USS Conner (DD-72)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Conner (DD-72)
USS Conner (DD-72)
USS Conner (DD-72)
Historia
Stocznia William Cramp & Sons
Wodowanie 21 sierpnia 1917
 US Navy
Wejście do służby USN: 12 stycznia 1918
 Royal Navy
Los okrętu złomowany w 1947
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1020 ton (standardowa)
1125 ton (normalna)
Długość 96,6 m
Szerokość 9,55 m
Zanurzenie 2,46 m
Prędkość 30 węzłów
Załoga 100
Napęd
kotły White-Forster
turbiny Parsonsa
3 śruby
18 500 KM
Uzbrojenie
4 x 102 mm
2 x 1-funtówki
12 x 533 mm wt.
Następna nazwa HMS Leeds (G27)

USS Conner (DD-72) – amerykański niszczyciel typu Caldwell. Jego patronem był komodor David Conner (1792–1856).

Zwodowano go 21 sierpnia 1917 w stoczni William Cramp & Sons Ship and Engine Building Company w Filadelfii, matką chrzestną była E. Diederich. Jednostka weszła do służby w US Navy 12 stycznia 1918, jej pierwszym dowódcą był Commander A. G. Howe.

Okręt był w służbie w czasie I wojny światowej. Działał jako jednostka eskortowa na wodach amerykańskich i europejskich.

Wycofany ze służby 21 czerwca 1922.

Wrócił do służby 23 sierpnia 1940. Wyposażony w Filadelfii. Przekazany władzom brytyjskim w ramach umowy niszczyciele za bazy 23 października 1940 w Halifaksie. Wszedł do brytyjskiej służby tego samego dnia jako HMS Leeds (G27).

Działał jako jednostka eskortowa m. in. na Morzu Północnym. W kwietniu 1945 odstawiony do rezerwy w Grangemouth. Złomowany w 1947.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]