USS Mound City

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
USS Mound City
USS "Mound City" (z dodatkową sterówką na dachu)
USS "Mound City" (z dodatkową sterówką na dachu)
Historia
Stocznia James B. Eads, Mound City USA
Wodowanie październik 1861[1]
 US Navy
Wejście do służby 16 stycznia 1862[1]
Wycofanie ze służby 29 listopada 1865 (sprzedany)[2]
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 512 t
Długość 53,3 m (175')
Szerokość 15,5 m (51')
Zanurzenie 1,8 m (6')
Napęd
2 maszyny parowe napędzające jedno koło łopatkowe
Prędkość 9 węzłów[1]
Uzbrojenie
13 dział (szczegóły w tekście)
Opancerzenie
kazamata 63 mm (częściowo)
Załoga 251
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

USS Mound City – amerykańska pancerna kanonierka rzeczna typu City (Cairo) floty Unii z okresu wojny secesyjnej.

Budowa i opis[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: kanonierki typu City.

USS "Mound City" była jedną z siedmiu kanonierek rzecznych typu City, nazywanego też typem Cairo, zbudowanych w zakładach Jamesa B. Eadsa. Zamówione zostały przez Armię USA w sierpniu 1861, z przeznaczeniem do wspierania wojsk lądowych w operacjach wzdłuż rzeki Missisipi i jej dopływów.

"Mound City" został zbudowany w stoczni w Mound City nad rzeką Ohio, a wyposażany był w Cairo[3]. Budowę rozpoczęto na przełomie września i października 1861, a okręt wodowano w październiku 1861 i wszedł do służby 16 stycznia[1]. "Mound City" miał identyfikacyjne paski wokół kominów w kolorze pomarańczowym lub gwiazdy na kominach[4].

Okręt był konstrukcji drewnianej, o napędzie centralnym kołem łopatkowym, ukrytym w tylnej części kazamaty. Część nadwodna była przykryta czworoboczną kazamatą o silnie pochylonych ścianach z grubego drewna (61 cm z przodu i 30 cm z boków i tyłu)[5]. Kazamata była częściowo opancerzona płytami żelaznymi grubości 63 mm - na przedniej ścianie oraz pas długości ok. 18,3 m na bokach na śródokręciu, w rejonie kotłowni i maszynowni[5]. Również sterówka była pokryta żelazem grubości 32 mm, na podkładzie drewnianym[1].

Z powodu wrażliwości nieopancerzonej przedniej części ścian bocznych na ostrzał, część okrętów miała wzmacnianą osłonę w sposób improwizowany (np. "Cairo" w tym miejscu miał przykręcone zagięte szyny kolejowe). Brak jest informacji o ewentualnym wzmocnieniu pancerza "Mound City", natomiast wiosną 1864, podczas ekspedycji na Red River, zdjęto z niego opancerzenie w celu odciążenia okrętu i być może już go nie założono z uwagi na brak potrzeb[6].

Uzbrojenie "Mound City" składało się z 13 dział, umieszczonych w strzelnicach w kazamacie oraz dodatkowo jednego 12-funtowego działa pokładowego. W jego skład wchodziły 3 działa gładkolufowe 8-calowe, 4 działa gwintowane 42-funtowe, 6 dział 32-funtowych i 1 działo 12-funtowe[1]. W 1863 dwa działa 42-funtowe zamieniono na gwintowane 50-funtowe i 30-funtowe. W 1864 pozostałe dwa działa 42-funtowe i 2 działa 32-funtowe zamieniono na 4 gładkolufowe działa 9-calowe (zapewne Dahlgrena). Ponadto, działo 32-funtowe zamieniono na 100-funtowe gwintowane[1].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Podobnie, jak inne jednostki tego typu, "Mound City" wszedł w styczniu 1862 w skład Zachodniej Flotylli Kanonierek Armii USA i aktywnie działał podczas kampanii na Missisipi i jej dopływach, począwszy od działań pod Columbus w stanie Kentucky w lutym 1862[1].

Następnie brał udział w atakach na wyspę nr.10 (marzec-kwiecień 1862) i Fort Pillow w Tennessee (kwiecień-maj 1862). Podczas bitwy pod Fortem Pillow z konfederackimi taranowcami Flotylli Obrony Rzeki został dwukrotnie staranowany i zatopiony na płytkiej wodzie, po czym został podniesiony i wyremontowany.

W czerwcu 1862 operował na rzece White River. 17 czerwca został uszkodzony podczas ataku na Fort Charles w Arkansas. W sierpniu operował na Yazoo[1].

Od kwietnia do czerwca 1863 "Mound City" operował pod Vicksburgiem i w jego okolicach oraz wspierał atak na Grand Gulf w kwietniu[1].

W marcu-kwietniu 1864 "Mound City" wziął udział w nieudanej ekspedycji na Red River[1].

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 A. Konstam, Union..., s.35
  2. D. Canney, The Old..., s.137
  3. A. Konstam, Union... s.9
  4. D. Canney, The Old..., s.54.
  5. 5,0 5,1 D. Canney, The Old..., s.51
  6. D. Canney, The Old..., s.52

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Donald L. Canney, The Old Steam Navy. Volume two. The ironclads 1842-1885, Annapolis 1993, ISBN 0-87021-586-8
  • Angus Konstam, Union River Ironclad 1861-65, New Vanguard no. 56, Osprey Publishing 2002, ISBN 1-84176-444-2