Ulica Żytnia w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Żytnia
Młynów
Ulica Żytnia przy Młynarskiej, widok w kierunku wschodnim
Ulica Żytnia przy Młynarskiej, widok w kierunku wschodnim
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 0 km ul. Żelazna
Ikona ulica z prawej.svg 0,1 km ul. Wolność
Ikona ulica z lewej.svg 0,2 km skwer ks. kard. Stefana Wyszyńskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 0,5 km ul. Okopowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 0,6 km ul. Okopowa
Ikona ulica z prawej.svg 0,7 km ul. E. Gibalskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 0,8 km ul. Karolkowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1,0 km ul. Młynarska
Ikona ulica z lewej.svg 1,1 km ul. Szlenkierów
Ikona ulica z prawej.svg 1,3 km ul. Leonarda
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 1,3 km ul. E. Tyszkiewicza
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1,4 km ul. Płocka
Ikona ulica z lewej.svg 1,7 km ul. Syreny
Ikona ulica koniec T.svg 1,9 km ul. Sokołowska,
PKP Warszawa Koło
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Żytnia
ulica Żytnia
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Żytnia
ulica Żytnia
Ziemia 52°14′20,9″N 20°58′18,0″E/52,239139 20,971667Na mapach: 52°14′20,9″N 20°58′18,0″E/52,239139 20,971667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ulica Żytnia – ulica na warszawskiej Woli.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Ulica Żytnia rozpoczyna swój bieg na skrzyżowaniu z ulicą Żelazną, tuż przy Szpitalu Położniczym św. Zofii. Ulica biegnie na zachód, krzyżuje się najpierw z ulicą Okopową, następnie z Gibalskiego, Karolkową i Młynarską. Dalej biegnie mijając ulice Szlenkierów, Tyszkiewicza, Płocką, Syreny, kończąc swój bieg przy skrzyżowaniu z Sokołowską.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica Żytnia to dawna droga narolna biegnąca pomiędzy polami Starej Warszawy a należącymi do sióstr brygidek z Nowolipia. Nazwa nadana w 1770 pochodzi od sąsiednich pól obsianych żytem[1].

W 1792 przy ulicy założono cmentarz ewangelicko-reformowany.

W czasie powstania warszawskiego ulica była miejscem ciężkich walk obronnych zgrupowania Parasol. Uwieczniona w tekście piosenki powstańczej Pałacyk Michla:

Pałacyk Michla, Żytnia, Wola,
bronią jej chłopcy od "Parasola",
choć na Tygrysy mają visy,
to Warszawiaki, fajne urwisy są, hej!

Józef Szczepański pseud. "Ziutek"

Większość zabudowy ulicy została zniszczona w 1944.

Po wojnie do 1979 przy Żytniej w pobliżu Okopowej działał prowizoryczny Centralny Dworzec Autobusowy PKS[2].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 181. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 1036. ISBN 83-01-08836-2.