Ulica Solec w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Solec
Solec
Południowa część ulicy Solec, fragment Wisłostrady
Południowa część ulicy Solec, fragment Wisłostrady
Przebieg
Ikona ulica z lewej.svg światła 0m ul. Czerniakowska, ← ul. Łazienkowska
Ikona ulica pod wiaduktem.svg 320m Trasa Łazienkowska
Ikona ulica z lewej.svg 530m ul. Górnośląska
Ikona ulica z lewej.svg 1100m ul. Wilanowska
Ikona ulica w prawo L z odchodzacym deptakiem.svg 1100m Solec południowy przechodzi w ul. Wioślarską (dalszy ciąg Wisłostrady)
Ikona ulica przerwana.svg 1180m
Ikona ulica ślepy początek.svg 1280m Rynek Solecki
Ikona ulica z prawej.svg 1300m ul. Przystaniowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 1400m ul. Ludna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 1720m al. 3 Maja
Ikona ulica pod wiaduktem.svg 1720m Wiadukt Mostu Poniatowskiego
Ikona ulica rondo.svg 1960m plac Czerwonego Krzyża, ← ul. Czerwonego Krzyża, → ul. Dobra, → ul. Stefana Jaracza
Ikona ulica koniec T.svg 2310m ul. Tamka
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Solec
ulica Solec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Solec
ulica Solec
Ziemia 52°14′03″N 21°02′02″E/52,234167 21,033889Na mapach: 52°14′03″N 21°02′02″E/52,234167 21,033889
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ulica Solec – ulica na warszawskim Powiślu o długości ok. 2 km.

Ulica składa się z dwóch odcinków. Jeden z nich jest częścią stołecznej Wisłostrady i biegnie od skrzyżowania z ulicą Łazienkowską[1] do ul. Wilanowskiej, drugi natomiast zaczyna się na Rynku Soleckim, przecina ulicę Ludną, al. 3 Maja i ulicę Czerwonego Krzyża, kończąc bieg przy ulicy Tamka.

Pochodzenie nazwy[edytuj | edytuj kod]

W tym miejscu istniała wieś Solec, znana z handlu solą. Już w XII w., a może nawet w XI w. istniała tu przystań i komora[1]. Wieś Solec rozłożyła się wzdłuż drogi łączącej przystań z wąwozem Tamki prowadzącym do starej Warszawy. Nazwa ulicy powiela nazwę wsi[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś Solec w XIII-XV wieku zmieniała swe położenie w związku ze zmianami położenia koryta Wisły. Była często nawiedzana przez powodzie, np. w 1493, gdy została całkowicie zniszczona. Po zniszczeniach w wyniku wojny polsko-szwedzkiej, w 1656 na Solcu pozostały jedynie 24 domy. Obok domów znajdowały się tu magazyny, składy i żupy solne. W latach 1688-1722 wybudowano tu mały kościół i klasztor Trynitarzy. Obecnie jest to kościół pw. Świętej Trójcy.

W czasie powstania warszawskiego we wrześniu 1944 ulica była świadkiem ciężkich walk oddziałów powstańczych oraz żołnierzy 1 Armii Wojska Polskiego walczących na przyczółku czerniakowskim. Nieistniejące budynki przy Solcu 53 i Wilanowskiej 1 były dwoma ostatnimi budynkami bronionymi przez oddziały polskie w tej dzielnicy[3].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Opis ulicy Solec na stronie Dzielnicy Warszawa-Śródmieście (dostęp 14 listopada 2010 r.)
  2. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 181. ISBN 978-83-62189-08-3.
  3. Adam Borkiewicz: Powstanie warszawskie 1944. Zarys działań natury wojskowej. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1969, s. 475.
  4. Zygmunt Stępiński: Gawędy warszawskiego architekta. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984, s. 130. ISBN 83-03-00447-6.
  5. Ewa Zwierzchowska: Pan tu nie stał (pol.). Życie Warszawy, 2009-09-27. [dostęp 2010-03-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]