Unabomber na prezydenta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
"Unabomber na prezydenta" T-shirt, ze szkicem Unabombera

Unabomber na prezydenta (ang. Unabomber for President) – kampania polityczna polegająca na zachęceniu wyborców biorących udział w głosowaniu do dopisywania do listy kandydatów Theodore'a Kaczynskiego (The Unabomber) podczas wyborów prezydenckich w USA w 1996[1]. Hasłem kampanii był slogan "If elected, he will not serve" (nieprzetłumaczalna gra słów: "Jeśli zostanie wybrany, nie obejmie urzędu/nie będzie siedział w więzieniu").

Kampanię rozpoczęła w Bostonie we wrześniu 1995 roku Lydia Eccles – bostońska artystka, która obawiała się totalitarnych tendencji w technologii, oraz antynatalista Chris Korda[2]. Akcja przerodziła się w ruch polityczny Unabomber Political Action Committee (UNAPACK)[2]. Ruch ten podzielał idee sytuacjonizmu[3], wśród członku komitetu było wielu anarchistów, punków, kontrkulturowców, ekosocjalistów, pacyfistów[1]. Wśród zwolenników byli zdecentralizowani anarchiści oraz zrzeszeni w grupie CrimethInc. i Kościele Eutanazji[4].

Kampania została przyjęta przez opinię publiczną jako żart, z czym nie zgadzał się UNAPACK[1]. Według Phoenix New Times, kampania miała na celu stworzenie protestu przeciwko obecnej hierarchii elit politycznych[5]. Międzynarodowy Ruch Maoistyczny skrytykował kampanię, ze względu na pseudoanarchizm polityczny i zachęcenie do głosowania, dającego władzę burżuazji[6].

Bill Brown, dyrektor biura kampanii w Nowym Jorku, powiedział podczas kampanii: "Większość mediów nie jest w stanie poradzić sobie z kampanią... (tu) nie ma sposobu, by ludzie mogli zrozumieć, dlaczego mówisz »Unabomber na prezydenta«. Symbolika tej kampanii nie jest żartem, ale żartem są również same wybory"[3][7].

Naklejka samochodowa o treści "Masz dość rozwoju? Wybierz (dopisz) Unabombera na prezydenta '96." (ang. FED UP WITH "PROGRESS"? Write-in UNABOMBER For PRESIDENT '96.) zdobyła nagrodę magazynu Reason[8].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 William Glaberson. A Star on Your Computer Screen. „The New York Times”, 1997-12-27. [dostęp 2008-04-08]. 
  2. 2,0 2,1 They Call It Luddite Love. „The New York Times”, 1996-09-15. [dostęp 2008-04-07]. 
  3. 3,0 3,1 Interview with Unabomer for President Political Action Committee NYC.
  4. Days of War, Nights of Love (2001), Crimethinc.Workers Collective, p. 221 ISBN 097091010X
  5. They Call It Luddite Love. „The New York Times”, 1996-09-15. [dostęp 2008-04-07]. 
  6. Unabomber for President? Review of Anarchist Nonsense. „MIM Notes”, 1996-12-15. [dostęp 2008-04-13]. 
  7. Wybory prezydenckie ze względu na specyficzną ordynację, różnią się od podobnych wyborów w Europie. Dość istotnymi różnicami są system write-in, polegający na dopisaniu kogokolwiek do listy, nawet jeśli ta osoba nie chce brać udziału w wyborach, oraz system elektorski, który powoduje, że nawet zdobycie większej liczby głosów nie gwarantuje wygrania wyborów.
  8. Thomas W. Hazlett. The best of slime, the worst of slime: winners and losers at the national conventions. „Reason”, November 1996. [dostęp 2008-04-08]. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]