Ulica Targowa w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Targowa
Stara Praga, Kamionek
Długość: 1,6km
Widok na Targową w kierunku południowym
Widok na Targową w kierunku południowym
Przebieg
Ikona ulica z prawej.svg 65m ul. Skaryszewska
Ikona ulica z lewej.svg 115m ul. Zamoyskiego
Ikona ulica z lewej.svg 275m ul. Mackiewicza
Ikona ulica z prawej.svg światła 365m ul. Kijowska
Ikona ulica z lewej.svg 450m ul. Sprzeczna
Ikona ulica z lewej.svg 680m ul. Kępna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 840m ul. Okrzei/ul. Ząbkowska
Ikona ulica z lewej.svg 890m ul. Kłopotowskiego
Ikona ulica z prawej.svg 1000m ul. Białostocka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1175 al. „Solidarności”
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1270m ul. Cyryla i Metodego/ul. Wileńska
Ikona ulica z prawej.svg 1420m ul. 11 Listopada
Ikona ulica koniec T.svg 1570m ul. Ratuszowa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Targowa
ulica Targowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Targowa
ulica Targowa
Ziemia 52°15′05,6″N 21°02′19,2″E/52,251556 21,038667Na mapach: 52°15′05,6″N 21°02′19,2″E/52,251556 21,038667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ulica Targowa – ulica w Warszawie na Pradze-Północ oraz częściowo na Pradze-Południe. Ulica jest dwujezdniowa, nie posiada drogi rowerowej.

Pochodzenie nazwy[edytuj | edytuj kod]

Historia ulicy sięga przełomu XII i XIII, kiedy to stanowiła wschodnie ramię wielkiego targowiska, jakie odbywało się we wsi Targowe Wielkie. Stąd wywodzi się jej nazwa nadana w 1791[1]. Do tego czasu północny odcinek ulicy nazywał się Rynkową, a jej część południowa sięgająca do Ząbkowskiej – Wołową (od handlu bydłem, który się tutaj odbywał) – ta nazwa przetrwała aż do 1916.

W różnych okresach funkcjonowały też takie nazwy jak Zarwańska i Przy Targowem Wielkiem.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prace przy ul. Targowej w ramach budowy metra
Ulica Targowa w pobliży pl. Wileńskiego w czasie budowy metra

W końcu XVIII przy Targowej istniało już 71 drewnianych domów oraz 1 dom murowany. Należała wtedy do najludniejszych ulic Warszawy. W czasie insurekcji kościuszkowskiej, po wkroczeniu do Pragi wojska rosyjskie spaliły część zabudowań.. W 1808 wyburzono kolejne domy, głównie po zachodniej stronie ulicy. Dalszy rozwój ulicy skutecznie wstrzymał rozkaz Napoleona, który zakazał budowania murowanych domów na przedpolu przyczółka praskiego. Zburzono też wówczas ratusz praski oraz ratusz skaryszewski. W czasach Królestwa Polskiego jedynie część ul. Wołowej uwzględniono w planach odbudowy. Powstało 7 domów murowanych i ok. 50 drewnianych.

Przez cały XIX ulica stanowiła centrum Pragi. Lata 60. to czas wzmożonego rozwoju i przebudowy. W 1866 przeprowadzono tory dla tramwaju konnego. Po przeprowadzeniu linii Kolei Petersburskiej i Terespolskiej oraz ukończeniu w 1864 Mostu Kierbedzia sytuacja ulicy Targowej mocno się zmieniła. Jeszcze w 1880 na ulicy kwitło targowisko. Przeważał handel hurtowy, który zaopatrywał targi miejskie. Głównymi towarami były: bydło, trzoda chlewna, konie, bryczki, drewno opałowe, uprzęże oraz zboże. Po likwidacji targowiska na jego miejscu urządzono skwery i ułożono chodniki. Na przełomie XIX i XX stulecia wzniesiono na rogu Białostockiej domy dla kolejarzy. W 1909 tramwaj konny zastąpiono elektrycznym.

W 1916 do Targowej przyłączono ulicę Wołową. W latach 1926-1928 wybudowano budynek Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych. W 1928 wzniesiono wiadukt Kolei Średnicowej.

Po II wojnie światowej ulica Targowa jako stosunkowo mało zniszczona stała się główną siedzibą władz miasta. Przeprowadzono przez nią pierwszą powojenną linię tramwajową. Swoją siedzibę znalazło tu również Polskie Radio, "Życie Warszawy" oraz Rząd Tymczasowy wraz z większością resortów (w gmachu Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych).

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

W budynku pod numerem 50/52 planowane jest utworzenie Muzeum Pragi[2].

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Ulica Targowa pełni rolę bardzo ważnego traktu komunikacyjnego. Przebiegają przez nią liczne linie:

  • autobusowe: 120, 123, 125, 135, 138, 140, 146, 147, 160, 162, 166, 169, 170, 338, 390, 509, 512, 517, 718, 805, N02, N11, N13, N14, N21, N61, N63, N64, N71.
  • tramwajowe: 3, 6, 7, 13, 21, 25, 26, 28

W 2011 rozpoczęto budowę II linii metra przebiegającej między innymi pod ulicą Targową. Na skrzyżowaniu Targowej i Alei „Solidarności” zaprojektowano stację C15 Dworzec Wileński[3].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 184. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Niedaleko Różyca będzie Muzeum Pragi [1] – artykuł w Gazecie Wyborczej
  3. Dziennik budowy II linia odcinek centralny. Metro Warszawskie. [dostęp 2011-10-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]