Ulysses Grant

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ulysses Simpson Grant
Ulysses Grant 1870-1880.jpg
UlyssesSGrantSignature.svg
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1822
Point Pleasant, Ohio
Data i miejsce śmierci 23 lipca 1885
Mount McGregor, Nowy Jork
18. prezydent Stanów Zjednoczonych
Przynależność polityczna Partia Republikańska
Okres urzędowania od 1869
do 1877
Poprzednik Andrew Johnson
Następca Rutherford Hayes
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Ulysses Grant
Hiram Ulysses Grant

Unconditional Surrender
General General
Przebieg służby
Lata służby 1839-1856, 1861-1869
Siły zbrojne United States Department of the Army Seal.svg Armia USA
Jednostki 21. Regiment ochotniczej piechoty z Illinois
Armia Tennessee
Armia Stanów Zjednoczonych
Główne wojny i bitwy Wojna amerykańsko-meksykańska

Wojna secesyjna

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Ulyssesa Granta

Ulysses Simpson Grant (ur. 27 kwietnia 1822, zm. 23 lipca 1885) – generał, osiemnasty prezydent USA (1869-1877).

Był najstarszym z sześciorga dzieci Jessego Roota Granta, właściciela garbarni i biznesmena angielskiego pochodzenia, i Hannah Simpson Grant (pochodzenia szkockiego). Jako siedemnastolatek, za namową ojca i przy rekomendacji kongresmena Thomas Hamera, wstąpił w 1839 do akademii wojskowej West Point. W wyniku błędu w udzielonej przez Hamera rekomendacji i dalszego jego propagowania podczas rekrutacji do akademii wojskowej, oryginalne imię i nazwisko - Hiram Ulysses Grant, uległo zmianie na Ulysses S. Grant[1]. Chcąc uniknąć biurokratycznego zamieszania Grant nie sprostował tej pomyłki. Akademię skończył w 1834 roku na 21 miejscu, spośród 39 absolwentów[2]. W czasie wojny amerykańsko-meksykańskiej służył pod rozkazami gen. Taylora.

Po wojnie amerykańsko-meksykańskiej wysłano go na zachód, gdzie awansował do rangi kapitana. Przed wojną secesyjną (dokładniej w 1854) zwolnił się ze służby, ponieważ chciał uniknąć procesu sądu wojskowego (powodem było jego rozpicie się). Przez ten czas imał się różnych zajęć - z miernym skutkiem. Do wybuchu wojny secesyjnej przyszło mu żyć w nędzy.

Gdy wybuchła wojna secesyjna, Grant pracował w sklepie swojego ojca w Illinois. Początkowo sam nie zgłosił się do służby, lecz pomagał zorganizować i wyszkolić ochotników. W końcu jednak gubernator mianował go dowódcą ochotniczego 21. Regimentu Illinois, w stopniu pułkownika[3]. Wkrótce potem we wrześniu 1861 roku otrzymał stopień generała brygady. Następnym jego zadaniem było zdobycie kontroli nad doliną Missisipi. W lutym 1862 roku podległe mu siły rzeczne zdobyły Fort Henry, a Grant z wojskami zmusił do kapitulacji Fort Donelson, wchodząc tym samym do pierwszego szeregu dowódców Unii. Jego żądanie bezwarunkowej kapitulacji fortu przyniosło mu przydomek „Bezwarunkowa kapitulacja” (ang. Unconditional Surrender, zbieżny z jego inicjałami U.S.)[3]. Prezydent Lincoln promował następnie Granta na stopień generała majora.

Bitwa pod Shiloh w kwietniu tego samego roku była jednym z najkrwawszych starć tej wojny. Grantowi nie powiodło się tak dobrze, jak poprzednio i na przełomie 1862/63 pojawiły się żądania jego dymisji. Prezydent Lincoln odpowiedział wtedy: Nie mogę wyrzucić tego człowieka – on walczy[4].

Następnym celem wojsk Granta był Vicksburg. Zdobycie miasta w lipcu 1863, po zwycięskiej kampanii, dało Północy kontrolę nad doliną Missisipi i przedzieliło na pół Konfederację. Grant rozbił następnie armię Konfederacji w bitwie pod Chattanoogą. Dzięki tym błyskotliwym osiągnięciom prezydent mianował Granta 12 marca 1864 dowódcą naczelnym wojsk Unii. Ten skierował generała Shermana na południe, a sam z Armią Potomaku ścigał generała Lee. Ostatecznie 9 kwietnia 1865 roku generał Lee poddał się Grantowi w Appomattox.

Sława zwycięzcy umożliwiła Grantowi zdobycie fotela prezydenckiego. Był on jednak lepszym wojskowym niż politykiem. Pomimo tego, że był człowiekiem uczciwym, nie wzbraniał się przed przyjmowaniem drogich prezentów. Co gorsza, pokazywał się w towarzystwie dwóch znanych spekulantów. Gdy dowiedział się o tym, kim są, nakazał ministrowi skarbu sprzedanie takiej ilości złota, by doprowadzić spekulantów do bankructwa. Niewiele to dało, gdyż zdążyli oni poczynić już sporo szkód.

Podczas starań o reelekcję Grant był ostro atakowany przez swoich przeciwników. Ubliżano jego intelektowi i wyglądowi fizycznemu. W czasie drugiej prezydentury generał twardą ręką rządził na Południu, nękając byłych konfederatów przy pomocy wojska.

Po upływie kadencji Grant przystąpił do spółki w firmie finansowej, która później zbankrutowała. W tym samym czasie dowiedział się, że choruje na raka. Chcąc przed śmiercią spłacić długi i zapewnić rodzinie byt, zaczął pisać pamiętniki. Sprzedano je za 450 tysięcy dolarów. Prezydent zmarł wkrótce po ich ukończeniu. Spoczywa w mauzoleum przy 122nd Street, w Riverside Park na Manhattanie, w Nowym Jorku.

Jego podobizna widnieje na banknocie o nominale 50 dolarów amerykańskich.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była Julia Grant, z którą miał czworo dzieci:

  • Frederick Dent Grant, 1850-1912
  • Ulysses S. Grant, Jr., 1852-1929
  • Ellen Wrenshall (Nellie) Grant, 1855-1922
  • Jesse Root Grant, 1858-1934

Przypisy

  1. Brenda Haugen: Ulysses S. Grant: Union General and U.S. President (ang.). 01-01-2005. [dostęp 2013-08-24].
  2. Michaal Lee Lanning: "100 największych dowódców wszech czasów". Warszawa: Bertelsmann Media sp. z o.o., 1998, s. 126. ISBN 83-7129-554-5.
  3. 3,0 3,1 A. Hankinson, Vicksburg..., s. 10.
  4. A. Hankinson, Vicksburg..., s. 12.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alan Hankinson, Vicksburg 1863: Grant Clears the Mississippi, seria Osprey Military Campaign Series nr 26, Londyn, 1993, ISBN 1-85532-353-2 (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]