Ubytek przegrody międzykomorowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ubytek przegrody międzykomorowej
echokardiograficzny obraz ubytku w części mięśniowej przegrody międzykomorowej
echokardiograficzny obraz ubytku w części mięśniowej przegrody międzykomorowej
ICD-10 Q21.0
Wrodzony ubytek przegrody międzykomorowej
ICD-10 I51.0
Nabyty ubytek przegrody międzykomorowej

Ubytek przegrody międzykomorowej (ang. ventricular septal defect, VSD) – najczęstsza wrodzona wada serca u noworodków. Ponieważ w późniejszym okresie życia przegroda może zamknąć się, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej jest częstszą wrodzoną wadą u dorosłych. Polega na ubytku w części błoniastej przegrody międzykomorowej, rzadziej również jej części mięśniowej.

Anatomia wady[edytuj | edytuj kod]

Opracowano kilka klasyfikacji VSD, jednym z najczęściej używanych podziałów jest ten zaproponowany przez Soto[1]:

  • Ubytek w części napływowej VSD (5-10%),
  • Ubytek w części beleczkowej (5-20%),
  • Ubytek w części odpływowej (5-7%, u Azjatów 25-30%),
  • Ubytek w części błoniastej (75-80%).

Objawy i przebieg[edytuj | edytuj kod]

W okresie noworodkowym wada może być niema klinicznie.

W początkowym okresie wada objawia się klinicznie:

  • mrukiem w okolicy przedsercowej,
  • unoszącym uderzeniem koniuszkowym,
  • głośnym (3 stopnie w skali Levine'a) wstęgowym, szorstkim szmerem holosystolicznym, pokrywającym II ton serca.

Wada zazwyczaj rozpoznawana jest w 1. tygodniu życia noworodka.

Wyniki badań dodatkowych[edytuj | edytuj kod]

  • badanie radiologiczne: powiększenie lewej komory i lewego przedsionka, wzmożony rysunek naczyń płucnych, poszerzenie prawej komory i pnia płucnego, zwiększony wskaźnik sercowo–płucny,
  • badanie USG serca pozwala precyzyjnie określić wielkość i lokalizację ubytku oraz wielkość przecieku,
  • badanie EKG: patologiczny lewogram, głębokie załamki S w odprowadzeniach przedsercowych V1–V3, wysokie załamki R w odprowadzeniach V4-V6.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Wybór metody leczenia operacyjnego zależy od lokalizacji i wielkości ubytku. Wskazaniem do pilnej operacji są ubytki części błoniastej przegrody, zwłaszcza podaortalne, oraz ubytki bardzo duże.

Ubytki części mięśniowej, szczególnie te małe (2–3 mm średnicy) mogą ulec samoistnemu zamknięciu w miarę wzrostu dziecka i, o ile są izolowane, zazwyczaj nie powodują poważnych zaburzeń hemodynamicznych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wadę opisał w 1879 roku Henri Louis Roger[2], stąd niekiedy jeszcze używa się dawnej nazwy choroby Rogera (maladie de Roger).

Przypisy

  1. Soto B, Becker AE, Moulaert AJ, et al. Classification of ventricular septal defects. Br Heart J 1980;43(3):332-43.
  2. Roger HL. Recherches cliniques sur le communication congénitale des deux coeurs par inocclusion du septum intrerventriculiare. Bulletin de l’Académie de médecine, 1879, série 2,8: 1074-1094, 1189-1191.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krystyna Kubicka, Wanda Kawalec, Ewa Bernatowska: Pediatria. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2004, s. 311-317. ISBN 83-200-3001-3.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.