Universala Esperanto-Asocio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Universala Esperanto-Asocio (UEA, dosłownie Powszechny Związek Esperanta, najczęściej tłumaczone jako Światowy Związek Esperantystów[1][2][3][4][5], także Światowy Związek Esperancki, Powszechny Związek Esperancki[6]) – największa międzynarodowa organizacja użytkowników języka esperanto.

Według rocznika UEA Jarlibro w 2008 roku, miała członków w 121 krajach i pozostawała w oficjalnych stosunkach z ONZ i UNESCO. Obok około 6 tysięcy członków indywidualnych, w UEA zrzesza 70 esperanckich sekcji krajowych w 69 państwach (w 1981 w 81 państwach[6]) z około 12600 członkami (zgodnie z Jarlibro z 2010).

20 lipca 2013 roku prezesem UEA został Mark Fettes[7].

Dzisiejsza UEA jest organizacją zbudowaną przez połączenie UEA założonej 28 kwietnia 1908 roku przez Hectora Hodlera w Szwajcarii oraz Internacia Esperanto-Ligo, założonej 18 września 1936 w Wielkiej Brytanii. Połączenie miało miejsce w 1947 roku.

UEA ma biura (Centra Oficejo de UEA) w Rotterdamie w Holandii. Oprócz tego istnieją biura w Genewie i Nowym Jorku, przy ONZ.

Zgodnie ze statusem, celem UEA jest:

  • upowszechnianie międzynarodowego języka esperanto
  • działalność na rzecz rozwiązania problemu językowego w stosunkach międzynarodowych i ułatwienia międzynarodowej komunikacji językowej
  • ułatwianie wszelkiego rodzaju duchowych i materialnych kontaktów między ludźmi, niezależnie od narodowości, rasy, płci, wyznania, przekonań politycznych lub języka
  • wzmacnianie u członków poczucia solidarności i pogłębianie zrozumienia i szacunku dla innych narodów

Corocznie UEA organizuje Światowy Kongres Esperanto, w którym bierze zwykle udział 2-3 tys. osób (największy kongres miał miejsce w 1987 roku, w Warszawie, gdzie na stulecie esperanta zjechało się prawie 6 tys. osób). Kongresy w "okrągłych" rocznicach, co 25 lat, są zawsze organizowane w Polsce, ojczyźnie języka esperanto. W lipcu 2009 roku odbył się kolejny kongres w Białymstoku, miejscu urodzenia Ludwika Zamenhofa, w 150 rocznicę jego urodzin. Co roku organizowane są też konkursy sztuki esperanckiej Belartaj Konkursoj.

UEA wydaje książki (http://www.uea.org/katalogo/), prowadzi centrum informacyjne oraz bibliotekę Biblioteko Hector Hodler. Działalność lokalną prowadzi sieć delegatów UEA. Oficjalnymi wydawnictwami są miesięcznik Esperanto i rocznik informacyjny Jarlibro.

Oprócz oficjalnych stosunków z ONZ i UNESCO, UEA ma również kontakty robocze z UNICEF i Radą Europy oraz Organizacją Państw Amerykańskich. Współpracuje także z międzynarodową organizacją normalizacyjną ISO.

Młodzieżową sekcją UEA jest Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO, Światowa Organizacja Młodzieży Esperanckiej[1]), która organizuje co roku międzynarodowe kongresy młodzieżowe Internacia Junulara Kongreso. Siedziba TEJO również mieści się w Rotterdamie.

W ostatnich latach podnoszono propozycję uhonorowania UEA Pokojową Nagrodą Nobla, uchwałę popierającą te starania przyjął w setną rocznicę powstania związku Sejm Rzeczypospolitej Polskiej[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Tadeusz J. Michalski: Słownik esperancko-polski. Wyd. I. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0688-2.
  2. 2,0 2,1 Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 czerwca 2008 r. w sprawie uczczenia 100. rocznicy powstania Światowego Związku Esperantystów, M.P. z 2008 r. Nr 46, poz. 410
  3. Wielojęzyczne Centrum Informacyjne Esperanto.net - informacje dotyczące międzynarodowego języka esperanto. [dostęp 2013-06-11].
  4. „Informator Wewnętrzny Polskiego Związku Esperantystów”. 1/1986, styczeń-luty-marzec 1986. Centrum Oświatowo-Wydawnicze Ritmo. 
  5. Marian Jurkowski: Od wieży Babel do języka kosmitów. Białystok: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1987. ISBN 83-08-01616-6.
  6. 6,0 6,1 Józef Żytyński: Esperanto i esperantyści. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1987, seria: Omega. ISBN 83-214-0585-1.
  7. MARK FETTES ELEKTITA KIEL NOVA PREZIDANTO DE UEA (esperanto). uea, 2013-07-20. [dostęp 2013-07-31].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]