Unia celna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Unia celna – porozumienie handlowe, w ramach którego kraje członkowskie znoszą cła i inne taryfy w obrotach handlowych oraz ustalają wspólną zewnętrzną politykę handlową.

Niższym stadium integracji jest strefa wolnego handlu, w której nie obowiązuje wspólna polityka wobec państw trzecich. Wyższym stadium jest wspólny rynek, a więc dodatkowo swobodny przepływ czynników produkcji.

Krótkookresowymi efektami utworzenia unii celnej są efekt kreacji handlu oraz efekt przesunięcia handlu[1]. W dłuższym okresie można zaobserwować zmianę skali produkcji, związaną z powiększeniem się rynku. Są to tak zwane korzyści ze skali produkcji. Innym skutkiem jest wzrost konkurencji, który wymaga wzrostu efektywności gospodarowania przedsiębiorstw. W nowo zaistniałej sytuacji przedsiębiorstwa muszą podejmować odpowiednie kroki, aby stać się konkurencyjnymi w porównaniu z zagranicznymi przedsiębiorstwami.

Przykładami unii celnej są:

Przypisy

  1. Centrum Informacji Europejskiej: Unia celna. Skutki utworzenia strefy wolnego handlu lub unii celnej.. [dostęp 2009-06-14]. [zarchiwizowane z tego adresu 2010-03-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Budnikowski: Międzynarodowe stosunku gospodarcze. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, 2006, s. 252–253. ISBN 83-208-1622-X.