Unity Mitford

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Unity Valkyrie Mitford
Data i miejsce urodzenia 8 sierpnia 1914
Londyn, Wielka Brytania
Data i miejsce śmierci 28 maja 1948
Oban, Szkocja

Unity Valkyrie Mitford (ur. 8 sierpnia 1914 w Londynie, zm. 28 maja 1948 w Oban) – brytyjska arystokratka, faszystka, domniemana kochanka Hitlera.

Unity Mitford pochodziła z arystokratycznej rodziny spokrewnionej z Winstonem Churchillem, jej ojcem był baron Redesdale. Wkrótce po powstaniu Brytyjskiej Unii Faszystów (1932) jej założyciel, Oswald Mosley, poznał na przyjęciu starszą siostrę Unity, Dianę. Stali się oni wkrótce parą, a Unity dość szybko zaangażowała się w ruch faszystowski. Wkrótce po zwycięstwie Hitlera w Niemczech, Unity wyjechała do tego kraju, gdzie świętowała tzw. Zjazd Zwycięstwa NSDAP.

Po powrocie do Wielkiej Brytanii wyjednała u rodziny kurs językowy w Monachium, gdzie poświęciła się głównie próbie osobistego spotkania z Hitlerem, do którego po pewnym czasie doszło. Także Hitler był zafascynowany Brytyjką. Hitler zwrócił uwagę na drugie imię Mitford, Valkyrie, które oznaczało nordycką boginię zwycięstwa, oraz miejsce, w którym jej matka zaszła w ciążę – Swastika w Kanadzie. Dodatkowo jej dziadek był tłumaczem prac Houstona Stewarta Chamberlaina, teoretyka i orędownika teorii rasowej, którego tezy stały się inspiracją dla Mein Kampf.

Unity Mitford zaczęła się po tym spotkaniu regularnie pojawiać na nazistowskich pochodach i manifestacjach (m.in. Igrzyska Olimpijskie w Berlinie, wcielenie Austrii do Rzeszy), co było szeroko komentowane w Wielkiej Brytanii. Po napisanym przez nią liście otwartym, w którym straszyła wizją żydowskiego zagrożenia i podnosiła rasistowskie hasło Anglii dla Anglików, została powszechnie potępiona. W okresie jej przebywania w otoczeniu Hitlera pojawiały się także niezweryfikowane pogłoski o tym, jakoby była kochanką dyktatora.

W połowie 1939 roku, w związku ze zbliżającą się wojną, zarówno jej rodzina jak i Hitler naciskali na jej wyjazd do Wielkiej Brytanii. Gdy 3 września doszło do wypowiedzenia wojny Niemcom przez Wielką Brytanię, próbowała strzałem z pistoletu popełnić samobójstwo. Nie zginęła jednak, choć pocisk utkwił w jej mózgu. Sześć tygodni spędziła w szpitalu, po czym przez Szwajcarię została wysłana do Wielkiej Brytanii, gdzie dotarła w styczniu 1940 roku.

Ostatnie lata życia spędziła na prywatnej wyspie rodziny u wybrzeży Szkocji, gdzie przeszła rekonwalescencję. W 1948 roku zmarła na ostre zapalenie opon mózgowych spowodowane przez nagłe zakażenie wywołane przez pozostały w mózgu pocisk.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]