Uleksyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Uleksyt
Patrząc pod kątem widać światłowodowe własności uleksytu. "Wyswietlanie" obrazy spod spodu na wierzchu minerału
Patrząc pod kątem widać światłowodowe własności uleksytu. "Wyswietlanie" obrazy spod spodu na wierzchu minerału
Uleksyt; pochodzenie: Boron, dystrykt Kramer, hrabstwo Kern, Kalifornia, USA (4,7 x 4,5 x 3,1 cm)
Uleksyt; pochodzenie: Boron, dystrykt Kramer, hrabstwo Kern, Kalifornia, USA (4,7 x 4,5 x 3,1 cm)
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny (NaCaB5O9 x 8 H2O)
uwodniony boran sodu i wapnia
Twardość w skali Mohsa 2,0–2,5
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała
Układ krystalograficzny trójskośny
Gęstość minerału 1,65–1,96 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biały, bezbarwny
Rysa biała
Połysk jedwabisty
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza 06.EA.25
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Uleksyt

Uleksyt (ulexyt) też: boranatrokalcyt, tiza, tinkalcytminerał z gromady boranów. Należy do grupy minerałów bardzo rzadkich.

Nazwa pochodzi od nazwiska niemieckiego chemika Georga L. Ulexa (1811-1883).

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Bardzo rzadko tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym, listewkowym. Występuje w skupieniach włóknistych, promienistych, nerkowatych, bulwiastych. Tworzy naskorupienia. Jest kruchy i przezroczysty. Jest minerałem (niektóre odmiany) występującym pod postacią długich przezroczystych włókien. Włókna te działają jak światłowody, czyniąc nawet grube próbki minerału przezroczystymi, gdy patrzy się w kierunku włókien. Ze względu na tę właściwość, uleksyt bywa nazywany kamieniem telewizyjnym.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje tylko w skałach osadowych, jest produktem ewaporacji wód słonych jezior boranowych. Tworzy się w klimacie gorącym i suchym (najczęściej na pustyniach). Najczęściej współwystępuje z takimi minerałami jak: halit, boraks rodzimy.

Miejsca występowania: USApustynia Mojave i Dolina Śmierci w Kalifornii, Nevada, Utah, Oregon, Teksas, Chilepustynia Atakama, Peru, Kazachstan, Włochy.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J.Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG "Spirifer" Warszawa 2005
  • A. Bolewski: Mineralogia szczegółowa, Wyd. Geologiczne Warszawa 1965
  • W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. "Alma – Press" 2003

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]