USS Conyngham (DD-58)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Conyngham (DD-58)
"Conyngham" w kamuflażu
"Conyngham" w kamuflażu
Historia
Stocznia William Cramp and Sons[1]
Filadelfia
Położenie stępki 27 lipca 1914[1]
Wodowanie 8 lipca 1915[1]
 US Navy
Wejście do służby US Navy: 21 stycznia 1916[1]
USCG:8 marca 1925 w Cape May (New Jersey)[2]
 US Coast Guard
Wycofanie ze służby US Navy: 23 czerwca 1922[1]
USCG: 5 czerwca 1933[2]
Los okrętu sprzedany 22 sierpnia 1934
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 1090 długich ton (1110 t)[3]
pełna: 1205 długich ton (1224 t)[1]
Długość 96,1 m[1]
Szerokość 9,3 m[3]
Zanurzenie 2,8 m[3]
Prędkość 29,5 węzła[1]
Napęd
2 x śruby
2 turbiny parowe Curtis,
18 000 SHP (13 000 kW)
1 podróżna turbina parowa
4 kotły Yarrow
Uzbrojenie
USS "Conyngham":
4 działa 102 mm/50[3]
8 wyrzutni torpedowych kal 533 mm
USCG "Conyngham":
3 działa 102 mm
1 działo 1 funtowe (37 mm)
Załoga 99[1]
Następna nazwa USCGC "Conyngham" (CG-2)

USS Conyngham (Destroyer No. 58/DD-58)amerykański niszczyciel typu Tucker zbudowany dla marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych w czasie I wojny światowej. Po wojnie służył w amerykańskiej straży przybrzeżnej. Nazwa okrętu pochodziła od Gustavusa Conynghama.

Stępkę niszczyciela położono w stoczni William Cramp and Sons w Filadelfii w lipcu 1914. Sam okręt został zwodowany w lipcu następnego roku. Okręt miał ponad 96 metrów długości, 9,1 m szerokości, a jego standardowa wyporność wynosiła 1090 długich ton (1110 t). Był uzbrojony w cztery działa kal. 102 mm i osiem wyrzutni torpedowych kal. 533 mm. "Conyngham" był napędzany przez dwie turbiny parowe, które mogły rozpędzić go do prędkości 29,5 węzła.

Po wejściu do służby w styczniu 1916 okręt odbył rejsy po Atlantyku i Karaibach. Po tym jak Stany Zjednoczone przystąpiły do I wojny światowej, "Conyngham" wszedł w skład pierwszej eskadry niszczycieli amerykańskich wysłanej na wody europejskie. Patrolował Morze Irlandzkie, bazując w Queenstown. Okręt przeprowadził kilka akcji ratowniczych pasażerów i członków załóg statków zatopionych przez U-Booty. Dowódca jednostki otrzymał pochwałę za akcję, która zakończyła się, jak oceniono w tamtym czasie, prawdopodobnym zatopieniem niemieckiego okrętu podwodnego.

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych w grudniu 1918 "Conyngham" przeszedł remont w Boston Navy Yard. Pozostawał w ograniczonej służbie (ang. reduced commission) do 1921, tylko z krótkimi epizodami aktywnej służby. Po powrocie do pełnej służby na około rok, został wycofany z niej w czerwcu 1922. W czerwcu 1924 "Conyngham" został przekazany amerykańskiej straży przybrzeżnej, by wspomóc tę formację w egzekwowaniu prawa o prohibicji, w ramach tzw. patroli rumowych. Pływał pod nazwą USCGC Conyngham (CG-2) do 1933, gdy został zwrócony marynarce. W tym samym roku okręt został przemianowany na DD-58, by zwolnić nazwę "Conyngham" dla innego niszczyciela. Okręt został sprzedany na złom w sierpniu 1934.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

Budowa okrętu została zatwierdzona w 1913, jako drugiej jednostki typu Tucker. Typ ten, tak jak podobny O'Brien, był ulepszoną wersją okrętów typu Cassin zatwierdzonych do budowy w 1911. Kontrakt na budowę został przyznany firmie William Cramp and Sons z Filadelfii, która położyła stępkę 27 lipca 1914[4]. Okręt otrzymał numer stoczniowy 419[4]. Dwanaście miesięcy później, 8 lipca 1915, "Conyngham" został zwodowany; matką chrzestną okrętu była A. C. Stevens, prapraprawnuczka patrona jednostki – Gustavusa Conynghama (1744–1819), oficera Continental Navy[1]. Po zbudowaniu niszczyciel miał długość 96,1 m i szerokość 9,3 m oraz zanurzenie 2,8 m. Miał standardową wyporność 1090 długich ton (1110 t), a wyporność pełną 1205 długich ton (1224 t)[3].

"Conyngham" był wyposażony w dwie turbiny parowe Curtisa, które z kolei napędzały dwie śruby. Okręt był także wyposażony w dodatkową turbinę parową napędzającą jedną ze śrub, która była wykorzystywana w czasie rejsu z prędkością ekonomiczną. Maszynownia mogła wygenerować moc 18000 SHP i rozpędzić okręt do prędkości 29,5 węzła[3].

Główna artyleria okrętu składała się z 4 dział kal. 102 mm/50 Mark 9[1][5][Uwaga 1]. Każde działo ważyło ponad 2800 kg[5]. Działa wystrzeliwały 15 kilogramowe pociski przeciwpancerne z prędkością początkową 880 m/s. Przy podniesieniu luf równym 20° pociski miały zasięg 14 560 metrów[5].

"Conyngham" był także wyposażony w osiem wyrzutni torped kal. 533 mm. Główna Izba Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych zalecała umieszczenie dwóch dział przeciwlotniczych na każdej jednostce typu Tucker, a także zapewnienie możliwości postawienia 36 min morskich[3]; źródła nie podają jednak, czy te rekomendacje zostały wprowadzone w życie na "Conyngham" lub innej jednostce tego typu.

Początek służby[edytuj | edytuj kod]

USS "Conyngham" po raz pierwszy wszedł do służby w United States Navy 21 stycznia 1916, pierwszym dowódcą został komandor porucznik A. W. Johnson. Po wejściu do służby okręt brał udział w manewrach w pobliżu wschodniego wybrzeża USA w 1916. Na początku 1917 popłynął na Karaiby na ćwiczenia i gry wojenne. Do Norfolk wrócił 23 marca i dołączył do sił patrolowych 5 Dystryktu Morskiego (ang. 5th Naval District Patrol Force). Wraz z USS "Wadsworth" (DD-60) i USS "Sampson" (DD-63) patrolował podejścia do Chesapeake Bay[1].

I wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

24 kwietnia 1917 "Conyngham" wypłynął z Bostonu wraz ze swoim dywizjonem do Queenstown w Irlandii (wtedy będącej częścią Wielkiej Brytanii), w grupie pierwszych niszczycieli amerykańskich mających dołączyć do brytyjskich sił konwojujących statki na wodach europejskich. Amerykańskie okręty patrolowały wody w pobliżu wybrzeża Irlandii i eskortowały konwoje przepływające przez akweny, na których operowały niemieckie okręty podwodne[1].

Niszczyciele zapewniały także wsparcie ratownicze dla uszkodzonych i zatopionych jednostek. Gdy brytyjski parowiec SS "Karina" został storpedowany i zatopiony przez niemiecki UC-75 17 sierpnia 1917[6] "Conyngham" uratował 39 rozbitków[1]. Podobną akcję ratunkową prowadził po zatopieniu brytyjskiego SS "Hartland" 22 listopada, gdy ten został storpedowany przez U-97[7]. Tym razem uratowano 30 członków załogi[1].

Gdy brytyjski krążownik pomocniczy SS "Orama" i dziesięć niszczycieli (w tym "Conyngham") eskortowało konwój 12 parowców zmierzających na wschód, 19 października konwój został zaatakowany przez niemiecki okręt podwodny U-62, który wynurzył się wewnątrz grupy. Okręt wystrzelił torpedy w kierunku "Oramy", zatapiając jednostkę. Obserwatorzy na niszczycielu amerykańskim zauważyli peryskop i szybko przeprowadzili atak bombami głębinowymi w miejscu, gdzie niemiecki okręt się zanurzył. Po ataku na powierzchnię wypłynęła ropa i szczątki[8]. Oficer dowodzący niszczycielem został nagrodzony pochwałą za swoją akcję[1], a brytyjska Admiralicja przyznała niszczycielowi "prawdopodobne zatopienie" okrętu podwodnego. U-62 jednak przetrwał atak[8].

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Po tym jak 11 listopada 1918 Niemcy podpisały kapitulację, "Conyngham" wypłynął z Queenstown 14 grudnia do Bostonu na przegląd. Od lutego do kwietnia 1919 niszczyciel uczestniczył w ćwiczeniach floty i manewrach dywizjonu na Karaibach. Po powrocie do Bostonu został skierowany do ograniczonej służby (ang. reduced commission), w której pozostawał do 1921[1].

W czerwcu 1921 "Conyngham" towarzyszył kubańskiemu okrętowi, który przewoził szczątki byłego prezydenta Kuby Jose Gómeza do Hawany. Niszczyciel wrócił do Newport (Rhode Island) na letnie ćwiczenia eskadry i, po przezimowaniu w Charleston, w marcu 1922 zameldował się w stoczni marynarki wojennej w Filadelfii w celu deaktywacji. Został tam wycofany ze służby 23 czerwca 1922[1].

Służba w amerykańskiej straży przybrzeżnej[edytuj | edytuj kod]

17 stycznia 1920 została w USA wprowadzona w życie prohibicja. Wkrótce bardzo zwiększył się przemyt produktów alkoholowych wzdłuż wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Departament Skarbu zdał sobie sprawę, że amerykańska straż przybrzeżna nie ma odpowiedniej ilości jednostek, by prowadzić z odpowiednią intensywnością patrole. By rozwiązać ten problem, prezydent Calvin Coolidge w 1924 wyraził zgodę na przekazanie z US Navy do USCG dwunastu starych niszczycieli znajdujących się wtedy w rezerwie lub poza służbą[9].

"Conyngham" został reaktywowany i przekazany do Departamentu Skarbu 7 czerwca 1924 z przeznaczeniem dla Straży Przybrzeżnej. Otrzymał oznaczenie CG-2 i wszedł do służby 8 marca 1925[2]. Dołączył do tzw. patroli rumowych mających na celu egzekwowanie prawa o prohibicji[1].

Po tym jak amerykański Kongres w lutym 1933 przyjął 21. poprawkę do konstytucji znoszącą prohibicję, postanowiono, że okręt powróci do marynarki[1]. 27 maja 1933 "Conyngham" dotarł do Philadelphia Navy Yard i został tam wycofany ze służby dziewięć dni później, 5 czerwca[2]. Okręt został przekazany US Navy 30 czerwca. Później w 1933 niszczyciel został przemianowany z USS "Conyngham" na USS DD-58, by zwolnić nazwę "Conyngham" dla nowo wybudowanego niszczyciela[4]. DD-58 pozostał poza służbą (ang. noncommissioned status) do momentu skreślenia go z rejestrów floty 5 lipca 1934. Został sprzedany na złom 22 sierpnia zgodnie z ustaleniami londyńskiego traktatu morskiego[1].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Liczba 50 oznacza długość luf. W tym wypadku lufy miały długość 50 kalibrów, co oznacza że miały długość 50 razy większą niż ich średnica wewnętrzna – 5,1 m. Liczba po słowie Mark oznacza wersje działa – w tym wypadku oznacza to dziewiąty projekt US Navy działa o kalibrze 4 cali/50.

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 1,19 1,20 Naval History & Heritage Command: Conyngham (ang.). [dostęp 23 kwietnia 2009].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Historian's Office, United States Coast Guard: Conyngham: CG-2 (ang.).
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Gardiner, ss. 122–23
  4. 4,0 4,1 4,2 R.B. Haworth: Miramar Ship Index (ang.). [dostęp 23 kwietnia 2009].
  5. 5,0 5,1 5,2 Tony DiGiulian: United States of America: 4"/50 (10.2 cm) Marks 7, 8, 9 and 10. W: Naval Weapons of the World [on-line]. Navweaps.com, 15 sierpnia 2008. [dostęp 22 kwietnia 2009].
  6. Ships hit during WWI: Karina (ang.). [dostęp 22 kwietnia 2009].
  7. Ships hit during WWI: Hartland (ang.). [dostęp 22 kwietnia 2009].
  8. 8,0 8,1 Gibson and Prendergast, s. 221.
  9. Naval History & Heritage Command: Tucker. [dostęp 22 kwietnia 2009].

Ten artykuł zawiera treści udostępnione w ramach domeny publicznej przez Dictionary of American Naval Fighting Ships.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]