Unbiquadium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Unbiquadium
unbitrium ← unbiquadium → unbipentium
Ogólne informacje
Nazwa, symbol, l.a. unbiquadium, Ubq, 124
Grupa, okres, blok –, 8, g
Właściwości metaliczne prawdop. metal

Unbiquadium (Ubq) – hipotetyczny pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 124. Do tej pory (kwiecień 2014) nie uzyskano żadnego izotopu tego pierwiastka, a jedynie wysoko wzbudzone jądra złożone. Jednakże ich mierzalny czas życia wskazuje, że 124 protony w jądrze mają efekt stabilizujący[1].

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Dla nowych pierwiastków, których ostateczna nazwa nie została jeszcze ustalona, stosuje się tymczasowe nazewnictwo systematyczne, rekomendowane przez IUPAC. Nazwa pierwiastka jest tworzona na podstawie jego liczby atomowej, np. w przypadku unbiquadium – z zestawienia greckich i łacińskich liczebników z końcówką -ium: un+bi+quad+ium, czyli 1+2+4+ium[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Serię eksperymentów, które doprowadziły do powstania jąder złożonych pierwiastka 124, wykonano w 2006 roku w Caen, z użyciem akceleratora GANIL. Francuscy uczeni przeprowadzili próby syntezy jąder złożonych o wysokich energiach wzbudzenia, aby zbadać efekty powłokowe w jądrach pierwiastków superciężkich. Jedną z reakcji była fuzja jąder uranu z izotopami germanu pochodzącymi z naturalnej mieszaniny:

23892U + nat32Ge → 308,310,311,312,314124Ubq* → rozszczepienie

Stwierdzono, że czasy życia jąder powstających w wyniku fuzji są dłuższe niż 10−18 sekundy, co świadczy o silnych efektach powłokowych w pobliżu Z=124[1], stabilizujących jądro, a to sugeruje bliskość hipotetycznej wyspy stabilności. Zidentyfikowano je dzięki wysokiej masie produktów rozszczepienia[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 M. Morjean, J.L. Chavet, A. Chbihi, M. Chevalier i inni. Direct experimental evidence for very long fission times of super-heavy elements. „The European Physical Journal D”, 2007-02-05. 
  2. Recommendations for the naming of elements of atomic numbers greater than 100. „Pure Appl. Chem.”. 51 (2), s. 381–384, 1979. doi:10.1351/pac197951020381. 
  3. John Emsley: Nature's Building Blocks: An A-Z Guide to the Elements. Oxford University Press, 2011, s. 590. ISBN 0199605637.