Ulica Henryka Dąbrowskiego w Katowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
herb Katowic Katowice
ulica Henryka Dąbrowskiego
Śródmieście
Długość: 453 m[1]
ulica Henryka Dąbrowskiego
ulica Henryka Dąbrowskiego
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg 0m ul. Plebiscytowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 140m ul. Henryka Sienkiewicza
Ikona ulica z lewej.svg 211m ul. Podgórna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 266m ul. Józefa Lompy
Ikona ulica z lewej.svg 339m ul. Stanisława Kobylińskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 390m ul. Władysława Reymonta
Ikona ulica koniec T.svg światła 453m ul. Francuska
Położenie na mapie Katowic
Mapa lokalizacyjna Katowic
ulica Henryka Dąbrowskiego
ulica Henryka Dąbrowskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Henryka Dąbrowskiego
ulica Henryka Dąbrowskiego
Ziemia 50°15′18,022″N 19°01′26,965″E/50,255006 19,024157
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ulica Henryka Dąbrowskiego w Katowicach − jedna z ulic w katowickiej dzielnicy Śródmieście.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Kamienica na rogu ul. H. Dąbrowskiego 14 i ul. H. Sienkiewicza
Kamienica na rogu ul. H. Dąbrowskiego 24 i ul. W. Reymonta 6
Budynek na rogu ul. H. Dąbrowskiego i ul. Francuskiej

Rozpoczyna swój bieg od ul. Plebiscytowej, krzyżuje się z ul. Henryka Sienkiewicza, ul. Podgórną, ul. Józefa Lompy, ul. Stanisława Kobylińskiego, ul. Władysława Reymonta. Podobnie jak równoległa do niej ul. Jagiellońska kończy swój bieg przy skrzyżowaniu z ulicą Francuską.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Przy ulicy Henryka Dąbrowskiego znajduje się szereg przedwojennych kamienic. Najstarsze przy skrzyżowaniach z ulicami Plebiscytową i Henryka Sienkiewicza. W latach trzydziestych XX wieku powstał zespół kamienic funkcjonalistycznych o bardzo wysokim standardzie, mieszczących się m.in. przy ul. PCK, ul. H. Jordana, ul. Józefa Rymera, ul. M. Curie–Skłodowskiej, ul. Wł. Reymonta, ul. H. Dąbrowskiego[2].

Przy ulicy znajdują się następujące historyczne obiekty:

  • narożna kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 1, ul. Plebiscytowa 8)[3];
  • narożna kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 2, róg z ul. Plebiscytową)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 3)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 4)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 5)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 6)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 7)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 8)[3];
  • narożna kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 9, ul. H. Sienkiewicza 13)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H. Dąbrowskiego 10, ul. H. Sienkiewicza 7-11)[3];
  • narożna kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 14, ul. H. Sienkiewicza 10)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 15)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H. Dąbrowskiego 16, ul. Podgórna 5, 7)[3];
  • kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 17/17a)[3];
  • narożna kamienica mieszkalna (ul. H .Dąbrowskiego 19, ul. J. Lompy 7)[3];
  • funkcjonalistyczny biurowiec ul. H .Dąbrowskiego 22), wzniesiony w stylu funkcjonalizmu w latach trzydziestych XX wieku[3];
  • gmach dawnej Okręgowej Rady Związków Zawodowych (pod numerem 23); wzniesiony w latach pięćdziesiątych XX wieku w stylu socrealistycznym, według projektu architektów H. Buszki i A. Franty[3]; obecnie mają tu swoje siedziby następujące wydziały Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego[4]:
    • Wydział Europejskiego Funduszu Społecznego (FS),
    • Wydział Rozwoju Regionalnego (RR),
    • Wydział Terenów Wiejskich (TW),
    • Administrator Bezpieczeństwa Informacji,
    • Pełnomocnik ds. związanych z obronnością i bezpieczeństwem publicznym (OB);
  • międzywojenna kamienica (ul. Władysława Reymonta 6, ul. H. Dąbrowskiego 24) wzniesiona według projektu Karola Schayera[3], wybudowana w 1937, wpisana do rejestru zabytków 3 grudnia 2009 (nr rej.: A/289/09), ochroną objęto bryłę i elewację budynku[5];
  • budynek dawnej Kasy Chorych (ul. H. Dąbrowskiego 25, ul. Wł. Reymonta 8), wzniesiony w 1938, w stylu funkcjonalizmu, według projektu architekta S. Gruszki[3].

Pod numerem 25 mieści się Śląski Wojewódzki Zarząd Związku Ochotniczych Straży Pożarnych oraz Miejski Zarząd Związku Ochotniczych Straży Pożarnych[6].

W okresie Rzeszy Niemieckiej ulicę nazywano Gutenbergstraße[7], na cześć Johannesa Gutenberga. Taką też nazwę nosiła w okresie niemieckiej okupacji Polski (1939-1945). W czasach Polski Ludowej ul. Jarosława Dąbrowskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Urząd Miasta Katowice: Plan zimowego utrzymania dróg na sezon 2009/2010 (pol.). www.bip.um.katowice.pl. [dostęp 2011-06-27].
  2. Urząd Miasta Katowice: Lokalny Program rewitalizacji miasta Katowice na lata 2007-2013 (pol.). www.bip.um.katowice.pl. [dostęp 2011-06-27].
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 3,14 3,15 3,16 3,17 3,18 Urząd Miasta Katowice: Wartości dziedzictwa kulturowego (załącznik 1.9) (pol.). www.bip.um.katowice.pl. [dostęp 2011-06-27].
  4. Sejmik Województwa Śląskiego. Książka teleadresowa (pol.). www.bip.silesia-region.pl. [dostęp 2011-06-27].
  5. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo śląskie (pol.). 30 września 2014. [dostęp 2011-06-27].
  6. Urząd Miasta Katowice: Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, Cz. 1, Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego (pol.). www.bip.um.katowice.pl. [dostęp 2011-06-27].
  7. J. Lipońska-Sajdak, Katowice wczoraj. Kattowiz gestern, Gliwice 1995, s. 5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Szaraniec, L. Szaraniec, K. Szarowski, Katowice i Górnośląski Okręg Przemysłowy, Katowickie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne, Katowice 1980, ss. 30, 60.
  • Spacery po Katowicach, Urząd Miasta Katowice: Wydział Promocji i Współpracy z Zagranicą, Katowice Grudzień 2003, ISBN 83-918152-5-0.
  • Katowice - Plan miasta, wyd. Demart SA, Warszawa 2009/2010.
  • Katowice − Informator, red. S. Adamczyk, wyd. Urząd Miasta w Katowicach, Katowice 1993, s. 24.