Uaru amphiacanthoides

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Uaru amphiacanthoides[1]
Heckel, 1840
Uaru amphiacanthoides
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Rodzina pielęgnicowate
Podrodzina Cichlinae
Rodzaj Uaru
Gatunek Uaru amphiacanthoides
Synonimy
  • Acara imperialis Steindachner, 1879
  • Pomotis fasciatus Jardine, 1843
  • Uaru obscurum Günther, 1862
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Uaru amphiacanthoidesgatunek słodkowodnej ryby z rodzaju Uaru należącej do rodziny pielęgnicowatych. Bywa hodowany w akwarium domowym.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w ciepłych i "ciemnych" wodach Ameryki Południowej w Brazylii i Gujanie. W dorzeczu rzeki Amazonka, szczególnie na odcinku zwanym przez mieszkańców Brazylii Solimões- od rzeki Japurá po ujście rzeki Rio Negro oraz do ujścia prawego dopływu rzeki Tapajós.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Ciało bocznie spłaszczone z garbem tłuszczowym umiejscowionym na czole. Płetwa ogonowa o wachlarzowatym kształcie. Płewty grzbietowa i odbytowa są u młodych ryb zaokrąglone, z wiekiem przekszatałcają się i u dorosłych zakończone są ostro. Otwór gębowy uzbrojony jest w niewielkie zęby. Barwa zmienne, w młodszym wieku ryby są ciemnobrązowe, po osiągnięciu ok 10 cm wielkości zmieniają barwę na żółto-brązową a ciało nakrapiane jest w jasne cętki. Ubarwienie całkiem dorosłych ryb jest od żółtawego po brązowy z niebiesko-zielonym połyskiem. Za okiem oraz przy nasadzie płetwy ogonowej występują małe, czarne plamy. Pośrodku ciała, poniżej linii bocznej plama ta jest duża.

Osiąga długość 25–30 cm.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ryba spokojna, chętnie przebywająca wśród innych pielęgnic, m.in. wśród skalarów, paletek i dyskowców.

Warunki w akwarium[edytuj | edytuj kod]

Zalecane warunki w akwarium
Zbiornik duży, min. 150 l
Temperatura wody 26-28 °C
Twardość wody miękka, lekko kwaśna z dodatkiem garbników
Skala pH 6,5-7
pokarm pokarm żywy i roślinny
Uwagi mogą uszkadzać rośliny

Warunkii hodowlane[edytuj | edytuj kod]

W akwarium chętnie przebywają wśród roślin m.in. z rodzaju Ceratopteris (np. Różdżyca rutewkowata), jak i z rodzaju Echinodorus. Oświetlenie słabsze, wskazane są rośliny pływające. Woda cyklicznie częściowo wymieniana.

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Żywy
skorupiaki (oczliki, stawonogi (rozwielitki), skrobane mięso wołowe (serce), dżdżownice.
Roślinny
m.in. parzona kasza manna, drobne części roślin

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Tarło w oddzielnym zbiorniku w wodzie miękkiej (ok. 6°n). Ikra składana jest na dużym liściu, odwróconej dnem do góry doniczce. Po dokładnym oczyszczeniu miejsca składania ikry para przystępuje do jej złożenia. Podczas tego aktu u ryb uwidacznia się dymorfizm płciowy w postaci kształtu pokładełka (samica posiada zaokrąglone pokładełko)

Wylęg narybku następuje po dwóch dniach. W tym czasie para rodzicielska przenosi larwy do ciemnego i spokojnego miejsca. Po kolejnych dniach młode ryby rozpoczynają samodzielne pływanie. Narybku nie należy dokarmiać, gdyż podobnie jak w przypadku dyskowców czy paletek młode są karmione specjalną wydzieliną skóry rodziców, umiejscowioną w dolnej części ciała (u rodzaju Symphysodon narybek odżywia się w górnej partii ciała). Różnica w karmieniu narybku pomiędzy Uaru a Symphysodon została opisana przez Wernera Schmettkampa w 1980 roku[2]. Wcześniej uważano, że rozmnażają się podobnie jak ryby z rodzaju Pterophyllum.

Do 10–14 dni młodym wystarcza pokarm pobrany od rodziców. Z czasem można dokarmiać młode ryby. Podajemy larwy oczlików, rozwielitki itp. Młode ryby mają duży apetyt, są żarłoczne i szybko rosną.

Wyhodowanie narybku samodzielnie jest możliwe.

Przypisy

  1. Uaru amphiacanthoides w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Bibliografia

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Uaru amphiacanthoides. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 13 kwietnia 2012]