USS Tucker (DD-57)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
USS Tucker (DD-57)
"Tucker" w czasie służby w United States Coast Guard, ok. 1926–1933
"Tucker" w czasie służby w United States Coast Guard, ok. 1926–1933
Historia
Stocznia Fore River Shipbuilding Company[1]
Położenie stępki 9 listopada 1914[1]
Wodowanie 4 maja 1915[1]
 US Navy
Nazwa USS Tucker (DD-57)
Wejście do służby 11 kwietnia 1916[1]
Wycofanie ze służby 16 maja 1921[1]
 US Coast Guard
Nazwa USCGC "Conyngham" (CG-2)
Wejście do służby 29 września 1926[2]
Wycofanie ze służby 5 czerwca 1933[2]
Los okrętu sprzedany na złom
10 grudnia 1936
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 1090 długich ton (1110 t)[3]
pełna: 1205 długich ton (1224 t)[1]
Długość 96,1 m[1]
Szerokość 9,3 m[3]
Zanurzenie 2,8 m[3]
Napęd
2 śruby
2 turbiny parowe Curtis,
17 000 shp (13 000 kW)
1 podróżna turbina parowa
4 kotły Yarrow
Prędkość 29,5 węzła[1]
na próbach 30,03 węzła
Uzbrojenie
4 działa 102 mm/50[3]
8 wyrzutni torpedowych kal 533 mm
Załoga 89 ludzi[1]

USS Tucker (Destroyer No. 57) później (DD-57) – okręt prototypowy niszczycieli typu Tucker, zbudowanych dla United States Navy przed wejściem Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej. Był pierwszą jednostką amerykańską noszącą nazwę upamiętniającą Samuela Tuckera.

Stępkę niszczyciela położono w stoczni Fore River Shipbuilding Company w Quincy (Massachusetts) w listopadzie 1914. Został zwodowany w maju następnego roku. Okręt miał ponad 96 metrów długości, 9,1 m szerokości, a jego standardowa wyporność wynosiła 1090 długich ton (1110 t). Był uzbrojony w cztery działa kal. 102 mm i osiem wyrzutni torpedowych kal. 533 mm. "Tucker" był napędzany przez parę turbin parowych, które mogły rozpędzić go do prędkości 29,5 węzła.

Po wejściu do służby w kwietniu 1916 niszczyciel pływał po Atlantyku i w rejonie Karaibów. Po tym jak Stany Zjednoczone w kwietniu 1917 przystąpiły do I wojny światowej, "Tucker" był częścią drugiej eskadry (ang. squadron) amerykańskich niszczycieli wysłanej do Europy. Patrolował Morze Irlandzkie, bazując w Queenstown. Przeprowadził kilka akcji ratowniczych pasażerów i załóg zatopionych jednostek. Za udział w akcji ratowniczej po zatopieniu francuskiego krążownika "Dupetit-Thouars" w sierpniu 1918 otrzymał pochwałę od Préfet Maritime. W czerwcu przeszedł do Brestu i przez resztę wojny bazował w tym porcie.

Po powrocie do USA pod koniec 1918 okręt przeszedł remont w Boston Navy Yard. Po rejsie poborowym wzdłuż wybrzeża Nowej Anglii w październiku 1919 został przeniesiony do ograniczonej służby (ang. reduced commission), a następnie w maju 1921 wycofany ze służby. W marcu 1926 niszczyciel został przekazany United States Coast Guard, by w ramach patroli rumowych zwalczać przemyt alkoholu do USA. W Straży Przybrzeżnej do 1933 pływał pod nazwą USCGC Tucker (CG-23). W czasie tej służby był pierwszym amerykańskim okrętem, który przybył na miejsce katastrofy sterowca USS "Akron" (ZRS-4). Po przekazaniu w 1933 marynarce wojennej został przemianowany na DD-57, by zwolnić nazwę dla innego niszczyciela. W grudniu 1936 został sprzedany i zamieniony na hulk.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

Budowa okrętu, jako pierwszej jednostki typu Tucker, została zatwierdzona w 1913[3]. Typ ten, podobnie jak O'Brien, był ulepszoną wersją okrętów typu Cassin, zatwierdzonych do budowy w 1911. Kontrakt na budowę został przyznany firmie Fore River Shipbuilding Company z Quincy, która położyła stępkę 9 listopada 1914. Okręt otrzymał numer stoczniowy 226[4]. Sześć miesięcy później, 4 maja 1915, "Tucker" został zwodowany, matką chrzestną okrętu była pani Garty, prapraprawnuczka patrona jednostki – Samuela Tuckera (1747–1833), oficera Continental Navy[1]. Po zbudowaniu niszczyciel miał długość 96,1 m i szerokość 9,3 m oraz zanurzenie 2,8 m. Miał standardową wyporność 1090 długich ton (1110 t), a wyporność pełną 1205 długich ton (1224 t)[3].

"Tucker" był wyposażony w dwie turbiny parowe Curtisa, które napędzały dwie śruby. Okręt był także wyposażony w dodatkową turbinę parową napędzającą jedną ze śrub, która była wykorzystywana w czasie rejsu z prędkością ekonomiczną. Maszynownia mogła wygenerować moc 17000 shp i teoretycznie rozpędzić okręt do prędkości 29,5 węzła[3], choć "Tucker" podczas prób osiągał prędkość nawet 30,03 węzła[5].

Główna artyleria okrętu składała się z 4 dział kal. 102 mm/50 Mark 9[1][6][Uwaga 1]. Każde działo ważyło ponad 2800 kg[6]. Działa wystrzeliwały 15-kilogramowe pociski przeciwpancerne z prędkością początkową 880 m/s. Przy podniesieniu luf równym 20° pociski miały zasięg 14 560 metrów[6].

"Tucker" był także wyposażony w osiem wyrzutni torped kal. 533 mm. General Board of the United States Navy zalecała umieszczenie dwóch dział przeciwlotniczych na każdej jednostce typu Tucker, a także zapewnienie możliwości postawienia 36 min morskich[3]; źródła nie podają jednak, czy rekomendacje te zostały wprowadzone w życie na "Tucker" lub innej jednostce tego typu.

Początek służby[edytuj | edytuj kod]

USS "Tucker" wszedł do służby w United States Navy 11 kwietnia 1916. Jego tymczasowym dowódcą został podporucznik marynarki Frank Slingluff Jr., komandor podporucznik Benyaurd B. Wygant objął stałe dowództwo 13 dni później. Po uroczystościach okręt wyszedł w rejs próbny w pobliżu wschodniego wybrzeża USA, a następnie został przydzielony do 8 Dywizjonu Sił Niszczycieli Floty Atlantyku (ang. Division 8, Destroyer Force, United States Atlantic Fleet). Po wybuchu I wojny światowej w Europie "Tucker" wraz innymi jednostkami floty do wiosny 1917 przeprowadzały ćwiczenia i manewry na południowych wodach USA i w pobliżu Kuby[1].

W czasie samotnego rejsu po wodach Indii Zachodnich 6 kwietnia 1917 okręt otrzymał informację o przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny. "Tucker" dołączył do floty na jej kotwicowisku na York River, a następnie otrzymał rozkaz udania się do Boston Navy Yard w celu pobrania wyposażenia wojennego[1].

I wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Duże zapotrzebowanie na jednostki eskortowe w Europie doprowadziło do wysłania do Queenstown w Irlandii amerykańskich niszczycieli: "Tucker", "Rowan" (DD-64), "Cassin" (DD-43), "Ericsson" (DD-56), "Winslow" (DD-53) i "Jacob Jones" (DD-61) wyszły z Bostonu 7 maja 1918 jako drugi kontyngent amerykańskich okrętów przydzielonych do operowania z brytyjskimi siłami nawodnymi patrolującymi wybrzeże Irlandii. Po dotarciu do celu dziesięć dni później "Tucker" wraz z okrętami siostrzanymi szybko rozpoczął rejsy bojowe. 12 czerwca uratował 47 rozbitków z SS "Poluxena", 1 sierpnia uratował 39 osób z SS "Karina"[1], który został storpedowany przez niemiecki okręt podwodny SM UC-75[7]. Przez resztę 1917 i do późnej wiosny 1918 "Tucker" operował z Queenstown, polując na niemieckie okręty podwodne, eskortując i konwojując jednostki przepływające przez strefę działań U-bootów i zapewniając asystę uszkodzonym jednostkom[1].

W czerwcu 1918 "Tucker" dołączył do sił eskortowych bazujących w Breście we Francji. 1 sierpnia, podczas rejsu na spotkanie nadpływającego konwoju, okręt otrzymał informację, że francuski krążownik "Dupetit-Thuoars" został storpedowany i zatopiony przez niemiecki okręt podwodny. Amerykański niszczyciel wkrótce pojawił się na miejscu zdarzenia i pomagał ratować rozbitków z wód Zatoki Biskajskiej. Wysiłki załogi "Tucker" i pięciu innych amerykańskich niszczycieli, które także były obecne w tym rejonie, zostały nagrodzone pochwałą ze strony Préfet Maritime, w imieniu francuskiego ministerstwa do spraw morskich[1].

8 sierpnia, dzień po akcji ratunkowej, załoga niszczyciela zobaczyła U-boota i zaatakowała go, zrzucając bomby głębinowe. Brytyjska Admiralicja uznała to za "prawdopodobne zatopienie". Późniejsze próby potwierdzenia tego zatopienia nie dały rozstrzygającego wyniku. 11 listopada 1918 podpisano zawieszenie broni i walki zostały wstrzymane[1].

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Podczas wycofywania sił amerykańskich z Europy "Tucker" przewoził pasażerów i pocztę pomiędzy portami francuskimi i brytyjskimi. Po raz ostatni z Brestu wyruszył 16 grudnia 1918 i udał się do Bostonu, gdzie w miejscowej stoczni przeszedł większy remont[1].

W lipcu 1919 opuścił Boston i popłynął wzdłuż wybrzeża Massachusetts i Maine, uczestnicząc w akcji poborowej. W październiku 1919 został umieszczony w rezerwie w Filadelfii, gdzie pozostawał do momentu wycofania ze służby 16 maja 1921. 17 lipca 1920 "Tucker" otrzymał numer identyfikacyjny DD-57 w ramach akcji obejmującej całą flotę[1].

Służba w United States Coast Guard[edytuj | edytuj kod]

"Tucker" w czasie patroli rumowych

17 stycznia 1920 została w USA wprowadzona w życie prohibicja. Wkrótce przemyt wyrobów alkoholowych wzdłuż wybrzeża Stanów Zjednoczonych bardzo się zwiększył. Departament Skarbu zdawał sobie sprawę, że United States Coast Guard nie ma odpowiedniej liczby jednostek, by prowadzić z odpowiednią intensywnością patrole. By rozwiązać ten problem, prezydent Calvin Coolidge w 1924 wyraził zgodę na przekazanie z US Navy do USCG dwunastu starych niszczycieli, znajdujących się wtedy w rezerwie lub poza służbą. "Tucker" po okresie przebywania poza służbą został uruchomiony ponownie – na stan Coast Guard wszedł 25 marca 1926, jako część drugiej grupy pięciu niszczycieli mającej wzmocnić pierwotną dwunastkę[1].

"Tucker" otrzymał oznaczenie CG-23 i wszedł do służby 29 września. Dołączył do tzw. patroli rumowych, których zadaniem było egzekwowanie przepisów o prohibicji. Okręt służył jako jednostka flagowa 4 Dywizjonu Sił Niszczycieli (ang. Division 4 of the Destroyer Force) do października 1927, gdy przeszedł do 1 Dywizjonu[2]. 4 kwietnia 1933 w pobliżu wybrzeża New Jersey wydarzyła się największa (do tego czasu) katastrofa w historii amerykańskiej aeronautyki[1]: sterowiec US Navy USS "Akron" (ZRS-4) rozbił się w czasie burzy, powodując śmierć 73 osób, w tym kontradmirała Williama A. Moffetta, szefa Biura Aeronautycznego (ang. Bureau of Aeronautics). "Tucker" otrzymał informację o katastrofie i pośpieszył w tym kierunku. Po przybyciu na miejsce okazało się, że niemiecki statek motorowy MS "Phoebus" już podjął z morza cztery osoby (jedna z nich zmarła krótko potem). Rozbitkowie zostali przekazani na niszczyciel i wysadzeni na ląd w New York Navy Yard[1].

Po przegłosowaniu przez Kongres 21. poprawki do konstytucji USA, znoszącej w lutym 1933 prohibicję, planowano, że niszczyciel powróci do marynarki[1]. 26 maja "Tucker" dotarł do Philadelphia Navy Yard, gdzie dziesięć dni później, 5 czerwca, został wycofany ze służby[2]. 30 czerwca okręt został przekazany US Navy. 1 listopada nazwę okrętu zmieniono z "Tucker" na "DD-57", by zwolnić nazwę dla budowanego niszczyciela. Stary okręt przez jakiś czas służył jako okręt szkolny dla Sea Scout w Sandy Hook (New Jersey). Jednostka została skreślona z rejestrów 24 października 1936. 10 grudnia "DD-57" został sprzedany, a 23 grudnia uznany za hulk[1].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Liczba 50 oznacza długość luf. W tym wypadku lufy miały długość 50 kalibrów, co oznacza, że miały długość 50 razy większą niż ich średnica wewnętrzna – 5,1 m. Liczba po słowie Mark oznacza wersje działa – w tym wypadku oznacza to dziewiąty projekt US Navy działa o kalibrze 4 cale/50 .

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 1,19 1,20 1,21 1,22 1,23 Naval History & Heritage Command: Tucker (ang.). [dostęp 22 kwietnia 2009].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Tucker: CG-23. Historian's Office, United States Coast Guard. [dostęp 23 kwietnia 2009].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 Gardiner, ss. 122–23
  4. Miramar Ship Index R.B. Haworth, id = 6105790
  5. USS Tucker (Destroyer # 57, later DD-57), 1916-1936; renamed DD-57 in 1933. W: Online Library of Selected Images: U.S. Navy Ships [on-line]. Navy Department, Naval Historical Center, 23 March 2004. [dostęp 22 kwietnia 2009].
  6. 6,0 6,1 6,2 Tony DiGiulian: United States of America: 4"/50 (10.2 cm) Marks 7, 8, 9 and 10. W: Naval Weapons of the World [on-line]. Navweaps.com, 15 sierpnia 2008. [dostęp 22 kwietnia 2009].
  7. Ships hit during WWI:Karina (ang.). [dostęp 22 lipca 2009].

Ten artykuł zawiera treści udostępnione w ramach domeny publicznej przez Dictionary of American Naval Fighting Ships. Treści te są umieszczone tutaj.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]