (DE-150), "Chatelain" (DE-139), "Varian" (DE-798), "Hubbard" (DE-211), "Janssen" (DE-396), "Pillsbury" (DE-133) i "Keith" (DE-241) zatopiły U-546.

Po zakończeniu wojny na Atlantyku, "Bogue" przeszedł na Pacyfik, docierając do San Diego 3 lipca 1945. Następnie popłynął na zachód do Guam, dokąd dotarł 24 lipca. W dniach 19 sierpnia – 6 września odbył rejs do Adak na Alasce. Następnie wziął udział w operacji Magic Carpet przewożąc żołnierzy z wysp Pacyfiku do USA.

Lotniskowiec wycofano ze służby do rezerwy 30 listopada 1946 w Tacomie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

"Bouge" otrzymał Presidential Unit Citation i trzy gwiazdy bojowe za służbę w czasie II wojny światowej.

Przypisy

  1. Chapter V: 1943. W: Robert Cressman: The official chronology of the U.S. Navy in World War II. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 2000. ISBN 9781557501493. OCLC 41977179. [dostęp 2007-11-30].
  2. Zatopienie U-86 na pozycji 39°33′N 19°01′W/39,550000 -19,016667 pierwotnie przyznano trzem amerykańskim samolotom Avenger, startujących z lotniskowca eskortowego USS "Bogue". Jednak w toku powojennej weryfikacje ustalono, że w rzeczywistości samoloty te 29 listopada 1943 roku bezskutecznie atakowały U-764.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]