UUM-125 Sea Lance
| UUM-125 Sea Lance | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo | Stany Zjednoczone |
| Producent | Boeing |
| Przeznaczenie | ZOP (ASW) |
| Historia | |
| Dane techniczne | |
| Typ głowicy | • UUM-125A: termonuklearna W89 • UUM-125B: torpeda Mk 50 ALWT |
| Równoważnik trotylowy | UUM-125A: 200 kiloton |
| Zasięg | 100 mil morskich (185 km) |
UUM-125 Sea Lance amerykański pocisk rakietowy skonstruowany do zwalczania zanurzonych okrętów podwodnych przeciwnika, po wystrzeleniu z pozostających w zanurzeniu okrętów podwodnych. W podstawowej wersji – UUM-125A, Sea Lance wyposażony miała zostać w głowicę termojądrową W89 o mocy 200 kiloton, w późniejszej zaś wersji UUM-125B – w lekką torpedę Mark 50 ALWT.
UUM-125 Sea Lance umieszczony był w wodoszczelnej kapsule startowej, w której wystrzeliwany miał być z wyrzutni torpedowej. Po wystrzeleniu kapsuła miała wynurzyć się nad powierzchnię wody, gdzie następowało jej odrzucenie i uruchomienie napędzanego paliwem stałym rakietowego silnika marszowego pocisku. W pierwszej fazie lotu ku predefiniowanej przed wystrzeleniem pozycji celu, Sea Lance korzystał z nawigacji bezwładnościowej. W rejonie celu lub po wypaleniu paliwa rakietowego następowało oddzielenie się ładunku bojowego, który opadał do wody na spowalniającym lot spadochronie. W zależności od rodzaju tego ładunku głowica termojądrowa ulegała – po zanurzeniu na odpowiedniej głębokości – eksplozji bądź też uruchamiał się aktywny hydrolokator torpedy, prowadząc samodzielne poszukiwanie celu, a po jego zlokalizowaniu, naprowadzając na niego torpedę z głowicą o masie 45,35 kg i konwencjonalnym ładunkiem wybuchowym. Eksplozja głowicy nuklearnej W89 o mocy 200 kt zdolna była do zniszczenia każdego okrętu podwodnego znajdującego się w promieniu do 10 km[1].
Bibliografia [edytuj]
Norman Friedman, James L. Christley: U.S. Submarines Since 1945: An Illustrated Design History. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-260-9.
Przypisy
- ↑ Andreas Parsch: Boeing RUM/UUM-125 Sea Lance (ang.). [dostęp 1 maja 2009].
