Ultra vires

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ultra vires (łac. ponad siły) - wyrażenie prawnicze określające sytuacje działania poza zakresem kompetencji. Pojęcie stosowane często w prawie konstytucyjnym, administracyjnym, cywilnym ale także międzynarodowym. Akty dokonywane ultra vires są z z reguły nieważne (ex nunc, ale istnieją wyjątki). Działania poza zakresem umocowania nie należy mylić z zobowiązaniem do niemożliwego świadczenia.

Prawo Konstytucyjne[edytuj | edytuj kod]

Nieważność działań ultra vires w prawie konstytucyjnym jest bezsporna w świetle zasady praworządności z 7 artykułu Konstytucji i może skutkować w skrajnych przypadkach odpowiedzialnością przed Trybunałem Stanu.

Prawo cywilne[edytuj | edytuj kod]

W prawie cywilnym skutki działania ultra vires odnośnie osób prawnych określa między innymi Art. 39. § 1 Kodeksu Cywilnego, który stanowi

Kto jako organ osoby prawnej zawarł umowę w jej imieniu nie będąc jej organem albo przekraczając zakres umocowania takiego organu, obowiązany jest do zwrotu tego, co otrzymał od drugiej strony w wykonaniu umowy, oraz do naprawienia szkody, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę nie wiedząc o braku umocowania.

Osoba fizyczna działająca poza zakres umocowania to Falsus procurator.

Prawo Międzynarodowe Publiczne[edytuj | edytuj kod]

Wiążący charakter działań ultra vires w tym prawie, wynika z szeroko rozumianej zasady estopelu. Skutki aktów ultra vires odnośnie traktatów określa Konwencja Wiedeńska o Prawie Traktatów, która ustanawia wyjątki od wiążącego charakteru, wynikające z ochrony dobrej wiary. Przepisy konwencji są odzwierciedleniem istniejących zwyczajów międzynawowych w tej kwestii.

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.