Ulica Barska w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Barska
Stara Ochota
Długość: 620 m
Siedziba Państwowej Inspekcji Pracy (nr 28/30)
Siedziba Państwowej Inspekcji Pracy (nr 28/30)
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg światła plac Narutowicza,
ul. Grójecka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg Ul. Kaliska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Białobrzeska
Ikona ulica ślepy koniec.svg
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Barska
ulica Barska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Barska
ulica Barska
Ziemia 52°13′08,2″N 20°58′39,8″E/52,218944 20,977722Na mapach: 52°13′08,2″N 20°58′39,8″E/52,218944 20,977722
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ulica Barska – ulica w Warszawie biegnąca od placu Narutowicza do ulicy Szczęśliwickiej.

Została wytyczona ok. 1900 na gruntach wsi Czyste na odcinku od Kaliskiej do Szczęśliwickiej, wydłużona o odcinek przy placu Narutowicza przed rokiem 1928. Na znacznej długości jest to ulica jednokierunkowa, w całości jednojezdniowa. Obecnie kończy się ślepo przy Hali Kopińskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie większa część ulicy należała do kolonii Czyste, mniejsze odcinki do kolonii Romanówka, Flora, Pytlasówka powstałych na początku dwudziestego wieku. Pierwotna zabudowa z racji bliskości terenów fortecznych składała się głównie z jednopiętrowych i parterowych kamieniczek. Zakaz wznoszenia wyższych budynków uchylono w 1909 roku, co zaowocowało powstaniem wyższych budynków.

Wraz z najbliższą okolicą przyłączona do Warszawy w 1916. Nazwę ulicy nadano oficjalnie w 1919[1]. Pochodzi od miasta Bar na Podolu – ważnej twierdzy w okresie Rzeczypospolitej Obojga Narodów i miejsca zawiązania konfederacji barskiej.

Przed II wojną światową ulica ta na odcinku do Kaliskiej miała charakter spółdzielczo-inteligencki, za Kaliską zaś proletariacko-fabryczny. Około 1930 r. pod numerem 28/30 wzniesiono gmach fabryki czekolady firmy Plutos.

10 lutego 1944 przed murem ogrodu księży Orionistów Niemcy w odwecie za udany zamach na Franza Kutscherę przeprowadzili uliczną egzekucję zakładników. Ofiary tej zbrodni upamiętnia pamiątkowa tablica projektu Karola Tchorka. Znajdujący się na niej napis informuje o rozstrzelaniu w tym miejscu 140 Polaków. W rzeczywistości nie wiadomo, ilu dokładnie Polaków zostało straconych w tym miejscu, gdyż tego dnia zbiorowe egzekucje miały także miejsce przy ul. Wolskiej 79/81 oraz w ruinach getta (liczba podana na tablicy została zaczerpnięta z niemieckiego obwieszczenia)[2].

W sierpniu 1944 w pierwszych dniach powstania warszawskiego ulicę opanowali powstańcy por. Andrzeja Chyczewskiego "Gustawa". 4 sierpnia dotarły tu oddziały RONA, a otoczeni powstańcy walczyli do 10 sierpnia. W nocy z 10/11 sierpnia 90 powstańców z reduty barskiej przebiło się przez okrążenie do Lasów Chojnowskich. W czasie tego oblężenia ulica została zniszczona i splądrowana przez rosyjskich kolaborantów brigadeführera SS Bronisława Kaminskiego.

Mimo zniszczeń które dotknęły zabudowę w roku 1944, przy ulicy przetrwało kilka domów spółdzielczych z okresu międzywojennego oraz projektowany przez Oskara Sosnowskiego Dom Izb Rzemieślniczych świętego Antoniego Padewskiego, który otrzymał formy historyzującego modernizmu.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 264. ISBN 83-86619-97X.
  2. Regina Domańska: Pawiak – więzienie Gestapo. Kronika lat 1939-1944. Warszawa: Książka i Wiedza, 1978, s. 419.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Barska, Jerzy S. Majewski, gazeta.pl, dostęp [24.02.2008]