Unia Chrześcijańskich Demokratów i Centrum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Unia Chrześcijańskich Demokratów i Centrum
Lider Pier Ferdinando Casini
Data założenia 6 grudnia 2002
Deklarowana
ideologia polityczna
chrześcijańska demokracja
Europejska Grupa
Parlamentarna
Europejska Partia Ludowa
strona oficjalna

Unia Chrześcijańskich Demokratów i Centrum (wł. Unione dei Democratici Cristiani e di Centro, UDC) – włoska chadecka i centroprawicowa partia polityczna, jedno z największych ugrupowań włoskich, członek Europejskiej Partii Ludowej.

Partia formalnie kierowana przez Lorenza Cesę, z faktycznym liderem Pierem Ferdinandem Casinim. W 2012 faktycznie zastąpiona przez Unię Centrum.

Historia[edytuj | edytuj kod]

UDC została założona w 2002 w ramach Domu Wolności z połączenia ściśle ze sobą współpracujących Centrum Chrześcijańsko-Demokratycznego (CCD, lider: Pier Ferdinando Casini) i Zjednoczonych Chrześcijańskich Demokratów (UDC, lider: Rocco Buttiglione), do których dołączyła także Europejska Demokracja (DE, założona przez Giulia Andreottiego, który nie brał udziału w organizacji UDC).

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2004 przyniosły partii 5 mandatów i poparcie na poziomie 5,9%, co pozwoliło wyprzedzić Ligę Północną i stać się wówczas trzecią siłą w ramach Domu Wolności. UDC popierała rząd Silvia Berlusconiego, kilkakrotnie jednak groziła wyjściem z koalicji. Do największych napięć doszło przed wyborami parlamentarnymi w 2006, gdy lider Forza Italia zaprosił do swojego bloku wyborczego ugrupowania neofaszystowskie (zwłaszcza Nową Siłę).

Ostatecznie UDC wystartowała w dotychczasowym układzie. Uzyskując wynik 6,76%, 39 mandatów deputowanych i 20 senatorskich, potwierdziła swoje istotne miejsce na włoskiej scenie politycznej. Jednak na skutek porażki całej koalicji partia znalazła się w opozycji.

W 2007 UDC formalnie opuściła Dom Wolności, jednak nie przystąpiła do koalicji rządowej popierającej gabinet Romano Prodiego. Po skróceniu kadencji parlamentu w styczniu 2008 partia otrzymała zaproszenie od Silvia Berlusconiego celem wspólnego startu w wyborach, jednak zdecydowała się wystawić własne listy w ramach koalicji Unia Centrum (Unione di Centro), do której weszły też Biała Róża (niedawni rozłamowcy z UDC) i parę małych partii katolickich. W wyborach tych UdC uzyskała 36 mandatów w izbie niższej i 3 w Senacie.

Rozłamy[edytuj | edytuj kod]

Program polityczny[edytuj | edytuj kod]

UDC w swoim programie odwołuje się do ideologii chadeckiej i konserwatywnej, konsekwentnie sprzeciwia się aborcji i eutanazji. Partia popiera dalszą integrację w ramach Unii Europejskiej. Głoszone poglądy gospodarcze sytuują ją w politycznym centrum.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]