USS Norfolk (DL-1)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Norfolk (DL-1)
USS Norfolk (DL-1)
Klasa fregata
Typ Norfolk
Projekt SCB-1
Historia
Stocznia New York Shipbuilding (Camden)
Położenie stępki 1 września 1949
Wodowanie 21 grudnia 1951
 US Navy
Wejście do służby 4 marca 1953
Wycofanie ze służby 1 listopada 1973
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa 5555 ton
pełna 7315 ton
Długość 164,06 metra
Szerokość 16,30 metra
Zanurzenie 5,51-7,64 metra
Prędkość 32,5 węzła
Zasięg 4 500 Mm @ 20 węzłów.
Załoga 546 osób
Napęd
4 kotły, 2 zespoły turbin parowych (80 000 KM)
Sensory
sonar: SQS-23, radar: SPS-37
Wyrzutnie torpedowe 8 x 533 mmm
Uzbrojenie
8 dział plot. kal. 76 mm
8 działek plot. kal. 20 mm
wyrzutnia rakietowa RUR-4 Weapon Alpha, następnie ASROC
4 miotacze bomb głębinowych typu Mk 108
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

USS Norfolk (DL-1)amerykańska fregata, budowana początkowo jako okręt wiodący nowego typu 12 małych krążowników zwalczania okrętów podwodnych, wyspecjalizowanych w działaniach ZOP przeciwko szybkim okrętom podwodnym, o wysokim tez potencjale w obronie przeciwlotniczej lotniskocowych grup uderzeniowych. Początkowa desygnacja CLK-1 odzwierciedlała krążowniczą klasyfikację jednostki, jednak gdy w trakcie jej budowy zrezygnowano z produkcji całej serii okrętów tego typu, Norfolk został przeklasyfikowany na fregatę z desygnacją DL-1. Po wejściu do służby w marynarce amerykańskiej 4 marca 1953 roku, służył przede wszystkim do celów testowych i badawczych w zakresie zwalczania okrętów podwodnych. Norfolk (DL-1) został wycofany ze służby w 1970 roku, a po trzech latach zezłomowany. Był drugim okrętem amerykańskiej marynarki noszącym nazwę USS Norfolk.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

USS "Norfolk" CLK-1 ujęty w budżecie FY1948, zaprojektowano pierwotnie jako pierwszy z 12 niewielkich rozmiarów krążowników nowego typu, wyspecjalizowanych w poszukiwaniu i zwalczaniu okrętów podwodnych (ang. hunter-killer cruiser)[1]. Koncepcja tego okrętu powstała w odpowiedzi na rozwój szybkich okrętów podwodnych zapoczątkowany niemieckim typem XXI. Okręt miał być zdolny do utrzymywania dużych prędkości w każdych warunkach pogodowych, zestaw jego uzbrojenia natomiast, pozwalać miał zwalczanie okrętów podwodnych znajdujących się także przed okrętem. Drugoplanową rolą jednostek zakładanego typu Norfolk, miało być także uczestnictwo w systemie obrony przeciwlotniczej zespołów zadaniowych floty[1]. Projekt Biura Okrętów, oznaczony numerem SCB-1[2], oparto na zmodyfikowanym projekcie kadłuba krążowników przeciwlotniczych typu Atlanta. Po odroczeniu budowy drugiego okrętu tego typu, USS New Haven (CLK-2), a następnie rezygnacji z budowy założonej wcześniej serii 12 jednostek tego typu w 1951 roku, Norfolk został przeklasyfikowany na fregatę[1]. Nowa w United States Navy klasa fregat z desygnacją DL, została ustanowiona w 1951 roku, dla jednostek zbliżonych do dużych niszczycieli, które zostały zaprojektowane do współpracy z szybkimi zespołami lotniskowców. Zgodnie z relacją admirała Arleigha Burke, wielu członków Kongresu "miało wrażenie, że niszczyciele liderzy były w rzeczywistości lekkimi krążownikami[1]". Odnosząc się do tego, adm. Burke - późniejszy Szef Operacji Morskich - postanowił, iż w związku z faktem że US Navy nie buduje fregat, ten termin znajdzie zastosowanie do nowych "ciężkich niszczycieli"[1].

Budowa i konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Budowę jednostki powierzono stoczni New York Shipbuilding w Camden. Stępkę położono 1 września 1949 roku, wodowanie odbyło się 29 grudnia 1951 roku, zaś oficjalne przyjęcie do służby 4 marca 1953 roku. Okręt miał typowe dla krążowników podwójne dno przechodzące w drugi pokład. Przy swojej długości 160 metrów wypierał 5 600 ton wody, co sytuowało go rozmiarami poniżej wielkości krążowników z czasów drugiej wojny światowej, był jednak znacznie większy od niszczycieli. W celu zwiększenia zdolności przeżycia okrętu na polu walki, dwie maszynownie jednostki były od siebie oddalone o 20 stóp (6 metrów). Uzbrojony był 4 podwójne armaty kalibru 76 mm/70 oraz cztery wyrzutnie strzelających do przodu okrętu RUR-4 Weapon Alpha - przeciwpodwodnych pocisków rakietowych kalibru 133 mm, do których w 1960 roku dodano wyrzutnie ASROC, oraz osiem wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm dla samonaprowadzających się torped kierowanych przed strzałem przez złożony sonar SQS-23[3]. W 1962 roku, okręt otrzymał także radar AN/SPS-37.

Służba operacyjna[edytuj | edytuj kod]

USS Norfolk (DL-1) testujący rakietotorpedę ASROC w 1962 roku w pobliżu Key West na Florydzie.

Po odbyciu prób na Morzu Karaibskim "Norfolk" został przydzielony do Flocie Atlantyku, pełniąc funkcję okrętu flagowego flotylli niszczycieli, a w czerwcu 1957 roku całej Floty Atlantyckiej. W latach 1959 i 1960 jednostkę poddano dwóm modernizacjom uzbrojenia i wyposażenia, w czasie których wymieniono działa kal. 76 mm na nowocześniejsze, usunięto przestarzałe działka Oerlikon 20 mm oraz zainstalowano najnowszy system ZOP rakietotorpedy ASROC.

Po modernizacji USS "Norfolk" powrócił do służby we Flocie Atlantyku, odbywając ćwiczenia w poszukiwaniu i zwalczaniu okrętów podwodnych, często współdziałając z okrętami flot państw Ameryki Łacińskiej. 10 maja 1960 roku, wraz z niszczycielem USS "The Sullivans" (DD-537) typu Fletcher uczestniczył w utarczce z kubańskim okrętem patrolowym na międzynarodowych wodach Cieśniny Florydzkiej. W 1968 roku został na okres 6 miesięcy przesunięty do Sił Bliskiego Wschodu jako jednostka admiralska. Niezależnie od prowadzenia poszczególnych misji, w trakcie służby USS Norfolk (DL-1) podstawową rolą okrętu było uczestnictwo w pracach badawczo-rozwojowych i w testach systemów ZOP[1].

15 stycznia 1970 roku USS "Norfolk" (DL-1) został wycofany ze służby, zaś trzy lata później sprzedany na złom. Okręt który w myśl pierwotnych założeń miał być prototypem nowego typu krążowników ZOP, skończył służbę w US Navy jako jedyny przedstawiciel swojego projektu. Zapoczątkowana jednak przez niego nowa w marynarce amerykańskiej klas fregat (DL), była kontynuowana aż do 30 czerwca 1975 roku, kiedy zastąpiona została desygnacją fregat FF/FFG - mniejszych okrętów eskortowych, oznaczanych poprzednio jako DE/DEG[1]. Równolegle z Norfolk, do służby zaczęły wchodzić kontynuujące klasyfikację fregaty cztery jednostki typu Mitscher (DL 2-5)[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Norman Polmar: The Naval Institute Guide to the Ships and Aircraft of the U.S. Fleet, s. 148
  2. Norman Polmar: The Naval Institute Guide to the Ships and Aircraft of the U.S. Fleet, s. 646
  3. Global Security: CLK-1 Norfolk / DL-1 Norfolk Class

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]