Układ Sziklaiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Compound trans.png

Układ Sziklaiego – układ wzmacniacza oparty na tranzystorach bipolarnych o bardzo dużym wzmocnieniu, podobny do układu Darlingtona, w którym zastosowane są jednak tranzystory o przeciwstawnej (komplementarnej) polaryzacji, tzn. np. pierwszy z nich (na rysunku obok sterujący, oznaczony Q1) jest n-p-n, a drugi p-n-p. Emiter pierwszego tranzystora połączony jest z kolektorem drugiego, natomiast kolektor pierwszego tranzystora steruje wprost bazą drugiego. Całość w układzie jak na rysunku obok zachowuje się jak pojedynczy tranzystor n-p-n o znacznym wzmocnieniu. Wynikowy tranzystor Sziklaiego swój kolektor ma tam, gdzie jest emiter tranzystora Q2.

Układ Sziklaiego eliminuje jedną z wad układu Darlingtona, polegającą na potrzebie stosowania podwyższonego (de facto podwojonego) napięcia polaryzującego pierwszy stopień wzmacniacza.

Opatentowany w 1956, nazwę swą układ zapożyczył od nazwiska jego wynalazcy, amerykańskiego elektronika pochodzenia węgierskiego, George'a Sziklaiego (1909-1998).

Układ występuje w konfiguracji zarówno n-p-n/p-n-p, jak i p-n-p/n-p-n.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Patenty[edytuj | edytuj kod]

  • US patent 2,762,870 Push-pull complementary type transistor amplifier. G.C.Sziklai, 11 września 1956
  • US patent 2,791,644 Push-pull amplifier with complementary type transistors. G.C.Sziklai, 7 maja 1957