Ultraintensywne źródło rentgenowskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ultraintensywne źródło rentgenowskie (ULX od ang. ultraluminous X-ray source) – obiekt astronomiczny emitujący znacznie większe ilości promieniowania rentgenowskiego od jakiegokolwiek źródła pochodzenia gwiazdowego przy równocześnie mniejszej emisji od jasnych źródeł rentgenowskich powiązanych z supermasywnymi czarnymi dziurami znajdującymi się w jądrach galaktyk.

Natura ultraintensywnych źródeł rentgenowskich nie została jeszcze poznana. Według jednej z teorii mogą być one czarnymi dziurami o masie pośredniej.

Według teorii opracowanej przez polskich astrofizyków Bohdana Paczyńskiego, Michała Jaroszyńskiego, Marka Sikorę, Macieja Kozłowskiego i Marka Abramowicza mogą być to bardziej konwencjonalne czarne dziury o masie gwiazdowej otoczone bardzo gęstym obłokiem materii. Materia wpadająca do czarnej dziury emituje promieniowanie rentgenowskie, z powodu znacznej gęstości obłoku może się ono wydostać na zewnątrz tylko w dwóch, skoncentrowanych strumieniach wzdłuż osi obrotu czarnej dziury. Jeżeli taki strumień skierowany jest dokładnie w kierunku Ziemi to może on wyglądać jak promieniowanie ze znacznie większej czarnej dziury. Obiekt tego typu został nazwany przez Martina Reesa „polskim pączkiem” (polish doughnut)[1][2].

Obiekty ULX obserwujemy zarówno w bliskim, jak i w odległym Wszechświecie. Te odległe zajmują zewnętrzne rejony galaktyk. Są one dość rzadką klasą obiektów astronomicznych, więc o ile w ogóle są obecne to w jednej galaktyce zwykle obserwuje się nie więcej niż dwa takie źródła.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]