Uników (województwo łódzkie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Uników
Uników - kościół
Uników - kościół
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat sieradzki
Gmina Złoczew
Strefa numeracyjna (+48) 43
Kod pocztowy 98-270
Tablice rejestracyjne ESI
SIMC 0722756
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Uników
Uników
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Uników
Uników
Ziemia 51°24′03″N 18°32′38″E/51,400833 18,543889Na mapach: 51°24′03″N 18°32′38″E/51,400833 18,543889

Unikówwieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Złoczew.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa sieradzkiego.

Pierwsza pisana wzmianka o wsi pochodzi z 1386 r. Wieś do XVI w. stanowiła własność rodu Unikowskich, w poł. tego wieku przeszła w posiadanie kapituły gnieźnieńskiej. Parafia niezawodnie istniała tu już w XIV w. Istniejąca tu świątynia była znana w całej okolicy ze względu na znajdujący się w niej rzekomo cudowny obraz św. Stanisława, do którego pielgrzymował również w r. 1436 Jan Długosz, ówczesny proboszcz niedalekiego Kłobucka. Ten pierwszy drewniany kościół był w 1622 r. gruntownie restaurowany, a w 1870 r. ze względu na starość rozebrany. Nowy, murowany kościół powstał do 1875 r. za czasów proboszcza Marcina Rosińskiego. Kościół ten w 1929 r. spalił się wraz z ruchomym wyposażeniem, a w toku odbudowy słynny obraz św. Stanisława, który z pożaru ocalał, wywieziono do Częstochowy skąd już nigdy nie powrócił.

Uników - cmentarz

Większość wyposażenia obecnego kościoła jest współczesna. Na uwagę zasługuje barokowa rzeźba św. Walentego z XVIII w., rokokowa św. Jana Nepomucena oraz krucyfiks i kielich z XVIII w. Z poprzedniego drewnianego kościoła zachowano belkę oddzielającą prezbiterium od nawy z wyryta datą "1620". W przedsionku zachowane marmurowe tablice epitafijne: Marcina Rosińskiego (1829-1898), Klotyldy z Taczanowskich Tarnowskiej (1846-1876) i Kamilli z Węgierskich Tarnowskiej (1823-1895), dobrodziei kościoła. W bocznych barokowych ołtarzach obrazy z XVIII w. Barokowe tabernakulum i ambona oraz rokokowa chrzcielnica, organy i szafa-komoda stojąca w zakrystii. Cennym obiektem jest rzeźbiona ława kolatorska z herbem Jelita, wykonana przez lokalnego rzemieślnika w XVII w. Obok kościoła murowana dzwonnica, na której wiszą 3 dzwony: boczne z 2 poł. XV w. i środkowy z 1531 r. Plebania murowana z 1872 r.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa[1] na listę zabytków wpisany jest obiekt:

  • kościół parafialny pw. św. Stanisława, 1875, nr rej.: 11 z 22.08.1977

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. NID: Rejestr zabytków nieruchomych, województwo łódzkie. [dostęp 19 września 2008].