Umiarkowana Partia Koalicyjna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Umiarkowana Partia Koalicyjna
Moderata Samlingspartiet
Moderaterna
Lider Fredrik Reinfeldt
Data założenia 17 października 1904
Adres siedziby Stora Nygatan 30,
Sztokholm, Szwecja
Deklarowana
ideologia polityczna
konserwatywny liberalizm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
liberalizm
Członkostwo
międzynarodowe
Międzynarodowa Unia Demokratyczna
Europejska Grupa
Parlamentarna
Europejska Partia Ludowa - Europejscy Demokraci
Młodzieżówka Moderata Ungdomsförbundet
Barwy niebieskie
Obecni posłowie 107 / 349
Obecni senatorowie -
Obecni eurodeputowani 4 (0,5%)
http://www.moderat.se/
Szwecja
Godło Szwecji
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Szwecji

Wikiprojekt Polityka

Umiarkowana Partia Koalicyjna (szw. Moderata Samlingspartiet, w skrócie Moderaterna; Moderaci) – szwedzka partia liberalno-konserwatywna. Powstała w 1904 roku, będąc początkowo ugrupowaniem bardzo konserwatywnym i nacjonalistycznym. Była przeciwna powszechności prawa wyborczego, prawom pracowniczym i wydatkom socjalnym. Jej członkowie chcieli zapewnienia przywilejów wyższym klasom społecznym. W tym czasie dwukrotnie premierem był Arvid Lindman (lata 1905-1911 i 1928-1930). W 1928 roku partia uzyskała najwyższy jak dotąd wynik wyborczy - 28%. Od 1934 roku była to główna partia opozycyjna, od 1938 jako Narodowa Organizacja Prawicy, pomagała socjaldemokratom w rządzeniu w czasie wojny. Od 1952 roku jako Partia Prawicowa, główne ugrupowanie opozycyjne, a od 1969 pod obecną nazwą.

Od 1970 (lider - Gösta Bohman, 1911-1977) partia zaczęła zmieniać swoją orientację z klasycznie konserwatywnej na bardziej liberalną. Od 1976 roku uczestniczyła w pierwszym powojennym rządzie niesocjaldemokratycznym (który przetrwał do 1982, przewodziła w nim Partia Centrum).

W 1991 roku nowy przywódca Carl Bildt poprowadził partię do zwycięstwa, zostając premierem i tworząc nie-socjalistyczną koalicję rządową do 1994. Rząd ten obciął wydatki socjalne, zredukował podatki i zakończył negocjacje z UE. Potem jednak koalicja utraciła większość, pomimo zwiększenia poparcia dla samej partii w wyborach 1994 i 1998 roku. Nowy lider, Bo Lundgren poprowadził jednak partię do klęski w 2002 roku, po czym zastąpił go Fredrik Reinfeldt.

Liderzy partyjni[edytuj | edytuj kod]

Fredrik Reinfeldt