Unia walutowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Unia walutowa (unia monetarna) – forma wspólnego rynku wnosząca dodatkowo dwa zasadnicze elementy: wspólny rynek kapitałowy (w tym finansowy), integrujących się krajów oraz unię kursową (unię tę można zrealizować przez wprowadzenie pełnej wymienialności walut tych krajów lub przez stosowanie we wzajemnych rozliczeniach wspólnej waluty). Warunki i implikacje wprowadzenia pełnej wymienialności walut (pełnego usztywnienia kursów walutowych integrujących się krajów), bądź jednej wspólnej waluty, są takie same.

Jest to forma integracji gospodarczej państw, polegająca na:

  • pełnej liberalizacji przepływu kapitału między tworzącymi ja państwami
  • integracji usług bankowych i finansowych
  • zamrożeniu kursów walut tworzących ja państw
  • wprowadzeniu wspólnej waluty.

Prawidłowe funkcjonowanie unii monetarnej wymaga:

  • pełnej harmonizacji (unifikacji) polityki pieniężnej integrujących się krajów;
  • połączenia rezerw walutowych tych krajów;
  • utworzenia wspólnego banku centralnego.

Unię walutową można zatem zdefiniować jako integrację szeroko rozumianego rynku kapitałowego oraz unię kursową. Przez integrację rynku kapitałowego rozumie się nie tylko brak jakichkolwiek przeszkód przy międzynarodowych przepływach kapitału, łącznie z przekazywaniem dochodów z tytułu jego wykorzystywania (dochodów z kapitału pożyczkowego i produkcyjnego). Innymi słowy, poza przepływami kapitału portfolio i produkcyjnego, chodzi dodatkowo o pełną swobodę przekazywania między integrującymi się krajami zysków z tytułu oszczędzania, inwestowania, a także swobodne przekazy rent, dywidend itp.

Współcześnie przykładem unii walutowych są Unia Gospodarcza i Walutowa w ramach Unii Europejskiej, Dolar wschodniokaraibski oraz Frank CFA.