USS Indiana (BB-1)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Indiana
USS Indiana
Historia
Stocznia William Cramp and Sons
Położenie stępki 7 maja 1891
Wodowanie 28 lutego 1893
 US Navy
Nazwa USS „Indiana”
Coast Battleship Number 1 (od 29 marca 1919)
Wejście do służby 20 listopada 1895
Wycofanie ze służby 31 stycznia 1919
Los okrętu zatopiony jako cel 1920, złomowany 1924
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 10 280 t
Długość 107 m
Szerokość 21 m
Zanurzenie 7,3 m
Prędkość 15 węzłów
Napęd
maszyna parowa o mocy 8 000 KM napędzająca dwie śruby
Uzbrojenie
4 działa 330 mm
8 dział 203 mm
4 działa 152 mm
20 dział 6 funtowych
Opancerzenie
burty:483 mm
wieże artyleryjskie: 381 mm
pokład: 76 mm
wieża dowodzenia: 254 mm
Załoga 470
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

USS Indiana (BB-1) - amerykański pancernik należący do generacji przeddrednotów z okresu przed i I wojny światowej. Okręt był pierwszą jednostką typu Indiana.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Projekt nowych dużych okrętów klasyfikowanych jako pancerniki lub pancerniki obrony wybrzeża został opracowany przez głównego konstruktora stoczni William Cramp and Sons pułkownika Lewisa Nixona.

Stępka pod pierwszy okręt tego typu USS "Indiana" została położona w filadelfijskiej stoczni 7 maja 1891. Wodowanie nastąpiło 28 lutego 1893, wejście do służby 20 listopada 1895. Po zakończeniu prac wyposażeniowych w Philadelphia Navy Yard jednostka uczestniczyła w ćwiczeniach u wybrzeży Nowej Anglii.

Po wybuchu wojny amerykańsko-hiszpańskiej w kwietniu 1898 okręt wszedł w skład sił admirała Williama T. Sampsona, mających przeciwstawić się hiszpańskiej eskadrze okrętów dowodzonej przez kontradmirała Pascuala Carvera. 12 maja 1898 USS "Indiana" ostrzeliwał port San Juan. 18 maja wrócił do Key West, by wraz z eskadrą obstawiać Hawanę. Po tym jak odkryto, że Cervera jest w Santiago de Cuba, admirał Sampson dołączył 1 czerwca do Winfielda Schleya w pobliżu tego portu i wziął udział w blokadzie. Pod koniec czerwca jednostki armii amerykańskiej dotarły do Santiago. Cervera widział, że jego sytuacja staje się coraz cięższa, więc 3 lipca 1898 rozpoczął swój atak z Santiago. Miał nadzieję, że wyminie amerykańskie okręty blokady. "Indiana" nie dołączył do początkowego pościgu z powodu swojej pozycji wysuniętej najbardziej na wschód wśród okrętów blokady. Był jednak w pobliżu wejścia do portu, gdy niszczyciele "Pluton" i "Furor" wychodziły z portu. W krótkim czasie oba okręty zostały zniszczone przez działa pancernika i innych jednostek. W tym czasie pozostałe hiszpańskie okręty zostały zatopione bądź wyrzucone na brzeg. Było to jedno z dwóch głównych morskich starć tego konfliktu.

Po wojnie USS "Indiana" wrócił do swojej poprzedniej służby składającej się z ćwiczeń i manewrów floty. Odbywał także rejsy szkoleniowe z podchorążymi (ang. midshipman) United States Naval Academy, 29 grudnia 1903 został wycofany ze służby.

Ponowne wejście do służby miało miejsce 9 stycznia 1906, kiedy to okręt wszedł w skład Eskadry Szkolnej Akademii Morskiej (ang. Naval Academy Practice Squadron). Jako okręt szkolny odwiedzał porty w rejonie Europy północnej i Morza Śródziemnego. 22 czerwca 1911 w Queenstown w Irlandii odpalił salut z 21 dział, by uhonorować koronację króla Jerzego V. Okręt został ponownie wycofany ze służby 23 maja 1914. W związku z trwającą I wojną światową "Indiana" ponownie weszła do służby jako okręt szkolny wykorzystywany do szkolenia artylerzystów w pobliżu Tompkinsville i York River. Po zakończeniu I wojny światowej okręt został wycofany ze służby 31 stycznia 1919. 29 marca 1919 zmieniono mu nazwę na "Coast Battleship Number 1" aby zwolnić nazwę dla nowo budowanego pancernika USS "Indiana" (BB-50). Okręt został zatopiony jako cel przy testowaniu nowych metod ataków lotniczych w listopadzie 1920. Wrak sprzedano na złom 19 marca 1924.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]