Unia Centrum
| Unia Centrum | |
| Lider | Pier Ferdinando Casini |
| Data założenia | 28 lutego 2008 |
| Adres siedziby | Via dei Due Macelli, 66 Rzym |
| Deklarowana ideologia polityczna |
centryzm, chrześcijańska demokracja |
| Członkostwo międzynarodowe |
Międzynarodówka Chadecka |
| Europejska Grupa Parlamentarna |
Europejska Partia Ludowa |
| strona oficjalna | |
Unia Centrum[1] (wł. Unione di Centro, UdC) – włoska partia polityczna powstała na bazie koalicji centrowych i chadeckich partii politycznych.
Historia [edytuj]
Koalicja została utworzona 28 lutego 2008 celem wzięcia udziału w przedterminowych wyborach parlamentarnych w tym samym roku zarządzonych po upadku rządu Romano Prodiego. Jej inicjatorem była Unia Chrześcijańskich Demokratów i Centrum, do 2007 uczestnicząca w centroprawicowej koalicji Dom Wolności, która odrzuciła propozycję dalszej współpracy z blokiem Silvia Berlusconiego. Na bazie tego ugrupowania utworzono komitet wyborczy Unia Centrum. UDC prowadziła rozmowy m.in. z Włoską Demokratyczną Socjalistyczną Partią i Popolari-UDEUR, które nie przyniosły rezultatu. Ostatecznie obok UDC do nowej koalicji weszła Biała Róża[2], założona parę miesięcy wcześniej przez działaczy jednej z frakcji Unii Chrześcijańskich Demokratów i Centrum. Sojusz poparły także marginalne pozaparlamentarne ugrupowanie chadeckie, w tym Partia Chrześcijańsko-Demokratyczna i Partia Chrześcijańskich Demokratów, a także grupy regionalne (w tym Veneto na rzecz Europejskiej Partii Ludowej europosła Giorgia Carollo). Jednym z kandydatów bloku został były premier, Ciriaco De Mita, niewpisany na listę wyborczą Partii Demokratycznej. Kandydatem na premiera stał się lider UDC – Pier Ferdinando Casini.
UdC w głosowaniu do Izby Deputowanych otrzymała około 2 mln głosów (5,62%). Uzyskała 36 mandatów deputowanych i 3 mandaty w Senacie XVI kadencji[3]. Wkrótce po wyborach dwóch posłów opuściło frakcję parlamentarną, opowiadając się nawiązaniem współpracy z Ludem Wolności.
Koalicja została utrzymana po wyborach krajowych, w 2009 zasiliła ją grupa niezależnych polityków, m.in. Gianni Rivera, wpisany na listę wyborczą do Parlamentu Europejskiego[4]. W 2010 UdC współtworzyła Nowy Biegun dla Włoch, blok centrowych i centroprawicowych ugrupowań[5], jednak koalicja ta w 2012 faktycznie zaprzestała działalności. W wyborach regionalnych centryści współtworzyli różne koalicje, w parlamencie XVI kadencji pozostali w opozycji, zaś w 2011 wsparli nowo utworzony techniczny rząd Mario Montiego.
W 2012 Unia Centrum faktycznie przekształciła się w jednolite ugrupowanie. Na potrzeby wyborów w 2013 UdC przystąpiła do koalicji Z Montim dla Włoch[6]. Do Izby Deputowanych XVII kadencji jej lista otrzymała poparcie około 1,8% głosów (8 mandatów)[7]. Z listy koalicyjnej paru działaczy UdC dostało się do Senatu. Partia przystąpiła do szerokiej koalicji współtworzącej rząd Enrica Letty, jej przedstawiciel Gianpiero D'Alia objął stanowisko ministra.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Monti założy listę do Senatu. tvn24.pl, 28 grudnia 2012. [dostęp 2013-01-08].
- ↑ Dall'unione di Udc e Rosa bianca nasce 'Costituente di centro' (wł.). rainews24.rai.it, 28 lutego 2008. [dostęp 2013-01-13].
- ↑ Elezioni 2008 (wł.). interno.it. [dostęp 2013-01-06].
- ↑ Candidati Europee 2009 (wł.). udc-italia.it. [dostęp 2013-01-08].
- ↑ Berlusconi punta ai «delusi» Fini-Casini: nasce il Polo della Nazione (wł.). corriere.it, 15 grudnia 2010. [dostęp 2012-01-08].
- ↑ Monti presenta il simbolo „Scelta civica”. Lista unica al Senato, tre alla Camera (wł.). la Repubblica.it, 4 stycznia 2013. [dostęp 2013-01-08].
- ↑ Elezioni 2013 (wł.). corriere.it. [dostęp 2013-02-26].
