Ubytek przegrody międzykomorowej
| Ubytek przegrody międzykomorowej | |||
 echokardiograficzny obraz ubytku w części mięśniowej przegrody międzykomorowej |
|||
|
|||
|
|||
Ubytek przegrody międzykomorowej (ang. ventricular septal defect, VSD) – najczęstsza wrodzona wada serca u noworodków. Ponieważ w późniejszym okresie życia przegroda może zamknąć się, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej jest częstszą wrodzoną wadą u dorosłych. Polega na ubytku w części błoniastej przegrody międzykomorowej, rzadziej również jej części mięśniowej.
Spis treści |
Anatomia wady [edytuj]
Opracowano kilka klasyfikacji VSD, jednym z najczęściej używanych podziałów jest ten zaproponowany przez Soto[1]:
- Ubytek w części napływowej VSD (5-10%)
- Ubytek w części beleczkowej (5-20%)
- Ubytek w części odpływowej (5-7%, u Azjatów 25-30%)
- Ubytek w części błoniastej (75-80%).
Objawy i przebieg [edytuj]
W okresie noworodkowym wada może być niema klinicznie.
W początkowym okresie wada objawia się klinicznie:
- mrukiem w okolicy przedsercowej
- unoszącym uderzeniem koniuszkowym,
- głośnym (3 stopnie w skali Levine'a) wstęgowym, szorstkim szmerem holosystolicznym, pokrywającym II ton serca.
Wada zazwyczaj rozpoznawana jest w 1. tygodniu życia noworodka.
Wyniki badań dodatkowych [edytuj]
- badanie radiologiczne: powiększenie lewej komory i lewego przedsionka, wzmożony rysunek naczyń płucnych, poszerzenie prawej komory i pnia płucnego, zwiększony wskaźnik sercowo–płucny
- badanie USG serca pozwala precyzyjnie określić wielkość i lokalizację ubytku oraz wielkość przecieku
- badanie EKG: patologiczny lewogram, głębokie załamki S w odprowadzeniach przedsercowych V1–V3, wysokie załamki R w odprowadzeniach V4-V6.
Leczenie [edytuj]
Wybór metody leczenia operacyjnego zależy od lokalizacji i wielkości ubytku. Wskazaniem do pilnej operacji są ubytki części błoniastej przegrody, zwłaszcza podaortalne, oraz ubytki bardzo duże.
Ubytki części mięśniowej, szczególnie te małe (2–3 mm średnicy) mogą ulec samoistnemu zamknięciu w miarę wzrostu dziecka (zwykle jeszcze w pierwszym roku życia) i, o ile są izolowane, zazwyczaj nie powodują poważnych zaburzeń hemodynamicznych. Niezbędne jest wtedy by zapobiegać zapaleniu wsierdzia. Podczas niewielkich ubytków u dziecka wyniki badań takich jak EKG i Rtg klatki są prawidłowe.
W przypadku dużych ubytków krew płynie w niewłaściwym kierunku - do płuc przez co niemowlę łatwo się męczy, nawet przy jedzeniu a także słabo przybiera na wadze. Mogą pojawiać się trudności z oddychaniem, szybsze bicie serca i częstsze zapalenia płuc czy też zwężenia oskrzeli. Przy znacznym ubytku w przegrodzie dziecko należy leczyć już w ciągu pierwszych miesięcy życia by uniknąć permanentnych zmian jak np.: nadciśnienia płucnego. Leczenie następuje poprzez szwy (w przypadku niewielkich ubytków) lub poprzez użycie łatwy z tworzywa sztucznego lub za pomocą implantu (w przypadku większych ubytków).[2]
Historia [edytuj]
Wadę opisał w 1879 roku Henri Louis Roger[3], stąd niekiedy jeszcze używa się dawnej nazwy choroby Rogera (maladie de Roger).
Przypisy
- ↑ Soto B, Becker AE, Moulaert AJ, et al. Classification of ventricular septal defects. Br Heart J 1980;43(3):332-43.
- ↑ Ubytek w przegrodzie między komorami (VSD) (pol.). 2013. [dostęp 2013-05-09].
- ↑ Roger HL. Recherches cliniques sur le communication congénitale des deux coeurs par inocclusion du septum intrerventriculiare. Bulletin de l’Académie de médecine, 1879, série 2,8: 1074-1094, 1189-1191.
Bibliografia [edytuj]
- Krystyna Kubicka, Wanda Kawalec, Ewa Bernatowska: Pediatria. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2004, s. 311-317. ISBN 83-200-3001-3.
