Ulrike von Levetzow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ulrike von Levetzow

Theodore Ulrike Sophie von Levetzow (ur. 4 lutego 1804 w Löbnitz, zm. 13 listopada 1899 w Trziblitz (Třebívlice, koło Leitmeritz) w Czechach) – ostatnia miłość poety Johanna Wolfganga von Goethe.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ojcem Ulryki był szambelan, następnie marszałek dworu księstwa Mecklenburg-Schwerin Joachim Otto Ulrich von Levetzow, matką Amalie von Brösigke. Gdy rodzice się rozwiedli, Ulrykę umieszczono we francuskiej pensji (szkoła z internatem dla dziewcząt). Była najstarszą córką, miała dwie siostry.

W 1821 wraz matką i siostrami przebywała w uzdrowisku Mariańskie Łaźnie (niem. Marienbad), gdzie jej matka spotkała znajomego poetę Johanna Wolfganga von Goethe, który mimo różnicy wieku (miał 72 lata) zalecał się do 17-letniej panny. Sytuacja powtórzyła się w następnym roku, a po dwóch latach 1823 Goethe skłonił swego przyjaciela, wielkiego księcia Karola Augusta z Weimaru do złożenia oficjalnych oświadczyn z propozycją zawarcia małżeństwa z 19-letnią Ulryką.

Goethe swe oświadczyny traktował poważnie i na serio, czemu dał wyraz w utworze Marienbader Elegie. Ulrike von Levetzow stanowczo zaprzeczała, jakoby miała romans z podstarzałym poetą, jednak towarzysko była traktowana jako ostatnia miłość (a nawet kochanka) Goethego. Nie wyszła za mąż.

Zmarła w sędziwym wieku w swej pokaźnej posiadłości ziemskiej odziedziczonej po ojczymie.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Dagmar von Gersdorff: Goethes späte Liebe. Die Geschichte der Ulrike von Levetzow. Insel Verlag, Frankfurt am Main, 2005, ISBN 3-458-19265-4

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]