USS Langley (CV-1)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Langley (CV-1)
USS „Langley” w czerwcu 1927
USS „Langley” w czerwcu 1927
Historia
Stocznia Mare Island Naval Shipyard
Położenie stępki 18 października 1911
Wodowanie 14 sierpnia 1912
 US Navy
Wejście do służby po raz pierwszy 7 kwietnia 1913
Los okrętu zatopiony przez japońskie samoloty 27 lutego 1942
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 19.360 ton (jako „Jupiter”)
11.500 ton (jako „Langley”)
Długość 165.2 m
Szerokość 19.8 m
Zanurzenie 8,4 m (jako „Jupiter”)
5,8 m (jako „Langley”)
Prędkość 15,5 węzłów
Załoga 163 (jako „Jupiter”)
468 (jako „Langley”)
Wyposażenie lotnicze
34 - 55 samolotów
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

USS Langley (CV-1) – pierwszy lotniskowiec zbudowany dla US Navy. Okręt został wodowany 1912 roku jako węglowiec pod nazwą USS „Jupiter” (AC-3). W 1920 rozpoczęto jego przebudowę na lotniskowiec i nazwano imieniem Samuela Pierponta Langleya. Okręt powrócił do służby jako lotniskowiec w 1922. W latach międzywojennych odegrał ogromną rolę w tworzeniu sił powietrznych amerykańskiej marynarki. W 1936-1937 „Langley” został przebudowany na tender wodnosamolotów pod nowym oznaczeniem AV-3. Podczas II wojny światowej został zatopiony przez lotnictwo japońskie 27 lutego 1942 podczas próby dostarczenia 32 myśliwców P-40 z Australii na wyspę Jawa.

USS „Langley” tonie 27 lutego 1942 roku, w pobliżu Jawy

Stępkę pod węglowiec USS „Jupiter” (AC-3) położono 18 października 1911 w stoczni Mare Island Naval Shipyard w Kalifornii. Okręt zwodowano 24 sierpnia 1912 i wprowadzono do służby 7 kwietnia 1913.

Przebudowa okrętu na lotniskowiec została zatwierdzona 11 lipca 1919.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]