Uniwersytet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Akademia Platońska, obraz pędzla Rafaela
Uniwersytet Boloński, XIV wiek

Uniwersytet (łac. universitas magistrorum et scholarium, 'ogół nauczycieli i uczniów') – najstarszy rodzaj uczelni o charakterze nietechnicznym, której celem jest przygotowanie kadr pracowników naukowych oraz kształcenie wykwalifikowanych pracowników.

W Polsce wyraz „uniwersytet” może być używany w nazwie uczelni, której jednostki organizacyjne posiadają uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora co najmniej w dziesięciu dyscyplinach, w tym co najmniej po dwa uprawnienia w każdej z następujących grup dziedzin nauki:

  • humanistycznych, prawnych, ekonomicznych lub teologicznych;
  • matematycznych, fizycznych, nauk o Ziemi lub technicznych;
  • biologicznych, medycznych, chemicznych, farmaceutycznych, rolniczych lub weterynaryjnych.

Cechą charakterystyczną uniwersytetów jest autonomia, która sprowadza się do stanowienia rozległych uprawnień statutowych o charakterze samorządowym[1]. Cechą uniwersytetów jest również wolność akademicka, czyli wolność nauki i nauczania[2].

Spis treści

Modele uniwersytetu [edytuj]

Wyróżniamy cztery modele uniwersytetu:

  • model Kanta – państwo interweniuje jedynie w niektórych aspektach działalności uczelni,
  • model Humboldta – państwo odgrywa rolę drugoplanową i nie ingeruje w wewnętrzne sprawy uniwersytetu,
  • model Napoleona – państwo zachowuje pełną kontrolę nad działalnością uniwersytetów,
  • model brytyjski – państwo nie jest właścicielem uniwersytetów, wspiera je jedynie w ich działalności[3]

Historia [edytuj]

Początki [edytuj]

Uczelnia Nalanda – ruiny

Pierwsze znane obecnie szkoły, przypominające swym charakterem uniwersytety powstały w czasach starożytnych na obszarze Bliskiego Wschodu, Indii, Chin oraz Grecji. Należała do nich m.in. Akademia Platońska (działająca w latach 387 p.n.e. – 529), chińskie szkoły Shang-Xiang, Taixue i Guozijian oraz uczelnia Nalanda (działająca w latach ok. 500 p.n.e. – 1193 na obszarze Indii)[4].

We wczesnym średniowieczu kalifaty arabskie oraz Cesarstwo Bizantyjskie były najwyżej cywilizacyjnie rozwiniętymi obszarami świata[5][6], a Bagdad z Konstantynopolem stały się stolicami ówczesnej nauki. Częściowo sytuacja ta wynikała z faktu, iż Bizancjum oraz świat arabski – w przeciwieństwie do Zachodu – zachowały zdobycze nauki starożytnych Greków, Rzymian i innych ludów (Bizancjum było kontynuacją Cesarstwa Wschodniorzymskiego). W Bagdadzie powstał tzw. „Dom Mądrości” – olbrzymia biblioteka i jednocześnie szkoła filozoficzna[7], w Fezie (obecnie Maroko) od 859 r. działał uniwersytet Al-Karawijjin, a w Kairze uniwersytet Al-Azhar (od 988 r.)[8]. Na uczelniach tych wykładano m.in. teologię, filozofię, logikę i medycynę.

W tym czasie w Europie Zachodniej nauka była w upadku. Karol Wielki (ok. 800) usiłował stymulować jej rozwój tworząc szkołę pałacową w Akwizgranie, w której uczyli duchowni. Za jego przykładem szli inni władcy europejscy. Kościół Rzymskokatolicki tworzył szkoły klasztorne (m.in. w Auxerre, Reims, St. Gallen, Chartres). Karol Wielki zreformował system szkolnictwa europejskiego podwyższając poziom nauczania w szkołach klasztornych i tworząc szkoły katedralne, zarządził by do nauki w tych szkołach swobodnie dopuszczano świeckich (dotychczas naukę mogli pobierać tylko ludzie przygotowujący się do stanu duchownego). Ustalony program obejmował 7 sztuk wyzwolonych w stopniu niższym-trivium (gramatyka, retoryka, dialektyka) i wyższym quadrivium (arytmetyka, geometria, astronomia i muzyka). W 970 roku Gerbert z Aurillac sprowadził do Europy cyfry arabskie. Mimo tych reform i osiągnięć poziom nauki w Europie był do XI-XII w. bardzo niski, niższy od poziomu nauki greckiej w III w. p.n.e.

Odrodzenie [edytuj]

Uniwersytet Al-Azhar w Kairze
Uniwersytet Al-Karawijjin w Fezie
Information icon.svg Osobny artykuł: Średniowieczny uniwersytet.

Ożywienie intelektualne na „Zachodzie” nastąpiło dopiero na przełomie XI i XII wieku wraz z rozwojem miast i gospodarki, ogólnym podniesieniem się poziomu cywilizacyjnego i przyswojeniem zdobyczy nauki arabskiej oraz greckiej. Już wcześniej polem tych kontaktów były szkoły bizantyjskie w południowych Włoszech, m.in. w Salernie, gdzie studiowano pisma uczonych arabskich i greckich. Do Europy trafiły arabskie przekłady dzieł Arystotelesa. Ze „Wschodu” na „Zachód” przedostawała się ogromna ilość informacji naukowych, co zapoczątkowało ferment intelektualny, dzięki któremu nauka została wyrwana ze stagnacji. Ośrodkiem tego ruchu stały się szkoły w Bolonii, Paryżu i Oksfordzie, które z czasem przekształciły się w pierwsze zachodnie uniwersytety.

Jednym z pierwszych uniwersytetów był Uniwersytet Konstantynopolski (dziś Stambuł), reaktywowany w latach 842-849 przez Bardasa, regenta cesarza bizantyjskiego Michała III, zwany także Uniwersytetem Magnaura[4]. Na uczelni tej wykładano m.in.: medycynę, filozofię, prawo, ekonomię, geografię, retorykę i astronomię. Następnymi były bułgarskie uczelnie w Presławiu i Ochrydzie – tzw. „szkoły piśmiennicze”, powstałe w IX w. za panowania cara Symeona I. W szkołach tych wykładano m.in. literaturę, nauki przyrodnicze, geografię i inne przedmioty.

Najstarszy uniwersytet w kręgu cywilizacji łacińskiej powstał w Salerno pod koniec X w. na terenie pobizantyjskich posiadłości na południu Półwyspu Apenińskiego. Często jednak za najstarszy uniwersytet uważa się tradycyjnie Uniwersytet Boloński utworzony w 1088 r. we Włoszech[9]. Wynika to z faktu, iż była to pierwsza uczelnia, która nazywała się oficjalnie uniwersytetem, choć pod względem organizacyjnym nie różniła się od swoich poprzedniczek.

Pierwsze uniwersytety były wytworem ówczesnej kultury miejskiej. Początkowo określano je mianem studium generale. Ich struktura organizacyjno-ustrojowa wzorowana była na instytucjach cechowych. Olbrzymi wpływ na kształt uczelni miał Kościół; językami wykładowymi były: greka, łacina, arabski i język staro-cerkiewno-słowiański. Rozkwit uniwersytetów i towarzyszących im ośrodków miejskich datuje się na XIII-XV wiek. Zapoczątkowana w XVII wieku rewolucja naukowa dała bodziec do rozwoju nowożytnych uniwersytetów, które od średniowiecznych odróżniało wprowadzenie języków narodowych jako wykładowych, a także skierowanie nacisku na osobistą pracę naukową profesorów i swobodę prowadzonych przez nich badań naukowych.

Najstarsze uniwersytety [edytuj]

Miasto Rok założenia Uniwersytet
Konstantynopol 849 (istniał do 1453) Uniwersytet Konstantynopolski
Fez 859 Uniwersytet Al-Karawijjin
Ochryda IX wiek Ochrydzka szkoła piśmiennicza
Presław IX wiek (istniała do 972) Presławska szkoła piśmiennicza
Salerno X wiek Salerniańska Szkoła Medyczna
Kair 988 Al-Azhar
Bolonia 1088 Uniwersytet Boloński
Paryż ok. 1100 Uniwersytet Paryski (połączony później z Sorboną)
Oksford 1167 Uniwersytet Oksfordzki
Modena 1175 Uniwersytet w Modenie
Cambridge 1209 Uniwersytet Cambridge
Salamanka 1218 reorganizacja: 1254
Padwa 1222 Uniwersytet w Padwie
Neapol 1224
Tuluza 1229
Siena 1240
Paryż 1257 Sorbona
Montpellier 1289
Coimbra 1290 Uniwersytet w Coimbrze
Rzym 1303
Orlean 1309
Florencja 1321
Grenoble 1339
Piza 1343
Valladolid 1346
Praga 1348 Uniwersytet Karola
Pawia 1361 Uniwersytet w Pawii
Kraków 1364 Uniwersytet Jagielloński
odnowienie: 1400
Wiedeń 1365
Pecz 1367
Heidelberg 1386
Kolonia 1388
Obuda (dziś dzielnica Budapesztu) 1389
Ferrara 1391
Erfurt 1392

Uniwersytety na świecie [edytuj]

Uniwersytet Harvarda, Cambridge
Christ Church przy Uniwersytecie Oksfordzkim

Prócz uniwersytetów o długiej historii, do znaczących placówek należą:

Europa [edytuj]

USA [edytuj]

Kanada [edytuj]

Azja [edytuj]

Uniwersytety w Polsce [edytuj]

Information icon.svg Osobny artykuł: Uniwersytety w Polsce.

Ciekawostki [edytuj]

  • Kiedy Kazimierz Twardowski, twórca filozoficznej Szkoły Lwowsko-Warszawskiej, otrzymał w roku 1933 doktorat honoris causa Uniwersytetu Poznańskiego, wygłosił słynny i aktualny do dzisiaj wykład pt. O dostojeństwie uniwersytetu. Oto jak określił zadanie tej instytucji: Zadaniem Uniwersytetu jest zdobywanie prawd i prawdopodobieństw naukowych oraz krzewienie umiejętności ich dochodzenia. Rdzeniem i jądrem pracy uniwersyteckiej jest tedy twórczość naukowa, zarówno pod względem merytorycznym, jak i pod względem metodycznym. [...] W tym właśnie uwydatnia się charakter obiektywny badania naukowego, że nie przyjmuje ono rozkazów od żadnych czynników zewnętrznych i że nie chce służyć żadnym względom ubocznym, lecz że za panów swoich uznaje jedynie doświadczenie i rozumowanie i że jedno tylko ma zadanie: dochodzenie należycie uzasadnionych sądów prawdziwych albo przynajmniej jak najbardziej prawdopodobnych.

Zobacz też [edytuj]

Przypisy

  1. ↑ Antonowicz D., Uniwersytet przyszłości. Wyzwania i modele polityki, Warszawa 2005.
  2. ↑ Stachowiak-Kudła M., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2012.
  3. ↑ Tight, M., „So What is Academic Freedom en Academic Freedom and Responsability”, Open University Press 1988.
  4. ↑ 4,0 4,1 Jerome Bump, Historia uniwersytetu jako instytucji naukowej.
  5. ↑ Alatas, Syed Farid (2006), „From Ja¯mi’ah to University: Multiculturalism and Christian-Muslim Dialogue”, Current Sociology 54 (1): 112–32.
  6. ↑ Goddard, Hugh (2000), A History of Christian-Muslim Relations, Edinburgh University Press, s. 99, ISBN 0-7486-1009-X.
  7. ↑ QUOTATIONS ON ISLAMIC CIVILIZATION.
  8. ↑ Alatas, Syed Farid, 2006. From jami’ah to university: multiculturalism and Christian-Muslim dialogue, Current Sociology 54(1):112-32.
  9. ↑ Artykuł „University”, w: „Wikipedia angielska”.

Linki zewnętrzne [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Uniwersytet&oldid=36045727”