USS McFaul (DDG-74)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS McFaul (DDG-74)
USS McFaul (DDG-74)
USS McFaul (DDG-74)
Historia
Położenie stępki 26 stycznia 1996
Wodowanie 18 stycznia 1997
 US Navy
Wejście do służby 25 kwietnia 1998
Los okrętu w służbie (stan na 2008 rok)
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa 6 794,38 tony
pełna 8 885,66 tony
Długość 153,9 m
Szerokość 20,1 m
Zanurzenie 9,4 m
Prędkość ponad 30 węzłów
Zasięg 4400 mil morskich przy prędkości 20 węzłów
Załoga 23 oficerów
24 podoficerów
291 marynarzy
Napęd
4 turbiny gazowe General Electric LM2500-30, dwie śruby, 100 000 SHP (75 MW)
Uzbrojenie
1 × 29 komór, 1 × 61 komór Mk 41 pionowa wyrzutnia z 90 pociskami × RIM-66 SM-2, BGM-109 Tomahawk lub RUM-139 VL-Asroc
1 × Mark 45 działo kal. 127/54 mm
2 × 25 mm
4 × 12.7 mm
2 × 20mm Phalanx CIWS
2 × Mk 32 potrójne wyrzutnie torped
Wyposażenie lotnicze
lądowisko dla 1 SH-60 Sea Hawk (bez hangaru)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

USS McFaul (DDG-74)amerykański niszczyciel rakietowy typu Arleigh Burke (podtyp Flight II). Nazwa okrętu pochodzi od nazwiska komandosa SEAL, Donalda L. McFaula, który poległ w Panamie w 1989.

W sierpniu 2008 niszczyciel był pierwszym amerykańskim okrętem wojennym który pojawił się u wybrzeży Gruzji w trakcie wojny w Osetii Południowej. 24 sierpnia okręt dostarczył pomoc humanitarną do gruzińskiego portu Batumi.