Udostojnienie herbu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Udostojnienie herbuheraldyczne określenie zaszczytnych dodatków do herbu.

Udostojnienie herbu miało miejsce najczęściej z nadaniem tytułu arystokratycznego lub indygenatu.

Najczęściej stosowanym udostojnieniem było dodanie do herbu zaszczytnych figur lub godeł. W Austro-Węgrzech, Imperium Rosyjskim i Starej Rzeszy często dodawano do dawnego herbu czarnego dwugłowego orła w złotym polu, dzieląc przy tym tarczę na 2, 3, 4 pola, lub umieszczając udostojnienie w tarczy sercowej.

Królowie Polski, nadając indygenaty lub tytuły, dodawali najczęściej do herbu nagradzanej osoby Orła Białego.

Podobnie udostajniany jest herb baroneta w Wielkiej Brytanii – poprzez dodanie do herbu małej tarczki sercowej lub umieszczonej w kantonie z herbem Ulsteru lub flagą Szkocji.

Udostojnieniem herbu jest też dodanie jednego lub więcej hełmów heraldycznych. W ten sposób, dodaniem drugiego hełmu, oznaczano w Austro-Węgrzech i Niemczech tytuł kawalera (Ritter).

Innymi sposobami udostajniania było dodanie trzymaczy herbowych czy dewizy herbowej.

Do udostojnienia herbu nie zalicza się umieszczanych za tarczą lub obok oznak godności, o ile nie były dziedziczne.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]