Ulica Żytnia w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Żytnia
Młynów
Ulica Żytnia przy Młynarskiej, widok w kierunku wschodnim. Po lewej mur cmentarza ewangelicko-reformowanego
Ulica Żytnia przy Młynarskiej, widok w kierunku wschodnim. Po lewej mur cmentarza ewangelicko-reformowanego
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 0 km ul. Żelazna
Ikona ulica z prawej.svg 0,1 km ul. Wolność
Ikona ulica z lewej.svg 0,2 km skwer ks. kard. Stefana Wyszyńskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 0,5 km ul. Okopowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 0,6 km ul. Okopowa
Ikona ulica z prawej.svg 0,7 km ul. E. Gibalskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 0,8 km ul. Karolkowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1,0 km ul. Młynarska
Ikona ulica z lewej.svg 1,1 km ul. Szlenkierów
Ikona ulica z prawej.svg 1,3 km ul. Leonarda
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 1,3 km ul. E. Tyszkiewicza
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1,4 km ul. Płocka
Ikona ulica z lewej.svg 1,7 km ul. Syreny
Ikona ulica koniec T.svg 1,9 km ul. Sokołowska,
PKP Warszawa Koło
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Żytnia
ulica Żytnia
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Żytnia
ulica Żytnia
Ziemia 52°14′20,9″N 20°58′18,0″E/52,239139 20,971667

Ulica Żytnia – ulica na warszawskiej Woli.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Ulica Żytnia rozpoczyna swój bieg na skrzyżowaniu z ulicą Żelazną, tuż przy Szpitalu Położniczym św. Zofii. Ulica biegnie na zachód, krzyżuje się najpierw z ulicą Okopową, następnie z Gibalskiego, Karolkową i Młynarską. Dalej biegnie mijając ulice Szlenkierów, Tyszkiewicza, Płocką, Syreny, kończąc swój bieg przy skrzyżowaniu z Sokołowską.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica Żytnia to dawna droga narolna biegnąca pomiędzy polami Starej Warszawy a należącymi do sióstr brygidek z Nowolipia. W 1770 została przecięta Okopem Lubomirskiego, a jej część wschodnia leżąca w obrębie wałów, została uregulowana i stała się ulicą[1]. Nadana w tym samym roku nazwa pochodzi od sąsiednich pól obsianych żytem[2].

W 1792 na działce przy ulicy Żytniej róg Młynarskiej założono cmentarz ewangelicko-reformowany[3]. Po 1875 ulicę uregulowano od Okopowej do Młynarskiej[1].

W dwudziestoleciu międzywojennym ulicę dwukrotnie przedłużano w kierunku zachodnim: ok. 1928 od Młynarskiej do Tyszkiewicza, a ok. 1938 – do ulicy Płockiej[1].

W czasie powstania warszawskiego ulica była miejscem ciężkich walk obronnych zgrupowania Parasol. Została upamiętniona w tekście piosenki powstańczej Pałacyk Michla.

Większość zabudowy ulicy została zniszczona w 1944.

Po wojnie do 1979 przy Żytniej w pobliżu Okopowej działał prowizoryczny Centralny Dworzec Autobusowy PKS[4]. Po 1956 ulicę przedłużono do ulicy Sokołowskiej[1].

Przy ulicy w bliskiej odległości od siebie działają trzy żeńskie zgromadzenia zakonne: Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia oraz Uczennice Boskiego Mistrza.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 274–275.
  2. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 181. ISBN 978-83-62189-08-3.
  3. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 112. ISBN 83-01-08836-2.
  4. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 1036. ISBN 83-01-08836-2.