USS Louisville (1862)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Louisville
USS "Louisville"
USS "Louisville"
Historia
Stocznia James B. Eads, Carondelet (Saint Louis) USA
Wodowanie październik 1861[1]
 US Navy
Wejście do służby 16 stycznia 1862[1]
Wycofanie ze służby 21 lipca 1865[2]
Los okrętu 29 listopada 1865 (sprzedany)[2]
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 512 t
Długość 53,3 m (175')
Szerokość 15,5 m (51')
Zanurzenie 1,8 m (6')
Prędkość 9 węzłów[1]
Załoga 175[3]
Napęd
2 maszyny parowe napędzające jedno koło łopatkowe
Uzbrojenie
13 dział (szczegóły w tekście)
Opancerzenie
kazamata 63 mm (częściowo)

USS Louisville – amerykańska pancerna kanonierka rzeczna typu City (Cairo) floty Unii z okresu wojny secesyjnej.

Budowa i opis[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: kanonierki typu City.

"Louisville" był jedną z siedmiu kanonierek rzecznych typu City, nazywanego też typem Cairo, zbudowanych w zakładach Jamesa B. Eadsa. Zamówione zostały przez Armię USA w sierpniu 1861, z przeznaczeniem do wspierania wojsk lądowych w operacjach wzdłuż rzeki Missisipi i jej dopływów.

"Louisville" został zbudowany w stoczni w Carondelet (obecnie część Saint Louis) nad rzeką Missisipi, a wyposażany był w Cairo[4]. Jego budowę rozpoczęto na przełomie września i października 1861, kadłub wodowano w październiku 1861, a okręt wszedł do służby 16 stycznia 1862[1]. "Louisville" nosił identyfikacyjne paski wokół kominów w kolorze zielonym[5].

Okręt był konstrukcji drewnianej, o napędzie centralnym kołem łopatkowym, ukrytym w tylnej części kazamaty. Część nadwodna była przykryta czworoboczną kazamatą o silnie pochylonych ścianach z grubego drewna (61 cm z przodu i 30 cm z boków i tyłu)[6]. Kazamata była częściowo opancerzona płytami żelaznymi grubości 63 mm - na przedniej ścianie oraz pas długości ok. 18,3 m na bokach na śródokręciu, w rejonie kotłowni i maszynowni[6]. Również sterówka była pokryta żelazem grubości 32 mm, na podkładzie drewnianym[1].

Z powodu wrażliwości nieopancerzonej przedniej części ścian bocznych na ostrzał, część okrętów miała wzmacnianą osłonę w sposób improwizowany (np. "Cairo" w tym miejscu miał przykręcone zagięte szyny kolejowe)[7]. Brak jest informacji o ewentualnym wzmocnieniu pancerza "Louisville", natomiast wiosną 1864, podczas nieudanej ekspedycji na Red River, zdjęto z niego opancerzenie w celu odciążenia i prawdopodobnie już go nie założono, z uwagi na brak potrzeb (fotografia z końca wojny pokazuje okręt bez opancerzenia burtowego)[7]. "Louisville" odróżniał się od pozostałych jednostek typu tym, że w toku służby zabudowano na dachu jego kazamaty (pokład tzw. hurricane deck) lekką nadbudówkę z kabinami, ciągnącą się na większość długości, przypominającą zwykły parowiec pasażerski. Otrzymał on ponadto lekką sterówkę nad dotychczasową opancerzoną, do prowadzenia okrętu poza działaniami bojowymi[6].

Uzbrojenie okrętu składało się z 13 dział, umieszczonych w strzelnicach w kazamacie oraz dodatkowo jednego 12-funtowego działa pokładowego. W jego skład wchodziły początkowo 3 działa gładkolufowe 8-calowe Dahlgrena, 4 działa gwintowane 42-funtowe, 6 dział 32-funtowych i 1 działo 12-funtowe gwintowane[1]. We wrześniu 1862 dwa działa 8-calowe zastąpiono przez trzy 9-calowe, a dwa 42-funtowe zastąpiono przez 30-funtowe gwintowane[1]. W 1864 pozostałe działa 42-funtowe zamieniono na jedno gwintowane 100-funtowe, a pozostałe działo 8-calowe zamieniono na czwarte 9-calowe[1].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Podobnie, jak inne jednostki tego typu, "Louisville" wszedł w styczniu 1862 w skład Zachodniej Flotylli Kanonierek Armii USA, a od 1 października 1862 przeszedł w skład Marynarki Wojennej USA, wraz z flotyllą, którą przemianowano na Eskadrę Missisipi. Aktywnie działał podczas kampanii na Missisipi i jej dopływach, począwszy od ataku na Fort Donelson 14 lutego 1862[2]. Atak kanonierek zakończył się niepowodzeniem, "Louisville" został trafiony 36 razy przez działa konfederatów[a] i uszkodzony, po czym wyszedł z akcji i zdryfował w dół rzeki z przerwanymi łańcuchami sterowymi[8].

W dniach 1-5 marca asystował w zajęciu miasta Columbus w Kentucky, a następnie uczestniczył w atakach na "wyspę nr.10" na Missisipi i New Madrid do 7 kwietnia 1862[2].

"Louisville" służył dalej m.in. w atakach na Fort Pillow w Tennessee (kwiecień-maj 1862), bitwie pod Memphis (6 czerwca 1862), działaniach na White River i uczestniczył w ataku na Fort Hindman (Arkansas Post) 4-11 stycznia 1863[2]. W marcu 1863 uczestniczył w nieudanej próbie obejścia Vicksburga przez rozlewiska Steele (Steele’s Bayou Expedition). Walczył następnie pod Vicksburgiem, przedzierając się 16 kwietnia 1863 koło jego baterii i następnie wspierał atak na Grand Gulf[2].

Od 12 marca do 22 maja 1864 "Louisville" wziął udział w nieudanej ekspedycji na Red River, a następnie kontynuował służbę na Missisipi[2].

Po wojnie został wycofany ze służby 21 lipca 1865 i sprzedany na aukcji w Mound City 29 listopada 1865[2].

Uwagi

  1. S. Tucker, Blue..., s.130. Według innych danych, trafiony 59 razy (M. Smith, op.cit., s.84, natomiast S. Tucker, op.cit. i A. Konstam, op.cit. podają 59 trafień dla "St. Louis")

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 A. Konstam, Union..., s.34
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Louisville - DANFS
  3. M. Smith, The USS..., s. 40.
  4. A. Konstam, Union..., s.9
  5. D. Canney, The Old..., s.54.
  6. 6,0 6,1 6,2 D. Canney, The Old..., s.51
  7. 7,0 7,1 D. Canney, The Old..., s.52
  8. S. Tucker, Blue..., s.129-130

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]