UUM-125 Sea Lance

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
UUM-125 Sea Lance
Uum-125a.jpg
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Boeing
Przeznaczenie ZOP (ASW)
Zasięg 100 mil morskich (185 km)
Typ głowicy • UUM-125A: termonuklearna W89
• UUM-125B: torpeda Mk 50 ALWT
Równoważnik UUM-125A: 200 kiloton

UUM-125 Sea Lance amerykański pocisk rakietowy skonstruowany do zwalczania zanurzonych okrętów podwodnych przeciwnika, po wystrzeleniu z pozostających w zanurzeniu okrętów podwodnych. W podstawowej wersji – UUM-125A, Sea Lance wyposażony miała zostać w głowicę termojądrową W89 o mocy 200 kiloton, w późniejszej zaś wersji UUM-125B – w lekką torpedę Mark 50 ALWT.

UUM-125 Sea Lance umieszczony był w wodoszczelnej kapsule startowej, w której wystrzeliwany miał być z wyrzutni torpedowej. Po wystrzeleniu kapsuła miała wynurzyć się nad powierzchnię wody, gdzie następowało jej odrzucenie i uruchomienie napędzanego paliwem stałym rakietowego silnika marszowego pocisku. W pierwszej fazie lotu ku predefiniowanej przed wystrzeleniem pozycji celu, Sea Lance korzystał z nawigacji bezwładnościowej. W rejonie celu lub po wypaleniu paliwa rakietowego następowało oddzielenie się ładunku bojowego, który opadał do wody na spowalniającym lot spadochronie. W zależności od rodzaju tego ładunku głowica termojądrowa ulegała – po zanurzeniu na odpowiedniej głębokości – eksplozji bądź też uruchamiał się aktywny hydrolokator torpedy, prowadząc samodzielne poszukiwanie celu, a po jego zlokalizowaniu, naprowadzając na niego torpedę z głowicą o masie 45,35 kg i konwencjonalnym ładunkiem wybuchowym. Eksplozja głowicy nuklearnej W89 o mocy 200 kt zdolna była do zniszczenia każdego okrętu podwodnego znajdującego się w promieniu do 10 km[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Norman Friedman, James L. Christley: U.S. Submarines Since 1945: An Illustrated Design History. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-260-9.

Przypisy

  1. Andreas Parsch: Boeing RUM/UUM-125 Sea Lance (ang.). [dostęp 1 maja 2009].