Uniwersytet w Neapolu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Uniwersytet Fryderyka II w Neapolu
Università degli Studi di Napoli Federico II
University of Naples Federico II
Uniwersytet Fryderyka II w Neapolu
Dewiza Ad Scientiarum Haustum et Seminarium Doctrinarum
Data założenia 1224
Typ uczelni publiczna
Patron uczelni Fryderyk II Hohenstauf
Państwo  Włochy
Adres Corso Umberto I,
80138 Napoli
Liczba pracowników
• naukowych
3608
2675
Liczba studentów 96 867 (2010)
Rektor Massimo Marrelli
Członkostwo UNIMED
Położenie na mapie Neapolu
Mapa lokalizacyjna Neapolu
Uniwersytet Fryderyka II w Neapolu
Uniwersytet Fryderyka II w Neapolu
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Uniwersytet Fryderyka II w Neapolu
Uniwersytet Fryderyka II w Neapolu
Ziemia 40°50′50″N 14°15′25″E/40,847222 14,256944Na mapach: 40°50′50″N 14°15′25″E/40,847222 14,256944
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Uniwersytet Fryderyka II w Neapolu (wł. Università degli Studi di Napoli Federico II) – uniwersytet mieszczący się w Neapolu we Włoszech. Został założony w 1224 roku i jest podzielony na 13 wydziałów. Uczelnia nosi imię założyciela, Fryderyka II.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okres średniowiecza[edytuj | edytuj kod]

Uniwersytet w Neapolu był jednym z pierwszych średniowiecznych uniwersytetów. Zorganizowano go w oryginalny sposób, odmienny od tzw. bolońskiego czy paryskiego modelu uniwersytetu.

Była to uczelnia zamknięta, o bardzo ostrych regułach. Uczniowie i profesorowie mieli zakaz opuszczania jej murów. Był to uniwersytet państwowy, niezależny od Kościoła. Ten rodzaj organizacji uniwersytetu przyjęty został także na niektórych hiszpańskich uniwersytetach, ale nie odegrał znaczącej roli w późniejszej historii szkolnictwa wyższego[1].

Wydziały[edytuj | edytuj kod]

Uniwersytet podzielony jest na 13 wydziałów:

Znani absolwenci[edytuj | edytuj kod]

Sławni wykładowcy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Władysław Seńko: Jak rozumieć filozofię średniowieczną. Kęty: Antyk, 2001, s. 53.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]