Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff

Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff (ur. 22 grudnia 1848 roku w Markowicach, zm. 25 września 1931 w Berlinie) – niemiecki filolog klasyczny. Był jednym z najwybitniejszych badaczy antyku, profesorem uniwersytetów w Gryfii, Getyndze i Berlinie.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był ziemianinem, właścicielem majątków Markowice, Bożejewice, Wymysłowice. Pochodził z rodziny o odległych polskich korzeniach. Jego ojcem był Arnold von Wilamowitz-Moellendorff, którego szlacheccy przodkowie pieczętowali się herbem Ogończyk, matką Ulrike von Wilamowitz-Moellendorff z domu von Calbo. Od 1910 był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. Właścicielem majątku Markowice został w 1919. Jego żona Marie von Wilamowitz-Moellendorff była córką noblisty Thedora Mommsena.

Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff

Do roku 1869 studiował filologię klasyczną na Uniwersytecie w Bonn (przede wszystkim u Otto Jahna i Hermana Usenera). W 1869 przeniósł się do Berlina, gdzie uzyskał doktorat z wyróżnieniem w 1870. Po wojnie francusko-pruskiej wyjechał na studia terenowe do Włoch i Grecji. W 1875 otrzymał tytuł profesora za dzieło Analecta Euripidea. W 1876 został zatrudniony na stanowisku profesora zwyczajnego na Ernst-Moritz-Arndt-Universität w Greifswaldzie. W 1897 objął stanowisko na Królewskim Uniwersytecie w Berlinie (Friedrich-Wilhelms-Universität), gdzie pracował aż do emerytury w 1921. Jego publiczne wykłady na różne tematy dotyczące klasycznej starożytności, które odbywały się dwa razy w tygodniu, cieszyły się dużą popularnością.

Ostatnie lata życia spędził w odosobnieniu, cierpiąc na chorobę nerek. Zmarł w Berlinie, ale został pochowany na rodzinnym cmentarzu rodziny Wilamowitz-Moellendorff, który znajduje się w lesie w zachodniej części Wymysłowic.

Konflikt z Nietzschem i Wagnerem[edytuj | edytuj kod]

Zanim jeszcze zdobył uznanie w kręgach akademickich, Wilamowitz był głównym krytykiem Nietzschego w naukowej dyskusji wywołanej publikacją jego głośnego dzieła – Narodziny Tragedii, czyli hellenizm i pesymizm. W latach 1872–73 opublikował dwie bardzo ostre polemiki (Zukunftsphilologie, tj. Filologia przyszłości), które mocno atakowały Nietzschego (wtedy profesora uniwersytetów w Bazylei i Kilonii). Ryszard Wagner, którego poglądy na sztukę wywarły wpływ na Nietzchego i Erwina Rohde’a, zareagował publikacją otwartego listu, a Rohde napisał potępiającą odpowiedź. Głównym przedmiotem sporu był stosunek Nietzchego do Eurypidesa, którego Nietzsche winił za upadek greckiej tragedii. Ponadto, Wilamowitz poddał gruntownej krytyce metody badawcze Nietzschego, które wg niego niewiele miały wspólnego z rzetelnymi badaniami i standardami nauki akademickiej. Jego polemika jest uważana za odpowiedź klasycznej filologii na wyzwanie rzucone nauce przez niemieckiego filozofa[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. M. S. Silk & J. P. Stern, Nietzsche on Tragedy, Cambridge University Press, 1981, ss. 90–106.