Układ w Trenczynie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Układ trenczyński – układ do którego rokowania rozpoczęły się 24 sierpnia 1335 w Trenczynie na Słowacji i kontynuowane były 12 listopada 1335 w Wyszehradzie na Węgrzech. Zawarty został przez polskich pełnomocników króla Kazimierza Wielkiego, którymi byli: kasztelan Spytko z Melsztyna (którego należy utożsamiać ze Spycimirem (Spytkiem) Leliwitą), Zbigniew prepozyt krakowski, Piotr kasztelan sandomierski, Tomasz z Zajączkowa, Niemierza Mądrostka z królem Czech Janem Luksemburskim i jego synem Karolem przy obecności króla Węgier Karola Roberta. W układzie obie strony uzgodniły respektowanie zwierzchności Jana Luksemburskiego nad tymi księstwami śląskimi które złożyły hołd lenny, oraz do księstwa wrocławskiego i głogowskiego.

Lennikami Jana Luksemburskiego zostali:

Pełnomocnicy Kazimierza Wielkiego zobowiązali się, że król Polski nie będzie domagał się zwrotu wymienionych księstw śląskich (nie wymieniono w układzie księstwa jaworskiego, świdnickiego, ziębickiego oraz księstwa biskupiego nyskiego). Oznaczało to de facto zrzeczenie się praw do Ślaska przez króla Polski.

W wyniku zawartego układu Jan Luksemburski zrezygnował z używania tytułu króla Polski. Uzyskał też obietnice wypłacenia 20 tysięcy kop groszy praskich.

Układ ten został potwierdzony kolejnym układem z 1339 roku. Natomiast z początkiem lat 40. XIV wieku Kazimierz Wielki organizował – wbrew układowi – szereg wypraw wojennych na ziemie Górnego Ślaska co doprowadziło w latach 1345-1348 do wojny polsko-czeskiej, w której Polska nie odniosła większych sukcesów.

Należy jednak dodać, że istnieje pogląd, jakoby w trakcie negocjacji sprawa Ślaska nie była wcale poruszana[2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kazimierz Wielki Jerzy Wyrozumski, Wrocław 2004, s.57
  2. Stanisław Szczur, Historia Polski. Średniowiecze, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2002, ISBN 83-08-03272-9, s. 370.