USS Nebraska (BB-14)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Nebraska (BB-14)
USS Nebraska
USS Nebraska
Historia
Położenie stępki 4 lipca 1902
Wodowanie 7 października 1904
 US Navy
Wejście do służby 1 lipca 1907
Wycofanie ze służby 2 lipca 1920
Los okrętu sprzedany na złom
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 16 094 ton
Długość 134,49 m
Szerokość 23,21 m
Zanurzenie 7,87 m
Prędkość 19 węzłów
Załoga 1 108 ludzi
Uzbrojenie
4 × 305 mm
8 × 203 mm
12 × 152 mm
24 × 37 mm (1 funt)
4 × 7,62mm
4 ×533 mm wyrzutnie torped
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

USS Nebraska (BB-14) (wcześniej USS "Pennsylvania" (BB-14)) – amerykański pancernik typu Virginia. Okręt był drugą jednostką United States Navy noszącą nazwę pochodzącą od stanu Nebraska.

Stępkę położono w stoczni Moran Brothers 4 lipca 1902. Jednostkę zwodowano 7 października 1904, matką chrzestną była pani Mary N. Mickey, córka gubernatora stanu Nebraska Johna H. Mickeya. Pancernik wszedł do służby 1 lipca 1907, pierwszym dowódcą został komandor Reginald F. Nicholson.

Po rejsie odbiorczym i przeróbkach nowy pancernik dołączył do Wielkiej Białej Floty w San Francisco 6 maja 1908 zastępując USS "Alabama" (BB-8).

7 lipca 1908 opuścił San Francisco i przez Honolulu (Hawaje), Auckland (Nowa Zelandia), Sydney i Melbourne (Australia), Manila (Filipiny), Jokohama (Japonia) i Colombo (Cejlon), 3 stycznia 1909 dotarł do Suezu w Egipcie, następnie do Włoch. 9 stycznia opuścił Mesynę we Włoszech, odwiedził Neapol i Gibraltar. 22 lutego dotarł do Hampton Roads, gdzie prezydent Theodore Roosevelt przeprowadził przegląd floty wracającej do kraju.

W 1910 i 1912 (w stulecie stanu Luizjana) okręt uczestniczył w Hudson-Fulton Celebration. Został odznaczony Mexican Service Medal za operacje w Veracruz w Meksyku, gdzie służył od 1 maja do 21 czerwca 1914 i od 1 lipca do 13 października 1916. Po okresie ograniczonej aktywności (ang. reduced commissioned service) 3 kwietnia 1917 przeszedł ponownie do normalnej aktywnej służby.

Gdy Stany Zjednoczone weszły do I wojny światowej 6 kwietnia 1917 pancernik znajdował się w Boston Navy Yard i przechodził remont. Był wtedy przydzielony do 3 Dywizjonu Floty Pancerników Floty Atlantyku. 13 kwietnia 1917 wyszedł z Bostonu i został zaangażowany w manewry i szkolenia w składzie floty na obszarze w zatoce Chesapeake. Operował wzdłuż wschodniego wybrzeża USA, szkoląc głównie artylerzystów dla uzbrojonych statków handlowych. 15 kwietnia 1918 wszedł do Norfolk Navy Yard na naprawy.

16 maja 1917 w Hampton Roads wziął na pokład ciało Carlosa M. DePena, nadzwyczajnego konsula (ang. Envoy Extraordinary and Minister Plenipotentiary) z Urugwaju, co odbyło się z pełnymi honorami. Pancernik opuścił port tego samego dnia i 10 czerwca dotarł do Montevideo w towarzystwie USS "Pittsburgh" – okrętu flagowego Floty Pacyfiku. Dowódca Floty Pacyfiku wszedł na pokład na czas ceremonii i ciało urugwajskiego ministra przekazano władzom kraju. 15 czerwca okręt opuścił Montevideo i popłynął do Hampton Roads, gdzie dotarł 26 lipca.

17 września 1917 opuścił Nowy Jork jako główna eskorta szybkiego konwoju 18 statków handlowych i doprowadził je do spotkania z eskortą płynącą ze wschodniego Atlantyku. 3 października wrócił do Hampton Roads. Kolejne dwie podróże odbył z konwojami atlantyckimi, wrócił z ostatniej 2 grudnia. Wtedy został przygotowany do pełnienia roli transportowca wojska dla żołnierzy amerykańskich we Francji.

Odbył cztery podróże do Brestu (Francja), transportując 4540 żołnierzy do i z USA. W czasie pierwszej podróży opuścił Hampton Roads 30 grudnia 1918 i dotarł do Brestu 11 stycznia 1919. Do Newport News dopłynął 28 stycznia. Ostatnią podróż z weteranami I wojny światowej zakończył w Newport News 21 czerwca. Przewiózł wtedy 1279 żołnierzy.

22 czerwca 1919 został przydzielony do służby transportowej i krótko potem dołączył do 2 Dywizjonu 1 Eskadry Floty Pacyfiku. Do 2 lipca 1920, kiedy to został wycofany ze służby, operował wzdłuż zachodniego wybrzeża USA pod dowództwem komandora P. N. Olmsteada.

Zgodnie z ustaleniami traktatu waszyngtońskiego 9 listopada 1923 został uznany za okręt zbędny i kilka tygodni później sprzedany na złom.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • John D. Alden: American Steel Navy: A Photographic History of the U.S. Navy from the Introduction of the Steel Hull in 1883 to the Cruise of the Great White Fleet.. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1989. ISBN 0870212486.
  • Norman Friedman: U.S. Battleships: An Illustrated Design History.. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1985. ISBN 0870217151.
  • John C. Reilly, Robert L. Scheina: American Battleships 1996-1923: Predreadnought Design and Construction. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1980. ISBN 0870215248.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]