Ulysses Grant
| Ulysses Simpson Grant | |
  |
|
| Data i miejsce urodzenia | 27 kwietnia 1822 Point Pleasant, Ohio |
| Data i miejsce śmierci | 23 lipca 1885 Mount McGregor, Nowy Jork |
| 18. prezydent Stanów Zjednoczonych | |
| Przynależność polityczna | Partia Republikańska |
| Okres urzędowania | od 1869 do 1877 |
| Poprzednik | Andrew Johnson |
| Następca | Rutherford Hayes |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Ulysses Grant Unconditional Surrender |
|
.svg){kind=small} Generał armii |
|
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1839-1856, 1861-1869 |
| Siły zbrojne |  Armia USA |
| Jednostki | 21. Regiment ochotniczej piechoty z Illinois Armia Tennessee Armia Stanów Zjednoczonych |
| Główne wojny i bitwy | Wojna amerykańsko-meksykańska
|
Ulysses Simpson Grant (ur. 27 kwietnia 1822, zm. 23 lipca 1885) – generał, osiemnasty prezydent USA (1869-1877).
Syn Jesse Root Granta, biznesmena angielskiego pochodzenia, i Hannah Simpson Grant (pochodzenia szkockiego). Jako chłopiec, wbrew woli ojca, wstąpił do akademii wojskowej West Point. W czasie wojny amerykańsko-meksykańskiej służył pod rozkazami gen. Taylora.
Gdy wybuchła wojna secesyjna, Grant pracował w sklepie swojego ojca w Illinois. Początkowo sam nie zgłosił się do służby, lecz pomagał zorganizować i wyszkolić ochotników. W końcu jednak gubernator mianował go dowódcą ochotniczego 21. Regimentu Illinois, w stopniu pułkownika[1]. Wkrótce potem we wrześniu 1861 roku otrzymał stopień generała brygady. Następnym jego zadaniem było zdobycie kontroli nad doliną Missisipi. W lutym 1862 roku podległe mu siły rzeczne zdobyły Fort Henry, a Grant z wojskami zmusił do kapitulacji Fort Donelson, wchodząc tym samym do pierwszego szeregu dowódców Unii. Jego żądanie bezwarunkowej kapitulacji fortu przyniosło mu przydomek „Bezwarunkowa kapitulacja” (ang. Unconditional Surrender, zbieżny z jego inicjałami U.S.)[1]. Prezydent Lincoln promował następnie Granta na stopień generała majora.
Bitwa pod Shiloh w kwietniu tego samego roku była jednym z najkrwawszych starć tej wojny. Grantowi nie powiodło się tak dobrze, jak poprzednio i na przełomie 1862/63 pojawiły się żądania jego dymisji. Prezydent Lincoln odpowiedział wtedy: Nie mogę wyrzucić tego człowieka – on walczy[2].
Następnym celem wojsk Granta był Vicksburg. Zdobycie miasta w lipcu 1863, po zwycięskiej kampanii, dało Północy kontrolę nad doliną Missisipi i przedzieliło na pół Konfederację. Grant rozbił następnie armię Konfederacji w bitwie pod Chattanoogą. Dzięki tym błyskotliwym osiągnięciom prezydent mianował Granta 12 marca 1864 dowódcą naczelnym wojsk Unii. Ten skierował generała Shermana na południe, a sam z Armią Potomaku ścigał generała Lee. Ostatecznie 9 kwietnia 1865 roku generał Lee poddał się Grantowi w Appomattox.
Sława zwycięzcy umożliwiła Grantowi zdobycie fotela prezydenckiego. Był on jednak lepszym wojskowym niż politykiem. Pomimo tego, że był człowiekiem uczciwym, nie wzbraniał się przed przyjmowaniem drogich prezentów. Co gorsza, pokazywał się w towarzystwie dwóch znanych spekulantów. Gdy dowiedział się o tym, kim są, nakazał ministrowi skarbu sprzedanie takiej ilości złota, by doprowadzić spekulantów do bankructwa. Niewiele to dało, gdyż zdążyli oni poczynić już sporo szkód.
Podczas starań o reelekcję Grant był ostro atakowany przez swoich przeciwników. Ubliżano jego intelektowi i wyglądowi fizycznemu. W czasie drugiej prezydentury generał twardą ręką rządził na Południu, nękając byłych konfederatów przy pomocy wojska.
Po upływie kadencji Grant przystąpił do spółki w firmie finansowej, która później zbankrutowała. W tym samym czasie dowiedział się, że choruje na raka. Chcąc przed śmiercią spłacić długi i zapewnić rodzinie byt, zaczął pisać pamiętniki. Sprzedano je za 450 tysięcy dolarów. Prezydent zmarł wkrótce po ich ukończeniu. Spoczywa w mauzoleum przy 122nd Street, w Riverside Park na Manhattanie, w Nowym Jorku.
Jego podobizna widnieje na banknocie o nominale 50 dolarów amerykańskich.
Spis treści |
Rodzina [edytuj]
Jego żoną była Julia Grant, z którą miał czworo dzieci:
- Frederick Dent Grant, 1850-1912
- Ulysses S. Grant, Jr., 1852-1929
- Ellen Wrenshall (Nellie) Grant, 1855-1922
- Jesse Root Grant, 1858-1934
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Alan Hankinson, Vicksburg 1863: Grant Clears the Mississippi, seria Osprey Military Campaign Series nr 26, Londyn, 1993, ISBN 1-85532-353-2 (ang.)
Linki zewnętrzne [edytuj]
