Ulrich von Brockdorff-Rantzau
| Ulrich von Brockdorff-Rantzau | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 29 maja 1869 Szlezwik |
| Data i miejsce śmierci | 8 września 1928 Berlin |
| Minister spraw zagranicznych Niemiec | |
| Okres urzędowania | od 2 stycznia 1919 do marzec 1920 |
| Poprzednik | Wilhelm Solf |
| Następca | Hermann Müller |
Ulrich von Brockdorff-Rantzau (ur. 29 maja 1869 w Szlezwiku - zm. 8 września 1928 w Berlinie) – niemiecki dyplomata, pierwszy minister spraw zagranicznych Republiki Weimarskiej i niemiecki ambasador w ZSRR.
Kariera [edytuj]
W latach 1891 i 1893 służył Armii Pruskiej. Odszedł jako podporucznik z powodu uszczerbku na zdrowiu. Następnie wstąpił do Ministerstwa Spraw Zagranicznych jako dyplomata. W latach 1897 1901 był sekretarzem ambasady w Petersburgu. W 1901 roku przeniósł się do Wiednia. Od 1909 do 1912 roku został dołączony do konsula generalnego w Budapeszcie. W 1912 r. został ambasadorem w Danii. Jako ambasador starał się zapewnić wymianę niemieckiego węgla na duńską żywność. Wszedł w bliskie kontakty z duńskimi, niemieckimi związkami zawodowymi. Poznał także przyszłego prezydenta Niemiec Friedricha Eberta. W 1917 roku po rezygnacji Arthura Zimmermanna zaproponowano mu stanowisko ministra spraw zagranicznych. odmówił jednak przyjęcia nominacji na to stanowisko. W grudniu 1918 roku, przyjął to stanowisko w rządzie Philipp Scheidemann pod pięcioma warunkami. Ebert z SPD i Hugo Haase z USPD zgodzili się na spełnienie pierwszych czterech warunków i otrzymał powołanie w Berlinie 2 stycznia 1919. Został niezależnym ministrem spraw zagranicznych.
