USS Canonicus (1864)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Canonicus
USS Canonicus
Historia
Stocznia Harrison Loring
Położenie stępki 1862
Wodowanie 1 sierpnia 1863
 US Navy
Wejście do służby 16 kwietnia 1864
Wycofanie ze służby 1877
Los okrętu sprzedany na złom 19 lutego 1908
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 2100 ton
Długość 68 m
Szerokość 13.2 m
Zanurzenie 4,1 m
Prędkość 8 węzłów
Załoga 85
Napęd
2 kotły
1 śruba napędzana przez silnik systemu Ericssona
320 IHP (235 kW)
Uzbrojenie
2 działa 381 mm systemu Dahlgren
Opancerzenie
żelazne
boczny 127 - 76 mm
wieże: 254 mm
pomieszczenie sterowe: 203 mm
pokład: 38 mm

USS Canonicus - amerykański okręt - jednowieżowy monitor typu Canonicus. Zbudowany w czasie wojny secesyjnej. Brał udział w blokadzie szlaków komunikacyjnych Konfederatów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okręt został zwodowany w stoczni Harrisona Loringa w Bostonie 1 sierpnia 1863. Wszedł do służby 16 kwietnia 1864. Pierwszym dowódcą został komandor porucznik E. G. Parrott. W czerwcu i grudniu 1864 ostrzeliwał konfederackie baterie w rejonie rzeki James. Od 15 grudnia 1864 przez 4 tygodnie atakował konfederackie pozycje w Fort Fisher. Podczas tej akcji został trafiony przez artylerię wroga 40 razy. Wskutek ostrzału nikt nie zginął, dwa razy zniszczeniu uległa bandera okrętu.

Okręt został wycofany ze służby w Pensacoli w 1877. Okręt był prezentowany w 1907 na wystawie Jamestown Exposition jako ostatni ocalały monitor wojny secesyjnej. Okręt został sprzedany na złom 19 lutego 1908.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]