Ultras (sport)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

(Przekierowano z Ultras (piłka nożna))

Skocz do: nawigacji, szukaj

"Delije" - fanatyczni kibice Crvenej zvezdy Belgrad prezentujący choreografię z papierowych kartoników

Przykład ruchu ultra poza piłką nożną. Sektorówka rozwinięta przez kibiców żużlowego Apatora Toruń

Ultras – określenie zorganizowanych i najbardziej zaangażowanych kibicowsko grup uczestników meczów i zawodów sportowych. Pojęcie Ultra dotyczy zagorzałych kibiców; dla osób których priorytetem jest klub sportowy, któremu kibicują i wszystko co jest z nim związane. Osoby te tworzą grupy, których łączy kibicowanie drużynie a także szeroka działalność na rzecz klubu sportowego i środowiska kibicowskiego. Podczas meczów ultrasi manifestują swoje przywiązanie do klubu głównie chóralnymi, melodyjnymi śpiewami i widowiskowymi oprawami meczowymi wzbogaconych często efektami pirotechnicznymi.

Idea ruchu ultra oparta jest na kilku priorytetach. Pierwszym z nich jest możliwie jak najlepsza frekwencja na zawodach, zarówno w meczach u siebie, jak na wyjeździe. Osoby te często są organizatorami wyjazdów kibiców, regularnie zaliczają wyjazdy, licząc się ze wszelkimi tego konsekwencjami (m.in. ryzyko ataku na wyjazdowiczów przez chuliganów z innych klubów lub skutków agresji służb porządkowych).

Drugim priorytetem grup ultras jest zaangażowanie w tworzenie i koordynację opraw w których wykorzystują takie elementy jak różnego rodzaju materiały: balony, wyroby papiernicze (serpentyny, konfetti, kolorowe kartony), wyroby z tkanin (flagi na kije, sektorówki, transparenty), zarówno podłużne z tekstem lub mniejsze na dwóch kijach. Oprawy mają rozmaitą formę, począwszy od choreografii utworzonych z jednolitego materiału do skomplikowanych, kilkuczęściowych prezentacji w których wykorzystuje się różne elementy. Często oprawy są podświetlane za pomocą środków pirotechnicznych: rac, flar, stroboskopów, świec dymnych, różnego rodzaju sztucznych ogni (tzw. wulkanów, ogni bengalskich, zimnych ogni), itp. Niekiedy oprawa złożona jest wyłącznie ze środków pirotechnicznych.

Trzecim priorytetem jest wspieranie klubu i zawodników niezależnie od ich osiągnięć, przede wszystkim za pomocą dopingu. Często kierują, koordynują i prowadzą doping wśród kibiców znajdujących się na terenie całego obiektu sportowego, co za tym nie akceptują niektórych spontanicznych aplauzów kibiców (np. używanie hałaśliwych instrumentów, np: trąbek z tworzywa) psujących doping.

Czwartym prioryretem ultrasów jest dbanie o wizerunek klubu sportowego, szanowanie barw klubowych (m.in. flag, szalików klubowych, które kibice uznają za klubowe i kibicowskie insygnia) obrona ich podczas ataków chuliganów wrogich ekip. Aktywnie występują w obronie ruchu kibicowskiego, swoich praw, stąd sprzeciwiają się m.in. działaczom klubowym, a także centralnym związkom sportowym (również UEFA), urzędnikom i mediom kiedy ich działalność godzi w interesy kibiców. Przeciwnikami ultrasów są również służby porządkowe (policja, ochrona stadionu) szczególnie w związku z interwencjami naruszającymi godność i prawa, którymi się kierują fani sportu. Nie akceptują daleko posuniętej komercjalizacji zawodów, obiektów i klubów sportowych. Nie aprobują zmian w nazwach i godłach klubowych podyktowanych przez sponsorów strategicznych. Krytycznie odbierają obecne normy dotyczące np. transferów zawodników do innych klubów, zwłaszcza wychowanków i przede wszystkim rozmaite restrykcje wobec kibiców, z zakazem (wprowadzonym w wielu krajach Europy) używania pirotechniki podczas zawodów na czele. Często organizują rozmaite imprezy pozameczowe (np. turnieje kibiców), a także zajmują się produkcją pamiątek kibicowskich z których dochód przeznaczają m.in. na organizowanie wyjazdów na zawody sportowe, lub tworzenie opraw meczowych. Inicjują także akcje o charakterze charytatywnym.

Ruch ultra ma związek z kibicowaniem przede wszystkim drużyn piłkarskich, ponadto występuje wśród kibiców drużyn uprawiających inne dyscypliny sportowe jak koszykówka, siatkówka, hokej na lodzie, żużel, itd. Priorytetem dla ultrasów nie jest zgoła faworyzowanie zawodników, lecz miłość i wierność do jednego, swojego klubu sportowego, niezależnie od sytuacji ekonomicznej i sportowej.

Ruch ultra narodził się i upowszechnił w latach 60. we Włoszech, który wzbudził zaintersowanie na terenie niemal całego świata. W Polsce zorganizowany ruch ultra pojawił się na przełomie stuleci, choć na większą skalę oprawy meczowe na polskich stadionach pojawiały się od połowy lat 90.