Udo Voigt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Udo Voigt
Udo Voigt-Rudolf Hess.jpg
Udo Voigt na tle grafiki z Rudolfem Hessem, Jena 2007
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1952
Viersen
Przewodniczący Narodowodemokratycznej Partii Niemiec
Przynależność polityczna Narodowodemokratyczna Partia Niemiec
Okres urzędowania od 1996
do 13 listopada 2011
Poprzednik Günter Deckert
Następca Holger Apfel
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Udo Voigt (ur. 14 kwietnia 1952 w Viersen) – niemiecki polityk, od 1996 do 13 listopada 2011 przewodniczący NPD i jej radny w okręgu administracyjnym Treptow-Köpenick (od 2006).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie członka Sturmabteilung, który po 1945 zarabiał na życie jako kierowca. W wieku 16 lat wstąpił do NPD, był jej szefem w okręgu Freising (1978–1992). Od 1972 do 1984 służył w siłach powietrznych Bundeswehry stacjonując m.in. w USA i Grecji. Z powodu odmowy rezygnacji z członkostwa w NPD nie został dopuszczony do służby zawodowej. Po odejściu z armii podjął studia w Wyższej Szkole Nauk Politycznych w Monachium (Hochschule für Politik München), które ukończył w 1987 z dyplomem magistra. Obronił pracę na temat "Teorii Niemiec rządów federalnych wg traktatów wschodnich ze szczególnym uwzględnieniem problematyki suwerenności" (niem. Die Deutschlandtheorien der Bundesregierungen nach der Ostvertragspolitik unter besonderer Berücksichtigung der Souveränitätsproblematik"). Po ukończeniu studiów pracował m.in. jako przedsiębiorca.

Od 1986 prowadził Narodowo-Demokratyczne Centrum Kształcenia (Iseo) w Lombardii. W tym samym roku wybrano go do zarządu federalnego NPD. Sześć lat później objął przewodnictwo nad regionem bawarskim partii. Na kongresie w Bad Dürkheim w marcu 1996 niewielką większością głosów został wybrany nowym przewodniczącym NPD. Zastąpił w tej roli odbywającego karę więzienia za podżeganie do waśni narodowych Güntera Deckerta[1]. W marcu 2002 i październiku 2004 przedłużono mu kadencję zdecydowaną większością głosów na kongresach w Königslutter i Leinefelde.

Za rządów Voigta NPD udało się wyjść z letargu, m.in. za sprawą ofensywy ideologicznej w tzw. nowych landach. Pod jego kierownictwem partia uzyskała mandaty w landtagach Saksonii (2004) i Meklemburgii (2006). Sam Voigt wywalczył w 2006 jeden z trzech mandatów NPD w Radzie Okręgu Administracyjnego Treptow-Köpenick. Pełni tam obowiązki przewodniczącego klubu radnych partii.

Mieszka w dzielnicy Köpenick. Jest żonaty i bezdzietny. Jako oficer rezerwy należy do Niemieckiego Związku Żołnierzy Bundeswehry (Deutscher Bundeswehrverband), który podjął już starania o wykluczenie go z tego grona[2].

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Podczas parteitagu w 2006

Od lat głosi poglądy wymierzone w porządek prawny RFN, nie stroniąc od wypowiedzi nacjonalistycznych, ksenofobicznych i relatywizujących zbrodnie III Rzeszy, w szczególności zagładę Żydów. W 2003 sąd w Stralsundzie wszczął postępowanie przeciwko Voigtowi za nawoływanie podczas kampanii w 1998 do zbrojnego oporu przeciwko systemowi politycznemu RFN. W wywiadzie dla pisma Junge Freiheit z 2004 zatytułowanym "Naszym celem jest likwidacja RFN" (Ziel ist, die BRD abzuwickeln) nazwał Adolfa Hitlera "wielkim niemieckim mężem stanu", a RFN "bezprawnym systemem". Podczas demonstracji w Jenie w 2007 zaproponował przyznanie Rudolfowi Hessowi pokojowej nagrody Nobla[3]. W marcu 2007 wziął udział w obchodach na cześć zabitych żołnierzy SS w Budapeszcie, gdzie część działaczy NPD wznosiła nazistowskie pozdrowienia[4]. Sam Voigt nazwał nazistowskie pozdrowienie "pozdrowieniem pokoju", które po 60 latach od upadku Rzeszy powinno zostać zalegalizowane. W grudniu 2007 udzielił irańskiej TV wywiadu, w którym powątpiewał w liczbę ofiar Holocaustu[5]. W związku z tą wypowiedzią przewodniczący komisji spraw wewnętrznych Bundestagu Sebastian Edathy zapowiedział złożenie doniesienia do prokuratury[6]. W 2005 porównał bombardowanie Drezna w czasie II wojny światowej do Holocaustu. 10 grudnia 2007 udzielając wywiadu telewizji ARD zażądał od Polski zwrotu Pomorza, Prus Zachodnich, Prus Wschodnich, Śląska, Gdańska i Wrocławia, a od Rosji Kaliningradu. 2 stycznia 2008 gdyńska prokuratura wszczęła śledztwo stawiając mu zarzut brzmiący: nawoływanie do popełnienia zbrodni, tj. podjęcia działań zmierzających bezpośrednio do oderwania części obszaru Rzeczypospolitej Polskiej[7].

Wyroki sądowe[edytuj | edytuj kod]

Był kilkukrotnie skazywany na niewielkie kary grzywny za podżeganie do wyrzucenia cudzoziemskich kryminalistów z Niemiec. W kwietniu 2009 sąd skazał nieprawomocnym wyrokiem (Voigt się odwołał) Voigta i dwóch innych członków NPD na kary finansowe w wysokości 2000 € za obrazę niemieckiego piłkarza urodzonego w Afryce Patricka Owomoyeli podczas rozgrywanych w 2006 roku Mistrzostw Świata[8]. W swojej obronie Voigt twierdził, że hasło Biały - nie tylko kolor koszulki ilustrowane trykotem z numer 25 (bez pokazania twarzy Owomoyeli) było elementem kampanii walki z korupcją w sporcie.

Przypisy

  1. Eckhard Jesse (2005): Das Auf und Ab der NPD, w: Aus Politik und Zeitgeschichte, nr 42/2005
  2. Bundeswehr will NPD-Chef loswerden, Der Tagesspiegel, 21 maja 2008
  3. NPD-Chef schlug Heß für Friedensnobelpreis vor – Anzeige wegen Volksverhetzung Sueddeutsche.de, 24 sierpnia 2007
  4. Riskante Recherche – geheime Aufnahmen von NPD-Funktionären Panorama, 15 marca 2007
  5. Sześć milionów nie może byc prawdą. Mogło być najwyżej 340 tys. ofiar śmiertelnych KL Auschwitz. Wtedy Żydzi mówią znowu: nawet jeśli tylko jeden Żyd zginął, bo był Żydem, to zbrodnia. Ale jest oczywista różnica, czy mówimy o 6 milionach czy o 340 tysiącach. I wtedy wyjątkowość tej wielkiej czy rzekomo wielkiej zbrodni znika, za: Interview von NPD-Chef Udo Voigt mit iranischen Journalisten löst Empörung aus SWR.de - Report Mainz, 10 grudnia 2007
  6. Tagesschau: "Sechs Millionen können nicht stimmen"
  7. Chcą oderwać Pomorze od Polski - prokuratura bada sprawę. W: Wiadomości [on-line]. Onet.pl, 2 stycznia 2008.
  8. NPD-Chef Voigt zu sieben Monaten verurteilt

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]