Ulica Karmelicka w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
POL Kraków COA.svg Kraków
ulica
Karmelicka
Stare Miasto, Krowodrza
Długość: 780 m
zabytkowe kamienice
zabytkowe kamienice
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 0 m ul. Królewska
al. A. Mickiewicza
al. J. Słowackiego
Ikona ulica z lewej.svg 100 m ul. H. Siemiradzkiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 235 m ul. A. Grabowskiego,
ul. Kremerowska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 310 m ul. P. Michałowskiego,
ul. S. Batorego
Ikona ulica z prawej.svg 510 m ul. J. Kochanowskiego
Ikona ulica z prawej.svg 570 m ul. Rajska
Ikona ulica z lewej.svg 610 m ul. Garbarska
Ikona ulica z prawej.svg 765 m ul. Krupnicza
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 780 m ul. Podwale,
ul. J. Dunajewskiego,
ul. Szewska
brak współrzędnych
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ulica Karmelicka – jedna z reprezentacyjnych ulic Krakowa z XIX wieku, główna ulica dzielnicy Piasek, stanowi przedłużenie ulicy Szewskiej i łączy ją z Placem Inwalidów.

Od średniowiecza wiodła tędy droga do Czarnej Wsi i do Łobzowa, w którym mieścił się letni pałac królewski. Obecna zabudowa ulicy pochodzi jednak głównie z XIX wieku. Mieszkali wówczas przy niej m.in. Ambroży Grabowski, Maciej Stęczyński (w kamienicy pod nr 52).

W ostatnich latach przeprowadzono modernizację nawierzchni ulicy, powstały nowoczesne sklepy, bary i kawiarnie. Ulica znana szczególnie z licznych sklepów RTV, dużej liczby szkół języków obcych, całodobowych sklepów spożywczych oraz banków.

Zabudowa[edytuj | edytuj kod]

W budynku pod numerem 1 (róg ul. Karmelickiej i ul. Juliana Dunajewskiego) mieściła się niegdyś kawiarnia Bisanza, dzierżawiona następnie przez Bolesława Górskiego. Przed lokalem ustawiony był charakterystyczny szpaler świerków w donicach, który został wymieniony w parodii arii Jontka z Halki Stanisława Moniuszki, śpiewanej w Szopce Zielonego Balonika. Parodia ta dotyczyła ówczesnych sporów młodopolskich, toczonych przez bywalców kawiarni. W Szopce Zielonego Balonika śpiewano następująco:

Szumią jodły u Bisanza,
Szumią niby las,
Czyta se Kafehauspflanza,
Jak mnie zerżnął "Czas".
Nie mam żalu do Rosnera,
Jeno do ciebie, cholera!
Oj moderna, oj niewierna
Polsko ty Młoda![1]

Budynek pod numerem 12 to dawny ratusz jurydyki Garbary.

Pod numerem 19 znajduje się kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny.

W kamienicy pod numerem 27 w latach 1938-39 i 1945-55 mieszkał i pracował Xawery Dunikowski o czym informuje tablica pamiątkowa.

Na początku ulicy, pod numerem 6, znajduje się Teatr Bagatela.

Pod numerem 35 (na rogu z ul. Batorego) zabytkowa kamienica Pod Pająkiem, zaprojektowana przez Teodora Talowskiego. Na szczycie południowo-zachodniej ściany kamienicy "Pod Pająkiem" znajduje się zegar słoneczny[2].

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Linie tramwajowe
Linie tramwajowe nocne

Przypisy

  1. Marek Żukow-Karczewski, Wspomnienia smakosza z dawnego Krakowa, "Echo Krakowa" magazyn "Czas przeszły i przyszły", 24,25,26 VII 1987 r., nr 142 (12442).
  2. Zegar słoneczny (pol.). [dostęp 2011-11-14].