Ulica Henryka Dąbrowskiego w Katowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
herb Katowic Katowice
ulica Henryka Dąbrowskiego
Śródmieście
Długość: 453 m[1]
ulica Henryka Dąbrowskiego
ulica Henryka Dąbrowskiego
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg 0m ul. Plebiscytowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 140m ul. Henryka Sienkiewicza
Ikona ulica z lewej.svg 211m ul. Podgórna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 266m ul. Józefa Lompy
Ikona ulica z lewej.svg 339m ul. Stanisława Kobylińskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 390m ul. Władysława Reymonta
Ikona ulica koniec T.svg światła 453m ul. Francuska
brak współrzędnych
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ulica Henryka Dąbrowskiego w Katowicach − jedna z ulic w katowickiej dzielnicy Śródmieście.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Kamienica na rogu ul. H. Dąbrowskiego 14 i ul. H. Sienkiewicza
Kamienica na rogu ul. H. Dąbrowskiego 24 i ul. W. Reymonta 6
Budynek na rogu ul. H. Dąbrowskiego i ul. Francuskiej

Rozpoczyna swój bieg od ul. Plebiscytowej, krzyżuje się z ul. Henryka Sienkiewicza, ul. Podgórną, ul. Józefa Lompy, ul. Stanisława Kobylińskiego, ul. Władysława Reymonta. Podobnie jak równoległa do niej ul. Jagiellońska kończy swój bieg przy skrzyżowaniu z ulicą Francuską.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Przy ulicy Henryka Dąbrowskiego znajduje się szereg przedwojennych kamienic. Najstarsze przy skrzyżowaniach z ulicami Plebiscytową i Henryka Sienkiewicza. W latach trzydziestych XX wieku powstał zespół kamienic funkcjonalistycznych o bardzo wysokim standardzie, mieszczących się m.in. przy ul. PCK, ul. H. Jordana, ul. Józefa Rymera, ul. M. Curie–Skłodowskiej, ul. Wł. Reymonta, ul. H. Dąbrowskiego[2].

Przy ulicy znajdują się następujące historyczne obiekty:

  • narożna kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 1, ul. Plebiscytowa 8)[3];
  • narożna kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 2, róg z ul. Plebiscytową)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 3)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 4)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 5)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 6)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 7)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 8)[3];
  • narożna kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 9, ul. H. Sienkiewicza 13)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H. Dąbrowskiego 10, ul. H. Sienkiewicza 7-11)[3];
  • narożna kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 14, ul. H. Sienkiewicza 10)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 15)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H. Dąbrowskiego 16, ul. Podgórna 5, 7)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 17/17a)[3];
  • narożna kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 19, ul. J. Lompy 7)[3];
  • funkcjonalistyczny biurowiec ul. H .Dąbrowskiego 22), wzniesiony w stylu funkcjonalizmu w latach trzydziestych XX wieku[3];
  • gmach dawnej Okręgowej Rady Związków Zawodowych (pod numerem 23); wzniesiony w latach pięćdziesiątych XX wieku w stylu socrealistycznym, według projektu architektów H. Buszki i A. Franty[3]; obecnie mają tu swoje siedziby następujące wydziały Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego[4]:
    • Wydział Europejskiego Funduszu Społecznego (FS),
    • Wydział Rozwoju Regionalnego (RR),
    • Wydział Terenów Wiejskich (TW),
    • Administrator Bezpieczeństwa Informacji,
    • Pełnomocnik ds. związanych z obronnością i bezpieczeństwem publicznym (OB);
  • międzywojenna kamienica (ul. Władysława Reymonta 6, ul. H. Dąbrowskiego 24) wzniesiona według projektu Karola Schayera[3], wybudowana w 1937, wpisana do rejestru zabytków 3 grudnia 2009 (nr rej.: A/289/09), ochroną objęto bryłę i elewację budynku[5];
  • budynek dawnej Kasy Chorych (ul. H. Dąbrowskiego 25, ul. Wł. Reymonta 8), wzniesiony w 1938, w stylu funkcjonalizmu, według projektu architekta S. Gruszki[3].

Pod numerem 25 mieści się Śląski Wojewódzki Zarząd Związku Ochotniczych Straży Pożarnych oraz Miejski Zarząd Związku Ochotniczych Straży Pożarnych[6].

W okresie Rzeszy Niemieckiej ulicę nazywano Gutenbergstraße[7], na cześć Johannesa Gutenberga. Taką też nazwę nosiła w okresie niemieckiej okupacji Polski (1939-1945). W czasach Polski Ludowej ul. Jarosława Dąbrowskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Urząd Miasta Katowice: Plan zimowego utrzymania dróg na sezon 2009/2010 (pol.). www.bip.um.katowice.pl. [dostęp 2011-06-27].
  2. Urząd Miasta Katowice: Lokalny Program rewitalizacji miasta Katowice na lata 2007-2013 (pol.). www.bip.um.katowice.pl. [dostęp 2011-06-27].
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 3,14 3,15 3,16 3,17 3,18 Urząd Miasta Katowice: Wartości dziedzictwa kulturowego (załącznik 1.9) (pol.). www.bip.um.katowice.pl. [dostęp 2011-06-27].
  4. Sejmik Województwa Śląskiego. Książka teleadresowa (pol.). www.bip.silesia-region.pl. [dostęp 2011-06-27].
  5. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych - województwo śląskie (pol.). 30 czerwca 2014. [dostęp 2011-06-27].
  6. Urząd Miasta Katowice: Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, Cz. 1, Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego (pol.). www.bip.um.katowice.pl. [dostęp 2011-06-27].
  7. J. Lipońska-Sajdak, Katowice wczoraj. Kattowiz gestern, Gliwice 1995, s. 5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Szaraniec, L. Szaraniec, K. Szarowski, Katowice i Górnośląski Okręg Przemysłowy, Katowickie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne, Katowice 1980, ss. 30, 60.
  • Spacery po Katowicach, Urząd Miasta Katowice: Wydział Promocji i Współpracy z Zagranicą, Katowice Grudzień 2003, ISBN 83-918152-5-0.
  • Katowice - Plan miasta, wyd. Demart SA, Warszawa 2009/2010.
  • Katowice − Informator, red. S. Adamczyk, wyd. Urząd Miasta w Katowicach, Katowice 1993, s. 24.