USS Cincinnati (1862)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
USS Cincinnati
USS "Cincinnati"
USS "Cincinnati"
Historia
Stocznia James B. Eads, Mound City USA
Wodowanie październik 1861[1]
 US Navy
Wejście do służby 16 stycznia 1862[1]
Wycofanie ze służby 4 sierpnia 1865[2]
Los okrętu sprzedany 28 marca 1866[2]
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 512 t
Długość 53,3 m (175')
Szerokość 15,5 m (51')
Zanurzenie 1,8 m (6')
Napęd
2 maszyny parowe napędzające jedno koło łopatkowe
Prędkość 9 węzłów[1]
Uzbrojenie
13 dział (szczegóły w tekście)
Opancerzenie
kazamata 63 mm (częściowo)
Załoga 251
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

USS Cincinnati – amerykańska pancerna kanonierka rzeczna typu City (Cairo) floty Unii z okresu wojny secesyjnej.

Budowa i opis[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: kanonierki typu City.

USS "Cincinnati" była jedną z siedmiu kanonierek rzecznych typu City, nazywanego też typem Cairo, zbudowanych w zakładach Jamesa B. Eadsa. Zamówione zostały przez Armię USA w sierpniu 1861, z przeznaczeniem do wspierania wojsk lądowych w operacjach wzdłuż rzeki Missisipi i jej dopływów.

"Cincinnati" został zbudowany w stoczni w Mound City nad rzeką Ohio, a wyposażany był w Cairo[3]. Budowę rozpoczęto na przełomie września i października 1861, a okręt wodowano w październiku 1861 i wszedł do służby 16 stycznia 1862[1]. "Cincinnati" miał identyfikacyjne paski wokół kominów w kolorze niebieskim[4].

Okręt był konstrukcji drewnianej, o napędzie centralnym kołem łopatkowym, ukrytym w tylnej części kazamaty. Część nadwodna była przykryta czworoboczną kazamatą o silnie pochylonych ścianach z grubego drewna (61 cm z przodu i 30 cm z boków i tyłu)[5]. Kazamata była częściowo opancerzona płytami żelaznymi grubości 63 mm - na przedniej ścianie oraz pas długości ok. 18,3 m na bokach na śródokręciu, w rejonie kotłowni i maszynowni[5]. Również sterówka była pokryta żelazem grubości 32 mm, na podkładzie drewnianym[1].

Z powodu wrażliwości nieopancerzonej przedniej części ścian bocznych na ostrzał, część okrętów miała wzmacnianą osłonę w sposób improwizowany (np. "Cairo" w tym miejscu miał przykręcone zagięte szyny kolejowe). Brak jest informacji o ewentualnym wzmocnieniu pancerza "Cincinnati"[6].

Uzbrojenie "Cincinnati" składało się z 13 dział, umieszczonych w strzelnicach w kazamacie oraz dodatkowo jednego 12-funtowego działa pokładowego. W jego skład wchodziły 3 działa gładkolufowe 8-calowe (zapewne Dahlgrena), 4 działa gwintowane 42-funtowe, 6 dział 24-funtowych gładkolufowych i 1 działo 12-funtowe[1]. We wrześniu 1862 dwa działa 42-funtowe zamieniono na gwintowane 30-funtowe. Pod koniec 1864 trzy działa 8-calowe zamieniono 9-calowe Dahlgrena, a dwa działa 42-funtowe zamieniono na 100-funtowe gwintowane[1]

Służba[edytuj | edytuj kod]

Podobnie, jak inne jednostki tego typu, "Cincinnati" wszedł w styczniu 1862 w skład Zachodniej Flotylli Kanonierek Armii USA, a od 1 października 1862 wszedł w skład Marynarki Wojennej wraz z flotyllą, którą przemianowano na Eskadrę Missisipi. Aktywnie działał podczas kampanii na Missisipi i jej dopływach, począwszy od ataku na Fort Henry 6 lutego 1862[2].

USS "Cincinnati" od rufy, z rozpiętymi tentami nad kazamatą

Brał następnie udział w atakach na wyspę nr.10 między 12 marca a 7 kwietnia 1862 oraz działaniach pod Fortem Pillow. Podczas bitwy pod Fortem Pillow (Plum Point Bend) z konfederackimi taranowcami Flotylli Obrony Rzeki 10 maja 1862 został staranowany i zatopiony na płytkiej wodzie, po czym został podniesiony i wyremontowany[2].

W listopadzie-grudniu 1862 działał na rzece Yazoo, a w styczniu 1863 działał na rzece White River i uczestniczył w ataku na Fort Hindman w Arkansas[1]. W dniach 14-27 marca 1863 brał udział w ekspedycji Steele Bayou[2]. Podczas ataków na umocnienia Vicksburga 27 maja 1863, "Cincinnati" został trafiony z dział i zatonął (40 ofiar)[2]. W ten sposób, był jedynym okrętem, oprócz kanonierki USS "Sciota", który zatonął dwa razy podczas wojny (z tym, że "Sciota" nie został podniesiony po raz drugi)[7].

"Cincinnati" został podniesiony i wyremontowany w sierpniu 1863, po czym pełnił służbę patrolową na Missisipi i jej dopływach. W lutym 1865 został przydzielony do West Gulf Blockading Squadron (Eskadry Blokady Zatoki Zachodniej). M.in. patrolował w zatoce Mobile[2].

Wycofany ze służby 4 sierpnia 1865 w Algiers w Luizjanie, po czym sprzedany 28 marca 1866 w Nowym Orleanie[2] (jako ostatnia z kanonierek tego typu).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 A. Konstam, Union..., s.33
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Cincinnati - DANFS
  3. A. Konstam, Union... s.9
  4. D. Canney, The Old..., s.54.
  5. 5,0 5,1 D. Canney, The Old..., s.51
  6. D. Canney, The Old..., s.52
  7. D. Canney, The Old..., s.55.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Donald L. Canney, The Old Steam Navy. Volume two. The ironclads 1842-1885, Annapolis 1993, ISBN 0-87021-586-8
  • Angus Konstam, Union River Ironclad 1861-65, New Vanguard no. 56, Osprey Publishing 2002, ISBN 1-84176-444-2
  • Cincinnati - Dictionary of American Naval Fighting Ships (DANFS)