Ultra High Definition Television

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ultra High Definition Television (obecna nazwa standardu: High-Vision, gdyż Ultra High Definition oznacza obecnie inny standard) – główne specyfikacje:

  • Rozdzielczość: 7680 × 4320 pikseli[1] (16:9) (33 megapiksele[2])
  • Głębia bitów: 12 bitów na kanał
  • Kąt widzenia: 100°
  • Kolorymetria: Rec. 2020
  • Szybkość klatek: 120/s[1]
  • Fonia: 22.2 kanały[1]
    • 9 — powyżej ludzkiego ucha (górna warstwa)
    • 10 — na wysokości ludzkiego ucha (środkowa warstwa)
    • 3 — poniżej ludzkiego ucha (dolna warstwa)
    • 2 — LFE
  • Pasmo:
    • UHF, 8 MHz, 35-45 Mbit/s, testy RAI DVB-T2
    • Ku-Band, 2 transpondery 36 MHz, 140-150Mbit/s, DVB-S2
    • Ka-Band 600 MHz, 500~6600 Mbit/s
Porównanie rozdzielczości formatu UHDTV w stosunku do innych formatów video.
Przestrzenie barwne w UHDTV a HDTV określone w specyfikacjach tech. Rec. 2020 oraz Rec. 709.
prototyp kamery UHDTV firmy Fuji

Ultra High Definition Television (UHDTV), lub Ultra HDTV, Ultra High Definition Video (UHDV), to jedna z pierwotnie używanych nazw standardu znanego w Japonii jako Super Hi-Vision – opracowanego przez telewizje publiczne Japonii NHK, Wielkiej Brytanii BBC i Włoch RAI. Jest to standard wyświetlania obrazu telewizyjnego, który posiada rozdzielczość 7680x4320 (33,1776 MPix). Obecnie dla powyższego standardu używa się nazwy Hi-Vision, albo 7.5K (dla odróżnienia od standardu kina cyfrowego 8K o rozdzielczości 8192x4320). Nazwę Ultra High Definition (UHD, lub Ultra HD) zarezerwowano obecnie do określenia standardu o rozdzielczości 3840x2160 (8,2944 MPix).

Parametry techniczne[edytuj | edytuj kod]

W porównaniu do HDTV 1080i standard Hi-Vision daje obraz o rozdzielczości 4 razy większej (liczbie pikseli 16 razy większej), większą liczbę klatek na sekundę (120)[1] oraz dźwięk o większej liczbie kanałów, niż technologie DVD czy HD:

  • 9 kanałów powyżej głowy
  • 10 kanałów na wysokości głowy
  • 3 kanały poniżej głowy
  • 2 kanały na efekty o niskich częstotliwościach

Film w formacie Hi-Vision wymaga około 350 GB/min (nieskompresowany). Po specjalnej kompresji bitrate wynosi 24 Gbit/s, 18 minut filmu zajmuje około 3,5 TB[3].

Konieczny jest więc zapis na specjalnym nośniku. Nośnikiem takim może być HVD (Holographic Versatile Disc – wielofunkcyjny dysk holograficzny; pojemność 3,9 TB) lub PCD (Protein-Coated Disc – dysk z warstwami białkowymi; 50 TB).

Istotnym elementem standardu UHDTV jest wprowadzony szerszy zakres kolometrii barwnej określonej w standardzie rec. 2020 w stosunku do HDTV, gdzie zastosowano rec. 709. Procentowo wzrost jakości odwzorowania barwnego zastosowany w UHDTV a tym w HDTV jak również wcześniejszych jest największy (róznice w kolorometii przy wprowadzaniu UHDTV mieściły się w granicach kilku procent – w zależności od stosowanego wcześniej standardu – Adobe RGB lub sRGB).

Plany technologii[edytuj | edytuj kod]

Debiut technologii planowany jest na rok 2020 r.[2] Obecnie prowadzone są także prace nad poprawą jakości dźwięku.

Dokumenty zawierające ten standard:

  • ITU BT 1201 (2004)
  • ITU 1769
  • SMPTE 2036-1
  • SMPTE 2036-2
  • SMPTE 2036-3 (2010)
  • ITU BT 2020 (2012)

Brytyjska BBC jak również włoska RAI jest zainteresowana tą technologią[4]. Podczas IBC 2008 japońska NHK oraz RAI i BBC zademonstrowały pierwszą publiczną, na żywo, transmisję w tym standardzie z Londynu do miejsca konferencji w Amsterdamie[5].

Monitory i telewizory[edytuj | edytuj kod]

Samsung podczas targów IFA 2013 zaprezentował 31,5-calowy monitor UHD, oraz 98-calowy wielkoformatowy ekran do zastosowań komercyjnych (LFD), dodatkowo postawił ściany wideo o wielkości 171, łącząc ze sobą trzy ustawione pionowo ekrany UHD LFD.[6]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy